Occupy Movement Verzwegen in de media

Beeld van De Tijd

Een politieke, Europese en financiële crisis maakt vele Belgen bang. Bang voor het ineenstorten van ons systeem. De vraag die de vorige weken op velen hun tong lag was “Keren we terug naar de jaren dertig, het decennium waarin angst de wereld naar de afgrond sleurde?”

Terwijl het huidige economisch systeem wereldwijd instort, negeren de beleidsmakers de noden van het volk. Ze dansen naar de pijpen van de multinationals en banken en discussiëren slechts met elkaar om hun eigen belangen en die van de grote spelers op de vrije markt er door te drukken. Ze laten het volk opdraaien voor hun fouten. Het begrip democratie is een holle gedachte geworden.

In september begon een zeer gevarieerde groep mensen zich in New York te verzamelen. In dezelfde periode hadden wij in andere landen ook mensen kunnen aantreffen die zich samen willen verenigen om te reageren tegen de huidige financiële crisis.

Occupy Wall Street, ontstaan en gegroeid zonder enige medewerking, steun of berichtgeving vanuit de klassieke media, werd aanvankelijk compleet genegeerd door de massamedia. De eerste commentaren in de klassieke pers waren uiterst denigrerend en gingen compleet voorbij aan de boodschap die door de beweging werd uitgedragen. Hoewel denigrerende commentaren nog regelmatig opduiken, veranderde de toon uiteindelijk snel.

In Vlaanderen kreeg de beweging die hier op gang kwam met de Indignados eerst wel aandacht maar daarna vervaagde het snel, toen er enkele onwaardige dingen waren gebeurd.

De kapitalistische systeemcrisis die ook als een donkere wolk boven Afrika blijft hangen kon ginder ook reacties verkrijgen die hier de pers niet haalde, maar daar kan men nog inkomen als men “de ver van mijn bed show kent”.
In Zuid-Afrika bleef het op 15 oktober beperkt tot een overwegende kleine protestmars in Grahamstown waar slechts 200 mensen voor opdaagden. (Ben Fogel, die er een artikel over schreef voor Pambazuka News, is wel enthousiast gestemd.)

Men kon er zielen aantreffen die uit de andersglobaliseringsbeweging kwamen en uit milieuorganisaties. Maar opvallend konden er ook jongeren worden aangetroffen die recent politiek bewust geworden waren. Maar men kon er niet naast ziend dat er zeker ook gelijkenissen zijn tussen Occupy Wall Streeten de andersglobaliseringsbeweging: het streven naar consensus in het besluitvormingsproces, de kritiek op de werking van het kapitalisme.

Occupy Wall Street - New York

De recente vloedgolf van protest deed ons ook terug denken aan vroegere anti-maatschappij of anti-establishment bewegingen en Provo‘s. Weer eens kwam de onvrede met het ondemocratische karakter van het sociaal-economisch beleid het vuur aan de lont steken. Het werd de mensen te veel dat alle belangrijke economische beslissingen worden genomen zonder enige inspraak van de bevolking en gewoon boven hun hoofden ging. Daarom streefden die bewegingen zelf een radicale democratie na. Het succesvolle fenomeen van de algemene vergaderingen komt uit Spanje. Daar voelden de mensen zich helemaal verontwaardigd over de huidige toestand. Los Indignados stapten op en konden met hun vuur en passie anderen inspireren om ook tegen de grootmachten te reageren.

Maar al die individuen waren enkelingen die ongebonden waren en dachten gelijkgezinden onderweg aan te treffen. Dat gebeurde ook, maar het bleef erg ongeorganiseerd, wat dan ook soms tot chaotische toestanden leidde.

De beelden van de jonge Irak-veteraan Scott Olsen die vreedzaam betoogde tegen de ontruiming van Occupy Oakland toen hij van dichtbij neergeschoten werd met een traangasgranaat, gingen heel de VS rond. Olsen hield een schedelbreuk over aan de aanval. Ook de schandalige pepperspray acties van agenten lokten veel verontwaardiging uit en bracht sympathie op voor de contestanten.

Ook al ontstonden verscheidene werkgroepen die wel structureel dingen naar voor wensten te brengen bleven het ongeleide groepen. En daar kwam juist hun zwakte te liggen. Want sommige bezettingen en betogingen liepen op enkele plaatsen uit de hand en men kon niemand aanspreken die verantwoordelijkheid wou opnemen. Door dat er geen verantwoordelijken of echte spreekbuizen konden gevonden worden kon de pers ook niemand verder aanspreken of ter verantwoording roepen. eerst probeerde de pers de individuen op straat wel een spreekkans te geven en waren er bloggers die ook aandacht aan het fenomeen wensten te schenken. Maar ook zij werden getroffen door de onbereikbaarheid van verantwoordelijken.  Organisaties die mee in de beweging zaten en werden aangesproken, om meer uitleg te vragen over bepaalde wantoestanden in de acties, stuurden hun kat. Brieven naar diegenen die oproepen deden om te betogen en straten en pleinen te bezetten werden niet beantwoord. En daarom haakte de pers af en vond men ook bloggers en eerdere activisten die het voor bekeken zagen.

In sommige landen waren er wel vakbondsorganisaties ook actief in de Occupy beweging maar in België hielden zij als het ware hun handen er van af. Ergens kon men dat indenken, want hier in België waren de laatste jaren veel vakbondslui gaan mee heulen met de machthebbers  en hadden eerder hun postjes verzekerd dan op te komen voor de meer in verdrukking gerakende arbeider.

Hier waren er genoeg openbare ruimten om te bezetten maar in de Verenigde Staten lag dat geheel anders omdat er minder openbare ruimten zijn, omdat de meeste pleinen privé bezit zijn. Het waren dan ook die privé-instellingen die zelf overgingen tot ontruiming of verzochten hun gronden te verlaten. Dat studenten campussen bezetten als protest tegen de besparingen in het onderwijs was een heel nieuw gebeuren voor California.

New York heeft ook niet echt pleinen. Union Square is één van de enige echte pleinen in de stad waar men regelmatig ook meerdere straatartiesten kan aantreffen.

De straat van het kloppend hart van het kapitaal is Wall Street, die daarmee dé straat moest worden om tegen dat kapitalisme te protesteren. Men kon geen betere straat uitkiezen.

Adbusters, die nu zwijgt in alle talen, naar diegenen die om uitleg vragen, heeft wel met haar posters de mensen kunnen aanzetten om tot actie te komen. Meerdere studenten gingen over zich te verenigen en acties op poten te zetten. Occupy Wall Street kon zich tamelijk goed aan de gang houden en anderen stimuleren. Maar eigenlijk ziet men er niet bepaald een reactie uit groeien bij de ander partijen. Behalve dat wij nu merken dat de politieke partijen er een mogelijkheid in zien om een groep mensen achter zich te scharen door hen te doen geloven dat zij gelovenswaardig worden gevonden.

Occupy-Antwerp

In Vlaanderen mocht Occupy Antwerp door sommigen een strijdbaar succes genoemd worden, maar er waren slechts voortdurend vijfhonderd aanwezigen en minstens duizend mensen die tussen 15 en 19 uur hun steun betuigden. Een bont gezelschap vanuit grassroots-groepen, uit de middenklasse en kleinlinks.

Op zaterdag 5 november 2011 kon de derde, ook weer niet aangevraagde Occupy-Antwerp verhuizen van de Groenplaats naar de ‘Vogeltjesmarkt’, het Theaterplein. Zo kon de harde kern van dertig actievoerders onder de enorme luifel van de Antwerpse schouwburg (KNS) droog haar plannetjes uitvoeren… en kregen ze belangstelling van de klanten van deze markt en van de marktkramers.

Occupy Brugge organiseerde op 20 november, met de steun van zo goed als alle actieve Belgische ‘Occupations’, een familievriendelijke namiddag met een speakers corner en een volksvergadering.(14)

Foto's voor reportage Occupy Antwerp 05/11/2011

Kracht en zwakte Occupy Antwerp op Theaterplein

Voor de politie is de anarchistische beweging waar niemand haar verantwoordelijkheid wil opnemen of zich als leider wil presenteren, moeilijk te verdragen, wegens de bezetters hun makkelijke manier om verantwoordelijkheid af te schuiven. Willen dat men zich als een beweging herkent maar voordoen dat er geen organisatie, geen ‘verantwoordelijke’ is en dat iedereen leider zou zijn lijkt hen, maar ook mij wat te ongeloofwaardig.

DeWereldMorgen.be -

Niet de banken moeten gered worden

Het probleem van de bijeengetroepten is echter dat zij zelf niet aan democratische regels houden en dikwijls geen respect opbrengen voor anderen. Volgens hen  hebben de actievoerders geen verantwoording af te leggen aan het beleid of aan de omgeving (de Stad, maar ook de gebieden voor private woningen) . Ze nemen de straten in zonder daar toelating voor te vragen.

Gemeenten en steden kunnen wel proberen initiatiefnemers te identificeren, hun aan te spreken of ter verantwoording te roepen, maar moeten er tegenaan kijken dat niemand het lef heeft om er voor uit te komen iets te organiseren of gedaan te hebben. Het is die afhoudendheid die een zeer laffe indruk geeft en de gehele beweging ook ondermijnt. Alle geloofwaardigheid wordt er door weg genomen. Waardoor de pers terecht ook minder aandacht aan het fenomeen gaat besteden. Maar langs de andere kant is dat heel spijtig, want de basis idee van de beweging is zeer goed en zou moeten doorgezet worden. Er is al veel te veel jaren gesold met de bevolking.

Ook de Occupy beweging moet haar ogen openen

Mits er geen politieke stem is en niemand verantwoordelijkheden wil opnemen dreigt dit hele gebeuren te verzanden in een fait divers. Dat zou spijtig zijn, want hetgeen waar er tegen moet opgetreden worden is van groot belang voor de verdere toekomst van onze samenleving.

Lees meer in:

  1. Occupy Wall Street, de geest van de andersglobalisten of kiem van een nieuwe beweging? door christophe callewaert
  2. Occupy-Antwerp – ‘Een beter leven en en nieuw lief…’
  3. Indignados bezetten Antwerpse Groenplaats
  4. Occupy Antwerp op Groenplaats
  5. Occupy Ghent – videogetuigenissen
  6. Occupy Gent trekt 400 mensen naar Zuidpark
  7. Occupy Gent houdt het kalmpjes
  8. Van Occupy Wall Street naar algemene staking in Oakland
  9. Het potentieel van Occupy Wall Street
  10. Occupy in Afrika
  11. Occupyers nu ook in Brazilië
  12. Occupy-Antwerp op de ‘Vogeltjesmarkt’
  13. “Occupy Wall Street voert oude strijd op nieuwe manier”
  14. “Gedaan met zwijgen” in Brugge

+++

  • Occupiers (benonavos.wordpress.com)
    Politieke humor en satire tijdens The Daily Show over de scheiding tussen de échte occupiers en de hipster occupiers met hun lattes, iPads en occupy-bibliotheek.
  • Sterk beeld – maar wat is de kracht? (vanderlubben.wordpress.com)
    Moeten alle jonge mannen van twintig hun leven in de waagschaal leggen of moeten de huidige twintigers de vorige generatie danken dat ze dat niet meer hoeven?

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters".
This entry was posted in Crisis, Economie, Nieuws en politiek and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Occupy Movement Verzwegen in de media

  1. Pingback: Censor looming around the UK corner? | Marcus' s Space

  2. Pingback: Kapitalisme, Imperialisme, Rijken en verdeling in de wereld | Marcus' s Space

  3. Pingback: Hoe de rijken de wereld regeren | Marcus' s Space

  4. Pingback: Capitalism downfall | Marcus' s Space

  5. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #5 | Broeders in Christus

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s