Tot de 99% of de 53% behorende

Enkele decennia geleden moesten de arbeiders hun mond houden en “mochten blij zijn dat ze werk hadden”. zij zorgden er voor dat de economie kon draaien, maar hun werk werd toen zoals nu nog steeds niet gewaardeerd. Hun rol in het economisch radarwerk wordt nog steeds onderkend.

Met de jaren wonnen de vakbonden terrein om hun zegje te plaatsen op vergaderingen in bedrijven. Zij kenden de regels en die zeiden dat het niet aan hen, fabrieksarbeiders, was om films of commentaren te maken, op tv te verschijnen of hun stem op nationale fora te laten weerklinken. Arbeiders leken enkel maar goed om hun handen te gebruiken, maar van hen werd niet verwacht dat zij hun hoofd zouden gebruiken. Best konden zij hun mond houden en bescheiden zijn.

DeWereldMorgen.be -

Michael Moore op interview bij DeWereldMorgen.be

Michael Moore bevond zich, samen met een groep fabrieksarbeiders, studenten en werklozen, in het centrum van zijn geboortestad Flint in de staat Michigan.  Hij kon toen juichen want het was ongezien dat iemand uit de arbeidersklasse van Flint (of gelijk waar) een geldsom van drie miljoen dollar kon binnenhalen, zonder een bank te overvallen of de lotto te winnen.  De filmaker had dit wel kunen verwezenlijken door zijn artistiek talent en zijn burgerengagement.

Door die betaling kon hij al zijn schulden afbetalen, de schulden van enkele vrienden en familieleden,  een nieuwe koelkast voor zijn ouders kopen, een fonds opzetten voor enkele neven en nichten om te kunnen voortstuderen, geld ter beschikking stellen om een afgebrande kerk van de zwarte gemeenschap terug op te bouwen, 1000 kalkoenen uit delen voor Thanksgiving en kocht jaarlijks met Kerstmis 10.000 stuks speelgoed voor Toys for Tots (een organisatie die speelgoed koopt voor kinderen wier ouders onvoldoende geld hebben om kerstcadeaus te kopen). Dat was dus het echte sociale werk in praktijk omzetten.

Voor zichzelf kocht hij filmmateriaal voor Vietnam (zijn persoonlijke herstelbijdrage aan een land dat de Amerikanen hadden verwoest), kochteen nieuwe Honda die in Amerika was gemaakt en nam een hypotheek op een appartement in New York City.
Wat verder van het geld nog overbleef, plaatste hij op een eenvoudige bankrekening met lage intrest en besliste om nooit een aandeel te kopen (het casino bekend als de New York Stock Exchange begreep hij niet en hij wilde niet investeren in een systeem waarin hij niet geloofde).

Vandaag is het alsof hij een bevestiging vindt in zijn gedachte dat het concept om inkomsten uit geld te genereren een hebzuchtige en luie klasse creëert. De hebzucht is ten top gedreven door de bankiers die hun klanten hebben misleid en in een afgrond hebben getrokken terwijl zij een veilig opvangnet met nog extra bonussen konden krijgen.

Men kan de “geldmakers” steeds in hun handen zien wrijven als de “geldwinners” hun duur verdiende centjes mogen komen binnen leveren of afstaan voor de nodige “doelen”.
Europa zweert bij de heilige besparingsformule als structurele oplossing voor de crisis en vraagt alsmaar meer inspanningen van hun bevolking die al erg gepluimd is door die bankiers en beursevoluties. Al zijn er ook veel burgers die mee werken aan de financiële chaos op de beurs door alsmaar te panikeren met een minste zuchtje of geruchtje.

Er is een wegglijden met een verschuivende machtsbalans die zich als een virus over de wereld wil gaan verplaatsen. Algemeen moet er bij iedereen terug een vertrouwen komen, maar dat kan niet verzekerd worden indien iedereen in zijn eigen kleine landje voor de eigen deurmat blijft vegen en enkel met dat eigen peperkoekenhuisje rekening wil houden.
Een ondoordachte handeling zoals die van Papandreou is genoeg om alles weer op de helling te zetten.
Sommigen denken dat het nu voorliggende reddingsplan de crisis misschien tijdelijk zal kunnen bezweren maar dat op langere termijn de negatieve schuldenspiraal enkel via hogere economische groei zal kunnen worden omgekeerd. Volgens hen zal de strategie van handelsoverschotten in Europees verband enkel lukken indien andere landen bereid zijn hun tekorten te laten oplopen.

Wij mogen het vreemd vinden dat de Europese regering zich nu wel waagt aan iets dat zij zelf in 2010 afschreven als iets dat aan banden moest gelegd worden. Logisch ook want het betreft hier een zeer riskant speculatief product dat afhangt van voorspellingen en vermoedens die al of niet waarheid kunne worden. Men zou het eerder een vorm van gokken kunnen noemen. Maar diegenen die hedgefondsen kochten waren juist diegenen die in verregaande mate mee verantwoordelijk waren voor de crash van 2008.

Kan men het wel verantwoord noemen dat de Europese Unie met het geld van zijn burgers zich ook gaat wagen aan zulk een gokspel? Volgens Herman Van Rompuy zou dit geen enkel probleem mogen opleveren want dit soort ‘leveraging’ doen banken ‘al eeuwen’. Heel merkwaardig: banken moeten geherfinancierd worden omdat ze te veel ‘leveraging’ hebben gedaan; om ze te redden gaan we zelf ‘leveraging’ doen, ‘want banken doen dit al eeuwen’. (?!?) Als gewone burger en geen econoom gaat dat natuurlijk mijn petje te boven. Maar ik zou dan toch graag hopen dat er zeer goede economen alles goed gewikt en gewogen hebben.

Met z’n 1000 miljard heeft de EU bovendien zelfs naar de waanzinnige normen van de speculanten een enorm fonds opgezet – een enorme prooi voor speculanten die hoog spel willen spelen dus. Door deze financiële constructie heeft de EU een gok gedaan met een inzet van 1000 miljard, te winnen of te verliezen. De ‘leverage’ is hier een factor vier, d.w.z. dat het bedrag echt geld via constructies verviervoudigd wordt. De inzet van echt geld is dus ca 250 miljard euro.

De laatste tien jaar, sinds 9/11 hangen wij vast aan geruchten en reputaties die het spel helemaal schijnen te bepalen. Voor de kleine belegger werd het zelfs ongeloofwaardig moeilijk te volgen want er is sindsdien geen enkele logica meer te vinden in de loop naar winst en verkoop van aandelen. Regelmatig schieten mensen in paniek en verkopen zelfs aandelen die niets met de zaak te maken hebben en zelfs ondergewaardeerd zijn en ideaal om te kopen wegens de goede returns.
De laatste jaren is het een Keno spel en gokparade geworden waaraan de staat zich nu zelf lijkt te gaan bezondigen.

Veel mensen nemen het terecht niet meer dat zij als potentiële profiteurs worden aanschouwd. Nu lijkt het of iedereen die ziek wordt of te oud voor de werkmarkt er zit op te azen om centen binnen te krijgen van de gemeenschap, terwijl men vergeet dat die mensen ook hun bijdragen met werk en belastingen hebben geleverd. Het gaat niet op dat de gewone werkmens altijd maar kan afgebeeld worden als die wolf in schaapskleren die maar elke kans wil schoon maken om maar niet te hoeven werken. Het is onjuist om iedereen over dezelfde kam te willen scheren en totaal onrechtvaardig om die ouder en kwetsbaarder wordende mensen als  lui, verwend en gemakzuchtig af te schilderen, en dat men de mens maar met langere werkuren, lager loon en veel langere werktijd de wereld moet insturen om te kunnen rondkomen.

Mensen hebben er echt genoeg van gekregen van de uitbuiting en van de diepgaande gulzigheid van enkelen die de touwtjes in handen willen hebben en zelfs staten gaan dicteren. Manifestanten zeggen dat 1% van de bevolking een onevenredige hoeveelheid van de rijkdom en macht van de natie controleert.

Ook activist, schrijver en documentaire maker Michael Moore voegde zich vandaag bij de Bezet Denver manifestanten. “Het Amerikaanse volk heeft het gehad. Weet dat er letterlijk miljoenen zijn die wensen zij dat zij hier met u in dit park zouden kunnen zijn. ”  zei Moore tegen de samengetroepten.

File:Occupy Wall Street Together.jpg

Occupy Wall Street Together. We are 99%. Poster.

In 2006 filmde filmregisseur en Johnson & Johnson erfgenaam Jamie Johnson een documentaire genaamd “The One Percent” (“Het Ene Procent”) over de groeiende wealth-gap of de rijkdom-kloof tussen de rijke elite van Amerika vergeleken met de gewone burgers. De titel van de film verwees tot de top één-procent van Amerikanen in termen van rijkdom, die 38% van de rijkdom van de natie in 2001 controleerde

“Wij zijn de 99%” is een politieke slagzin geworden die als een sneltreinvaart door de wereld gaat. Internet en sociale netwerksites helpen mee om het gedachtengoed te verspreiden en mensen op te roepen zich niet meer te laten doen door de overige 1%. Het is een verder zetting van de beweging die op gang kwam met de impliciete economische eis die opdook met de “Bezet” protesten in de loop van dit jaar. Het is een referentie naar het verschil in rijkdom tussen de hoogste 1% en alle blijvende burgers van de Verenigde Staten, maar ook zo voor de andere landen waar men ook de bankiers aan de top kan vinden. Het ging van start via een Tumblr blog.  (Tumblr  is gesticht door David Karp in2007 met Marco Arment als hoofdontwikkelaar). Tumblr is een website en microblogging platform dat gebruikers toestaat om tekst, beelden, video’s, schakels, citaten te versturen en audio naar hun tumblelog via een kort-formulierblog. Gebruikers kunnen andere gebruikers volgen of kunnen kiezen hun tumblelog privaat te maken. De dienst benadrukt gemak van gebruik en wordt op de 10° plaats van de grootste sociale netwerken gezet met 6,8 miljoen wekelijkse bezoeken.

We Are The 99%: Kimberly Wilder and Leah

Het gebruik van de slagzin, “Wij zijn de 99%.” is een protest van de trend sinds 1970 waarbij rijkdom en inkomen geconcentreerd is geraakt in de bevolkingsgroep van hoogste 1% van de Verenigde Staten. Volgens het Budget Office van het congres konden tussen 1979 en 2007, inkomens van de hoogste 1% van Amerikanen een groei vertonen van gemiddeld 275%, tegen slechts een groei van 40% voor 60 procent van de Amerikanen. De rijkste 1% van de Noord Amerikanen bezit meer dan de helft van de individuele in het land  aangekochte aandelen, volgens de Nationale Reserve.

Sinds 1979 verlaagde het gemiddelde inkomen voor belastingen voor de onderste 90% van de huisgezinnen met $900 terwijl dat van de hoogste 1% toegenomen is met $700.000, door het minder progressief worden van de belastingen.
Over de laatste 30 jaren droegen de hoogste 1% minder belastinglasten en konden de 400 belastingbetalers met de hoogste inkomens hun inkomenstoename door 392% vermeerderen en hun belastingtarief met 37% naar beneden gaan.

Daarnaast kon men de grote groep van middenklassers vinden die opdraaiden voor beide partijen, namelijk de veel verdieners en de weinig of niets verdieners. Zij zagen zich ook het diepst getroffen in hun portemonnee door dat zij hun voorzienigheid om te sparen afgestraft vonden door de beurscrashes en de verdere druk lans allerlei kanten op hun spaartegoeden. Ook zij voelen zich in het verkeerd daglicht gesteld door het gemeengoed en stelden daarom een tegenbeweging tegen “Wij zijn de 99%” van “Wij zijn de 53%”. De conservatieve RedState.com blogger Erick Erickson maakte met Josh Trevino, communicatie directeur voor de Texas Public Policy Foundation, en filmmaker Mike Wilson de “We are the 53%” verwijzende naar wat Erickson de helft of iets meer die inkomens belasting betaalt.

Ook in andere landen ziet men dat op de recessies van de laatste jaren een zeker herstel op de werkmarkt mocht plaatsgrijpen, maar wel met een grote afslachting van bepaalde werkgroepen, voornamelijk in de auto industrie. Maar toch zou men in de economie in de Verenigde Staten toch een herstel kunnen aantreffen zonder een toename van jobs. Ook hier kan men nog een verhoogde werkloosheid zien en meer mensen die zich in de lade van de minderbedeelden geklasseerd kunnen weten. Hierdoor is er algemeen een wrang gevoelen ontstaan waarbij mensen zich verontwaardigd voelen over de gang van zaken bij de laatste gebeurtenissen in het bankwezen, welke totaal het boekje te buiten zijn gegaan. Met marktonzekerheid ten gevolge van angsten van een dubbelle-duik recessie.

Velen van de middenklasse of van de 53% kunnen zich echter ook meer gaan thuis voelen bij de groep van 99%. Ook zij worden namelijk uit hun huizen gezet. Ook voelen zij het zwaard van Damocles boven hun hoofd hangen en worden gedwongen tussen kruidenierszaken en het betalen van de huur. Velen zien verder dat het moeilijker word om nog kwalitatieve medische zorgverlening te krijgen.  En ook al is het de gehele bevolking die tegen de vervuiling moet kijken zijn zij het wel die er onder gaan lijden. Ook zagen zij de werkdruk verder toenemen en mogen zij nu lange uren werken voor een klein loon en  voor nog meer jaren terwijl zij toch  geen rechten zouden bij krijgen en ze zelfs zien teruggeschroefd worden.

Daar ligt het grote gevaar dat men een bevolking gaat krijgen die voelt dat zij alsmaar langer moeten gaan werken en geen respect voor dat werk krijgen.
Voor hen voelt het aan alsof zij niets  krijgen terwijl de andere 1 procent alles krijgt.  Als de regeringen niet opletten zou de “Wij zijn de 99 procent” toch nog agressiever kunnen gaan reageren als zij geen sterkere stem of gehoor kunnen krijgen.

Een strijd kan dikwijls door iets kleins ontaarden, maar hier staat er nu veel op het spel.

De Rijke landen gaan de verdeling van hun rijkdom eens goed onder de loep moeten nemen en zullen er degelijk werk van moeten maken dat er algemeen een mentaliteitsverandering komt bij “alle” mensen die samen één gemeenschap zullen moeten maken in een te beschermen omgeving, waarbij er door iedereen naar vermogen wordt bijgedragen voor de zwakkeren en voor al het kwetsbare (plan, dier, grondstoffen, lucht en mens)

+

Lees het interview met Michael Moore de Amerikaanse documentairemaker. > Het leven tussen de 1 procent rijksten

Aanverwante artikelen:

  • Collectieve waanzin leidt tot collectieve zelfmoord (dewereldmorgen)
    hoe zijn besparingen over heel Europa en groei te combineren? Het antwoord is even simpel als deprimerend. In theorie: misschien, in de praktijk: niet.
    +
    Indien de sociale afbraakstrategie tegen de wil van burgers in al zou lukken, lijkt niemand te beseffen dat we vervolgens wel ergens naartoe zullen moeten kunnen exporteren. Wie zal het beoogde Europese handelsoverschot immers absorberen?
  • Een hedgefund van 1000 miljard: knettergek (dewereldmorgen)
  • Michael Moore: Me and My Millions (reason.com)
    Michael Moore, who came under heavy fire for marching with the 99 percent without admitting that he is among the 1 percent, finally blogged a mea culpa yesterday that is all “mea” and no “culpa.” He describes in rather minute detail what he did with the $3 million he made when he sold the rights of Roger & Me to Warner Bros.
Enhanced by Zemanta
About these ads

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters".
This entry was posted in Armoede, Economie, Nieuws en politiek, Wereld om ons heen and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

7 Responses to Tot de 99% of de 53% behorende

  1. Pingback: Justififiable anger or just anarchism | Marcus' s Space

  2. Pingback: Fragiliteit en actie #7 Gebeurtenissen en Prioriteiten | Broeders in Christus

  3. Pingback: Kapitalisme, Imperialisme, Rijken en verdeling in de wereld | Marcus' s Space

  4. Pingback: Hoe de rijken de wereld regeren | Marcus' s Space

  5. Pingback: Capitalism downfall | Marcus' s Space

  6. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #1 | Broeders in Christus

  7. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #6 | Broeders in Christus

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s