Economie en degradatie

Schaamteloos keken de politici toe hoe de banken een hemel op aarde beloofde voor hen die geld kwamen lenen bij de instelling, en naar dezen van wie zij met valse beloften en onjuiste achtergrondinformatie, geld konden laten omzetten in luchtaandelen.

Schaamteloos werd er ook geen aandacht geschonken aan de vele bedrijven die twee werknemers voor drie lieten werken en de oude garde afstootten, wegens te duur, want de regering deed het zelf ook met haar personeel. Herstructurering was ook het mode woord geworden om zich makkelijk van een heleboel mensen te kunnen ontdoen. er waren genoeg gaten in de wetgeving voorzien om de gemeenschap voor die afgestotenen te laten betalen, in plaats van het bedrijf met die kosten op te zadelen.

Schaamteloos keken politici toe hoe zogenaamde goede doelen organisaties erin sloegen om 60% van het geld uit te geven aan het betalen van de salarissen van hun werknemers, die met een rijkelijk loon bedacht mochten worden, terwijl nog eens 30% of zo werd besteed aan luxe kantoren en andere dergelijke kosten. Het leek niemand te storen dat uiteindelijk er nog maar een gammele 10% over bleef voor degenen die zij beweerden dat het geld oorspronkelijk bedoeld voor was.

Eerlijkheid was een woord geworden dat niet meer op de agenda moest staan van de bedrijven of instellingen, mits ministers dit toch ook niet meer hoog in hun vaandel moesten dragen.

Was er wel iemand die zich nog durfde af te vragen hoe men het werk, de lasten en de baten eerlijk kon of moest verdelen.

Mensen werden verleid om hun ogen niet enkel uit te kijken aan al die mooie dingen die de wereldmarkt had aan te bieden. De banken beloofde hen dat het iedereen gegeven was om het te verkrijgen; En men moest zich helemaal niet schuldig voelen als men hier voor geld zou lenen om die dromen waar te maken. De banken beloofden zelfs een hemel op aarde indien men bij hen geld zou lenen om een hypotheek af te sluiten of om de ‘oh zo nodige’ huishoudtoestellen te kopen. En iedereen moest toch de laatste nieuwe draagbare telefoon of computer hebben. De mensen hun hersenen werden zodanig bewerkt dat zij zich schuldig moesten voelen indien zij de nieuwste gadget niet hadden, terwijl hun buur dat wel kon hebben.

Hoe konden mensen beweren om te leven aan de rand van de maatschappij of op de rand van de snee, omdat zij hun rekeningen niet konden betalen. De vele financiële instellingen stonden er op te springen om nieuwe leningen af te sluiten om de andere leningen te kunnen overbruggen. Zo konden mooie ‘zandkastelen’ gebouwd worden.

Het gezin in de schaduw van de realiteit

Ook al gingen er velen wonen op de grens van een tweesnijdend zwaard vonden ook politici het niet slecht dat beide partners vele uren gingen werken, terwijl hun kinderen wel konden opgevangen worden in de crèches en scholen. Zo konden de leners wel in staat zijn om het geld bijeen te krijgen om hun hypotheek terug te betalen. Wat vergeten werd is dat zij niet genoeg tijd konden doorbrengen in hun relatie, gezin of hun familie. Door het te kort aan communicatie met elkaar groeiden velen uit elkaar met alle gevolgen van dien. Het materiaal dat zij hadden aangekocht om het dat geluk te brengen werd nu een blok aan het been. Scheidingen maakten dat mensen het gevoelen hadden dat om toch nog datgene te kunnen behouden, wat ze dachten dat hen lief was, dat zij dit konden behouden als het hunne door dit af te kopen. Hen was namelijk geleerd dat alles te koop was. Daarom moesten zij er alles aan doen om
‘hun’ kinderen voor zichzelf te houden. Zij moesten meer aandacht afkopen door hun meer
materialistische goederen te geven.

Samenwerkingen werden afgebroken en brachten een spiraal van dubbele uitgaven op gang. Advocaten, verzekeringsmaatschappijen en de financiële instelling waren hier niet ongelukkig over mits die situatie voor hen nog wat extra inkomen bracht.

Het scheiden voelde voor velen als een mislukking aan en dat falen kon enkel maar verdoezeld worden door een betere beurt te maken bij anderen door al het gene dat men wel rondom zich kon hebben. Het materialisme moest meer vermogen hebben dan emotie. Om op een goed platform te kunnen staan en een goed beeld te presenteren aan anderen, geloofden ze dat ze meer geld moesten uit geven. In vele blaadjes werd het weg gaan van een partner om samen te gaan met een ander of om regelmatig eens te wisselen als normaal voor gesteld en een mogelijkheid om ook zo meer van het leven te genieten.

Het versieren van anderen of het proberen van bepaalde mensen nabij te houden, maakte dat men achter geraakte in de mogelijkheid om het vermogen op te bouwen , laat staan te te behouden. Door oplopende kosten werd het ook moeilijker om goederen en diensten te kopen – in relatie tot anderen – en hoe meer druk er kwam op hen voor het lenen van geld.

Onafhankelijkheid van de goederen was ideaal voor de markt, dachten de bazen. Maar het gokken van de vele partijen en alle leugens langs alle kanten, brachten zoveel verdorvenheid, dat niemand meer in staat leek om op de rechte lijn van juistheid te blijven of om de lijn van goede ethiek te vinden.

In een wereld waarin er geen scherpe hoeken meer mochten zijn en ongelukken toch  niet
verstopt konden liggen achter een bocht, mochten de financiële instellingen van de politici de vrijgeleide hebben om de mensen die verzuchtingen te geven die de politici toch niet konden aanbieden of verzekeren.

Om de vele politici in het land te kunnen betalen moesten trouwens de belastingen toch nog maar eens verhoogd worden, want kosten aan de wegenwerken en infrastructuur waren al zodanig verminderd dat elke persoon die het land binnen kwam, al aan het wegdek kon voelen dat hij België had bereikt.

De politici hadden trouwens alle poorten van het land open gezet voor hen die in deze schapenstal vol hooi wensten te komen.

Wat zij vergaten te zien was dat de muren van die te weinige betaalbare woningen te poreus werden en er meerdere schapen in die povere stallingen gevaarlijk bitters te drinken kregen. De blinden sloten, in de richting van honger en armoede, verwaarlozing en  tatoeëring. Nieuwe stigma’s mochten geboren worden.

Politiek van macht en hebzucht bracht een nieuw soort van het kapitalisme en een nieuwe tegenstrijdige vorm van communisme (in China). Vandaag kunnen we u meer marxistische economen vinden die proberen om de politiek uit te leggen als ondergeschikt aan de economie, terwijl anderen er geen schade blijken in te zien om de mensen van de gemeenschap te gebruiken om te werken voor een of een ander bedrijf, omdat het land ze nodig heeft om te groeien en overeind te blijven in de wereld. Dat die ene persoon, die deel uitmaakt van de partijbonzen, zo veel rijker wordt dan de arbeiders is een mooi meegenomen bijproduct. Anderen kunnen zich gelukkig vinden door te kijken naar de politiek als niet meer dan een sub-domein van de samenleving. Zijn niet het plebs, de boeren en zij die weigeren om hun tijd te geven aan de communistische partij net als bij dieren of planten, elementen die worden gebruikt om het communistische land geweldig te maken? En de niet-communistische landen vinden het niet erg dat die communistische landen hun inwoners gebruiken als slaven, want het geeft grote kansen voor veel bedrijven om hun goederen die worden geproduceerd in China erg goedkoop te laten maken en ze in het westen te verkopen voor een hoge winstgevende prijs, omdat hun klanten gek genoeg zijn om er met een merknaam te pronken. Dus waarom niet een hoop geld aan beide zijden verwerven?

Heeft hij heel de wereld er trouwens niet mee ingestemd dat ieder individu het recht heeft om zo veel mogelijk winst te maken of dat iedereen zo veel mogelijk kansen moet hebben om zo veel inkomsten als mogelijk te genereren? En nu lijken we te klagen!

Om het kapitalisme te kunnen laten werken, vinden sommigen dat de overheid er geen enkele controle over de markten zou mogen uitvoeren. In ieder geval had het westerse kapitalistische systeem misschien graag een laissez faire houding gezien en zou het graag veel belang aan eigendomsrechten geven. Maar het verraadde zichzelf. Omdat de machthebbers in de politiek ook machthebbers in de economie zijn geworden en slaven van de bancaire wereld zijn geworden. De Managers van het kapitalistische Core Business, de Banken, zijn de eigenaar van de wereld geworden en bepalen tegenwoordig  de regels die door de politici moeten gevolgd worden.

Egoïsme en hebzucht verkregen de macht over de show off houding van de voorgaande tien jaar. Rijkdom werd meer en meer hoog geprezen.

De burgers mochten toch niet klagen want ergens mochten zij toch stil staan op een opslagplaats van onze wegen of in de versleten fauteuil voor het televisie toestel dat heel de dag de ene herhaling na de andere mocht uitzenden. De banken hadden er toch voor gezorgd dat de thuisblijvers nu die oudbakken filmavond popcorn, snoeppapiertjes, kauwgom, en vuile kleren lekker gezellig in de huiskamer mochten houden, terwijl er geen bezwaar meer werd gemaakt dat anderen er op straat ook die lege blikjes gooiden en sigarettenpeuken, zodat iedereen toch nog dat ‘thuis’ gevoelen kon krijgen. zo kon iedereen toch ook nog voelen dat hij zijn stukje grond had waar hij mocht doen wat hij wilde. Iedereen gelukkig toch?!

Wij die graag een propere omgeving hadden, zijn toch zeurpieten, en met al die werklozen wordt er dan toch hoop gegeven aan ons dat die er ooit eens toe gezet zullen worden om al die rommel op straat op te ruimen. Iedereen moet toch hoop voor de toekomst hebben!

Ook Paul Anderson wijst er op dat reeds Aristoteles zich afvroeg hoe wij als politieke dieren, instellingen konden creëren en ontwerpen die het overleven verzekeren met ‘een zekere mate van het goede leven er in’. Hoewel het toepassingsgebied van de vraag van Aristoteles was in welke mate die institutionele vormgeving van belang was om de inspanningen om mondiale hulpbronnen tegen te houden.

Vandaag kunnen wij merken hoe onze hele markteconomie geen rekening heeft gehouden met haar omgeving. Achter een groot aantal vormen van aantasting van het milieu, de weerslag van de gulzigheid zonder rekening te houden met de medemens, plant of dier heeft een schaduwgrond van het ‘marktfalen’ veroorzaakt.

Wil de wereld er zich wel bewust van worden dat de degradatie tot ons is gekomen doordat men de natuurlijke middelen heeft toegewezen op een manier die niet overeenkomt met de mensen waarderingen van deze bronnen die er in vele gevallen zelfs niet waren.

Schaamteloos keken de politici toe hoe bedrijven bronnen aanboorden die zij mochten voorzien om het land van hun dromen aan de mensen voor te schotelen.

Media overtuigde mensen dat ze bepaalde producten”nodig” hadden om te zijn wie ze voor ogen hadden te zijn. Het idee groeide van alles te nemen voor zichzelf voor een ander het van jou zou kunnen wegnemen.

Na de gouden jaren en de tijd dat er onvoldoende middelen leken te zijn, maar de socialisten toch nog Sinterklaas mochten spelen zonder de centen te hebben, mocht men nu eindelijk weer eens  de centen geven aan de speelgoedfabrieken zodat men genoeg speelgoedautootjes mocht hebben.

Aston Martin DB7 (uit de Matchbox Premiums serie)

Matchbox en Dinky toys waren toch niet meer voor vandaag, als men al Renault, Volkswagen en Audi had gehad. Nu mochten die Amerikanen toch ook effie hun snoepgoed krijgen. De mannen aan het roer moeten gedacht hebben aan de eerlijke verdeling waarschijnlijk. Als in het verleden het schip gezonken was op weg naar Amerika, werd het nu eens tijd om het te laten zinken als het nar Europa voer.

Duitsland had ook al vele jaren in de duikboot mogen zitten en kon gerust met de engel of de angel naar boven komen om ‘Gemerkt’ te worden. Een stempel moest toch duidelijk gedrukt worden.

Als natuurlijke hulpbronnen gratis bestemd worden, verkrijgt men dat ze ofwel te veel gebruikt en verspild, ofwel worden ze waardeloos geacht, maar dan maakt verspilling er van sowieso niets uit.

Als milieuproblemen het gevolg zijn van afwezige markten dan moet voor velen de oplossing liggen in de creatie van een marktgebied voor natuurlijke rijkdommen. De banken zagen er zeker geen graten in om zelf in te staan voor de ontwikkeling van nieuwe ‘natuurlijke’ rijkdommen. Hun hele wereld had er steeds in bestaan om continu te wikken en te wegen met het gebruik van de nodige voorkennis. Het was al lang klare wijn dat daar waar markten zijn, deze steeds kunnen worden gecorrigeerd, bijvoorbeeld door de prijs van aanbod en vraag tegenover elkaar te stellen en daarnaast belastingen of heffingen te voorzien die meer dan één partij ten goede komen. De hoogte van de belasting of heffing is gebaseerd op de ‘schaduwprijs’ van het gebruik van een bron – een prijs die is vastgesteld door een toezichthouder. Bij die toezichthouders moet er de laatste tijd heel wat mis gegaan zijn. Verder konden enkele bureaus  een bepaalde bank als één van de grootste en veiligste van de wereld voorstellen, maar toen deze kopje onderdook, ging iedereen aan de voeten van die zelfde ratingbureaus hangen die toch zo een foute analyse hadden gemaakt. Maar van de politici en van de management structuren, hadden de mensen geleerd dat diegenen die kemels hadden begaan moesten beloond worden, Want dan zou alles pas kunnen opleven en verbeteren, want slechter kon het dan toch niet meer gaan.

Niet alleen vele Belgen hebben een baksteen in hun maag, en zitten nu met een bitter koekje. Velen stonden maar al te graag klaar om bereid te zijn te betalen voor een bron waar er een een markt voor bleek te zijn. Maar was er die wel?

Regelmatig zag men mensen die reeds goed beloond werden voor hun management- positie,  maar toch nog flinke schouderklopjes kregen als er iets mis ging. Die houding die men zag om hen te troosten kon enkel meer aandacht oproepen om ook eens geknuffeld te worden met een lekker pak centen. Meer bedrijven gingen degenen die een blunder begingen een aantal voordelen geven waardoor de hemel poorten werden geopend om de beste opschepper  en de grootste bluffer te zijn, maar ook om het meest blufpoker te spelen. Om die kaarten op tafel te gooien werden echter geen eigen middelen in gezet, maar werden de geldbronnen van de goedgelovigen gebruikt.

De bom moest wel eens barsten. Eerst de huizenmarkt. Vervolgens betekende de toename van de ongelijkheid dat huishoudens nog meer onder druk werden gezet om nog meer uren te werken. Meer uren werken betekende minder uren om buitenshuis te ontspannen en daar dan ook minder uit geven. Maar om de vermoeidheid en ongenoegen weg te spoelen moesten wel hebbedingetjes de pijn verzachten. Er kon minder gespaard worden en er moest meer geleend worden om een sociale status te behouden, maar dit ten koste van het privé en sociale leven. Frustratie en angst werd de achtertuin van de nog meer inhalige banken toegewezen, die een geld boom en een betere positie in de wereld konden beloven door het kopen van andere banken en bedrijven. Maar zeker, ze moesten hiervoor geld ontvangen van hun klanten. En die klanten mochten al hun sprookjes geloven en kochten meer aandelen.

De top mensen in de banken en in de politiek hadden te veel om te delen en vonden het veel belangrijker om te zorgen dat ze zoveel% meer konden verdienen de komende jaren. In plaats van het verzorgen dat er meer banen gecreëerd konden worden probeerden de politici om handen te schudden met de multinationals. Ze durfden niet  om garanties te vragen dat mensen nog voor vele jaren in staat zouden kunnen zijn om er te werk gesteld te blijven.

De multinationals zagen hun kans mooi om staatssubsidies binnen te halen en hun lui aan de top goed uit te betalen, terwijl voor het goed van het bedrijf de gewone werknemers moesten inleveren en uiteindelijk de laan werden uit gestuurd.  ‘Reorganisatie’ en ‘herstructurering’ waren de populairste woorden van de afgelopen jaren. De politici waren meer geïnteresseerd in het welzijn van het bedrijf dan bij hen die kwamen te leven aan de rand van de stabiliteit van hun job.

Geen politicus durfde te vragen voor de loyaliteit van het bedrijf voor de financiering door het land, maar die arbeider die niet wilde trouw te zijn aan het bedrijf moest verdoemd worden!

Voor de politici op zoek naar politiek gewin was de positie op de wereldmarkt de eerste prioriteit, de volgende was om zeker te zijn dat hun zakken bij de volgende termijn nog meer konden worden gevuld.

Ja, natuurlijk waren er enkele uitzonderingen en mogen wij niet elke politicus over de zelfde kam scheren. dat zou volledig onjuist zijn. Maar ze hadden niet de moed en om op te komen tegen die politici die het ermee eens waren dat de oplichters vrij mochten gaan en zelfs er nog met een extra bonus op zak naar huis mochten gaan om de volgende dag weer hun taak op te nemen.

Politici zijn er trouwens van overtuigd dat de mensen vlug iets zouden vergeten. Voor hen staat het vast dat ook hier de mensen snel die zaken zullen vergeten wanneer de naam van die instellingen over nachts zouden worden veranderd. Wie zou nog  ASLK, of Fortis, Bacop, Gemeentekrediet of Dexia herinneren na verloop van tijd?

België, Griekenland, Spanje en de Verenigde Staten van Amerika zijn mooie voorbeelden hoe er een dringende behoefte aan politieke verandering moet komen in de manier waarop deze crisis wordt behandeld. In Europa kunnen we zien hoeveel mensen de toestand van de werknemer in onze samenleving willen minimaliseren. In Europa en in de Verenigde Staten zien we dat veel politici en CEO‘s of bestuursvoorzitters helemaal geen schaamte voelen dat zij de graad niet erkennen van moeilijkheden van vele mensen en hoe zij worden genegeerd. Zij schamen er zich niet voor dat terwijl politieke punten worden gemaakt en niet te veel aandacht wordt besteed aan de menselijke waarden. De laatste decennia is er trouwens geleerd dat de economie belangrijker is dan emotie. En zij die te veel emotionele waarde hechtte aan het behouden van aandelen of bedrijven zijn nu ook goed gezien. Zo vinden vele politici hun standpunt bevestigd en een goede reden om eerst het bedrijfsleven en  de economie in orde te brengen en dan pas het gevoelsleven en welzijn van de mensen.

Volgens de managers kon het niet liggen aan bedrijven dat er iets fout ging, maar lag het aan die politici die er niet voor zorgden dat er voldoende stimulans was. Welke zondebok men ook zocht, liefst bij de ander, deden (en doen) politici onvoldoende hun best om tot een algemene vorm van solidariteit te komen.

Voor die landen waar verkiezingen op de loer liggen, gluurt er een ander gevaar om de hoek, waar populariteit zal liggen in het verdoezelen van de echte problemen en het niet durven nemen van drastische maatregelen, die weliswaar onpopulair maar brood noodzakelijk zullen zijn.

Er zullen politici opstaan die maar al te graag zoals de banken het overmatig gebruik van materiële middelen zullen willen blijven stimuleren. Ook al zijn de banken nu toch minder gul geworden om nog kredieten te gaan verlenen. Zij die ze echter nodig hebben om verder te investeren in het bedrijf zien hier geen mogelijkheid in om die expansie te verwezenlijken. Door de Tobintaks hebben de kleine spaarders geen zin meer om te gaan investeren in risico kapitaal, wanneer zij hun verliezen niet mogen incalculeren, maar wel extra belasting moeten betalen op hun kleine winsten. Eens te meer heeft de gulzigheid van de staat de investeringsdrang kunnen temperen.

In plaats van te proberen de economie weer op gang te krijgen, door er voor te zorgen dat het geld weer kan rollen op een normale manier, heeft men er alles aan gedaan om een mistgordijn op te trekken en alles zo te manipuleren dat niemand nog duidelijkheid ziet. De gehele economie lijkt getekend in de nevel.

De bende oplichters zijn beschermd, omdat de politici meer bang zijn voor wat de geld instelling zouden gaan nemen als een volgende stap. Er is moed nodig voor de politicus die zal durven op te staan en zal willen over gaan tot, door de bevolking als door de grote bedrijven aanschouwd als zeer impopulaire maatregelen. Prioriteiten moet ook naar voren worden gebracht om de bevolking te beschermen tegen frauduleuze bedrijven en tegen die bedrijven die steeds meer willen van de mensen en meer winst wensen te maken zonder rekening te houden met de kwaliteit van de werknemer zijn leven.

De bedrijven moeten opboksen tegen de concurrentiële landen die wel van goedkopere werknemers kunnen genieten, doordat de belastingen op het werk veel lager liggen. Wij kunnen in deze tijd er niet meer mee akkoord gaan dat men al te grote verschillen zijn in de verloning. Het is totaal niet meer verantwoord om een verschil van 1 tot 100 op de lonen te hebben.  Zo lang hier geen verandering in komt blijven onze bedrijven als het ware in een wurggreep, waarbij een hoeveelheid werk moet gepresteerd worden, maar er niet het nodige personeel kan voor ingezet worden, omdat het ander zal moeten verzuipen in het kostenplaatje.

Dat het lokmiddeltje voor het makkelijk krediet niet de oplossing was om de mensen te sussen is onze maatschappij nu zuur opgebroken.

Normaal kan men iedereen gelukkig maken als de markt in evenwicht is en de concurrentie kan aangevuld worden met privé-gecreëerde krediet. In de meeste gevallen is het gebruik van de productiemiddelen bepaald door de toegang tot krediet. Doordat de toegang tot krediet in functie is van de verwachtingen van de toekomstige inkomsten, zijn individuen gestimuleerd om middelen te gebruiken die met een hogere snelheid kunnen genereren dan rente, en dan rivalen die hetzelfde doen. Maar nu hebben de politici de grond weg gehaald voor die mogelijke meer opbrengst en hebben zij de kleine spaarder doen wegvluchten van het beleggersklimaat. Veel te gevaarlijk is het hun geworden doordat de politici hebben toegelaten de klungelaars aan vervolging te laten ontsnappen en de leugenaars nog eens extra te belonen. De kleine belegger beschouwt het nu wel voor bekeken.

De banken voelen zich nu wel gelukkig om lekker makkelijk goedkoop geld binnen te kunnen rijven dat zij dan duur gaan kunnen verkopen aan de bedrijven die geld nodig hebben. En mits in de bestuursraden van die bankinstellingen toch nog postjes kunnen voorzien worden voor enkele politici zullen zich deze uitverkorenen gelukkig mogen prijzen om te mogen zetelen en een extra duitje in de zak te mogen krijgen.

Steps Lifestyle & Entertainment

Steps Lifestyle & Entertainment

Wij hebben ons allemaal genesteld in een cultuur waar rijkdom niet enkel begeerlijk is maar een noodzakelijke glamour is geworden.  Sommigen beschouwen het vrije streven naar rijkdom niet alleen een onvervreemdbaar recht, maar ook een patriottische plicht. De door glamour en lifestyle blaadjes gepresenteerde luxe wereld is een onderdeel geworden van ons verwachtingspatroon. Als voorbeelden hoe het best kan verwezenlijkt worden om in die droomwereld te stappen worden de voetballers, film en televisiesterren als de navolgbare goden voorgesteld. En de wereld kijkt met grote ogen op naar die goden. Zo heeft onze maatschappij het toegestaan en zelfs gestimuleerd om de verleiding naar rijkdom te laten uitgroeien tot een razende jaloezie die over de koppen gaat. Want zij die durven scherven maken ten koste van anderen waren de durvers, naar waar men moest opkijken. Zij waren de stoere binken en er werd aangeleerd op te kijken naar hen die durfden breken met die ouderwetse christelijke waarden, welke voor eeuwen mensen op een bepaalde manier deden handelen, maar hun niet die bedwelmende rijkdom en entertainment brachten.

Het respect voor natuur en medemens is in de afgelopen jaren gedegradeerd geworden.

Onze maatschappij is het de voorbije jaren aangekweekt om een onder-waardering te hebben voor de milieugoederen. Ook zijn er meerdere generaties die het ingelepeld is geworden voor hun eigen te zorgen en niet om te zien naar een ander. Die vorming van een op zich zelf gerichte maatschappij heeft er voor gezorgd dat de gehele maatschappij verder gaan individualiseren is. Het heeft er voor gezorgd dat de erkenning van de ander niet zo noodzakelijk was voor het eigen bestaan.  Het niet gunnen aan een ander, waardoor ieder wel zijn eigen plekje op het werk kon verzekeren, ook al was het op onmenselijke wijze, bijvoorbeeld te moeten gaan werken voor twee of drie, werd verkozen boven het plaatsje te willen delen met een ander, die er mogelijk andere meningen kon op nahouden. Want onze maatschappij had ook mogen leren dat men best anders denkenden kon mijden. Uniformiteit van denken was het beste voor de groep. Zo werd het voorgesteld en zo sloegen de media ook een gemeengoed te kweken in samenwerking met de bedrijven die hun eigen goederen zo het best aan de man konden brengen. Die samenwerking tussen de makers van de goederen en de pers konden de infotainment doen ontstaan waar de toeschouwers niet merkten dat de advertenties hun om de oren sloegen en dat de verdoken reclame hun hersenspinsels zo konden doen draaien zoals het de markt goed uitkwam.

De twintigste eeuwse rattenvanger van Hamelen deed zijn werk zeer goed en zo konden meerdere bedrijven en financiële instellingen gezellig genieten van hun overeenkomsten en van de luchtbellen die zijn aan hun cliënteel konden aanbieden.

Zoals echter met elke zeepbel komt deze op een punt waar zij uiteenspat en als het ware in het niets in het luchtruim verdwijnt.
Deze heeft echter veel teervlekken op de kleren achter gelaten en de politici hebben het daarop niet beter gevonden om de vitriool boven te halen. Door overdadig met de zuren naar de anderen te gooien hopen ze zo dat de mensen de vlekken niet meer zullen zien.

Ook willen zij nu de schuld leggen bij die brave burger die toch zo graag subsidies wenste binnen te halen om zonneschermen te plaatsen, waardoor nu de extra energie op zonnige dagen aan andere landen weg gegeven moet worden met een aanname vergoeding. De politici kunnen diegenen die voor hun extraatje zorgen toch niet de das om doen door die kerncentrales te laten stil leggen. Wie wil er nu een goudmijn of ezeltje strekje van de hand doen?

red (rood) lightdistrict ROOD staat niet allen...

red (rood) lightdistrict ROOD staat niet allen voor ‘hoerenbuurt’, maar ook voor je financiele situatie, je politieke kleur, je gemoedsrust , Sinterklaas en het is gewoon een mooie kleur. http://www.roodismooi.nl/ (Photo credit: Wikipedia)

Dat die goudmijn het milieu overbelast is voor die politici van minderwaardig belang. En zij die beter weten maar hun zeteltje in het parlement hebben, durven hun mond niet te veel openen om de grond niet onder zichzelf onderuit te halen. Zij willen niet inzien dat indien zij de natuurlijke grondstoffen wat meer zouden waarderen, zij dan de gemeenschap en de toekomstige markt minder schade zouden toebrengen. Echter, het probleem is dat de uitleg die economie biedt voor aantasting van het milieu – dat wil zeggen, het ontbreken van een prijsmechanisme voor milieugoederen – bereikt is aan de hand van vervormde voorstellingen van elk van de drie termen in de relatie tussen mens en omgeving, te weten, planten, dieren en personen, en datgene wat personen waarderen of naar waarde schatten. Het zijn deze vervormingen, die samen de inspanningen ondermijnen om effectief de aantasting van het milieu aan te pakken en om duurzaamheid te bereiken met een verantwoorde levenskwaliteit.

In het gehele economische plaatje heeft de mens zichzelf verloochend. Individuen werden behandeld alsof ze rationeel eigenbelang maximaliseerders waren, dat wil zeggen, alsof ze voortdurend probeerden hun nut te maximaliseren door het vervullen van hun gegeven voorkeuren. Hierbij hebben de media ook toe bijgedragen om een vorm van verlangen te scheppen dat de mensen er moest toe  aanzetten om te gaan kopen en kopen, zelfs voor goederen die ze helemaal niet nodig hadden.

Net als de behandeling van het milieu, heeft de economie de mensen niet behandeld als personen. Het hele bankwezen is er op gebouwd geworden dat de klant het object was om het geld van te ontvangen of er geld aan te geven om er meer voor terug te krijgen. Men achtte het zelfs in vele gevallen niet meer nodig om na te gaan of zulk een lening wel verantwoord was of die mensen, die er om vroegen, niet te veel onder druk zouden zetten. Bepaalde financiële instellingen hadden met bepaalde handelsorganisaties overeenkomsten om hun klanten verder tot kopen aan te zetten door hen alsof het voor niets was er geld voor aan te bieden. Kleine lettertjes en mogelijk anders interpreteerbare woorden werden handig naar eigen goeddunken gebruikt. Het woord gratis werd ingeburgerd voor iets waar men dubbel en dik voor betaalde maar verdoezeld werd met een contract en abonnement. Koppelverkopen waren de moderne handboeien geworden die als een sieraad door de gebruikers goed zichtbaar werden vertoond. Het rad van fortuin had een twintig of eenentwintigste kleedje aangekregen.

Tevreden zijn met wat men had was ‘old-fashioned’. Het gelukkig zijn met wat men nodig heeft en kan hebben was geen onderdeel van het nationale gesprek over welzijn geworden. Moest men de ogen van de gemeenschap niet richten op de mogelijke rijkdom, die toch voor het grijpen moest liggen. Tevredenheid en het genoegen nemen met wat men heeft zou het failliet van de natie betekenen. Daar was de markt van overtuigd geraakt en dar begon zij te ontsporen. Het was er nu op aan gekomen om mensen dingen te verkopen die zij eigenlijk niet nodig hebben. De bedrijven moesten een verlangen in anderen creëren voor wat ze produceren.

Iedereen werd onverbiddelijk verteld wat hij nodig had. Men was er op gericht om de mensen te doen geloven dat het die producten waren die van hen die mensen konden maken die anderen zouden willen zien en hebben. Men wenste de mens te doen geloven dat hij zichzelf niet meer kon zijn zonder dit of dat. Enkel het product kon de mens maken. De meeste mensen wensten dan ook te geloven dat men door en aan bepaalde producten kon zien wie men was. Zonder die producten zou men uit de boot vallen, een verliezer zijn, ouderwets en buiten de tijd zijn, er niet bij horen, gewoonweg onbelangrijk zijn. Met deze producten – wat ze ook zijn – zal je leven beter, veiliger en … je raadt het al … zal je uiteindelijk meer tevreden zijn met jezelf. (Dat wil zeggen, tot het volgende nieuwe ding wordt geproduceerd!)

Zo werd de consument het heilige der heiligen voorgesteld. Het Nirvana van het kapitalisme waarin hij zich zo vrij zou kunnen in bewegen. Maar in plaats van de vrijheid won de consument iets heel anders; maar ook de markten bleven niet vrij. Vandaag zijn de verschillende markten helemaal niet vrij, maar het belang is wel komen te liggen in de mensen het idee te geven dat ze vrij zijn en iedereen zich alle luxe kan permitteren en alles kan hebben wat ze maar willen. De media zijn het kanaal om de droomwereld te creëren in de hersenen van mensen die moeten werken voor vele uren aan lonen die slechts 1% of minder zijn dan die van wat de CEO’s verdienen, en dan kunnen ze blij zijn dat ze wat werk krijgen.

Geld was vooral een gestandaardiseerd ruilmiddel, en de definitieve wijze van betaling, dat diende om de waarde van alle goederen en grondstoffen naar een standaard van waarde te meten. De papieren briefjes en muntstukjes zijn al jaren een ingeburgerd ruilmiddel. Maar al vele jaren is het symbool van waarde uitgegroeid tot de auto, waarna de exotische reizen kwamen, en de manier waarop mensen kunnen bogen met alle materiaal dat ze in staat zijn om door hun inspanningen ‘binnen te halen’ .

Omdat de mensen niet zo zeker waren over de toekomst en er de voorkeur aan gaven om wat spaargeld aan de kant te plaatsen, is een ideale marktplaats gecreëerd om dat bedrag van de besparingen te gebruiken om de risico’s te nemen om naar het grootste deel van winst te streven. Voor hen die de keuzes bepaalden kon het toch niet erg zijn, want wanneer er iets mis zou gaan, zou de instelling toch niets verliezen. Enkel de spaarders zoude overblijven om het gelag te betalen. De geldmarkt is verzekerd geworden door de politici dat het land en het economische systeem moesten groeien, en dat zij niet de schuld zouden krijgen als er iets mis ging, want dan zou het de schuld van de ‘crisis’ zijn, en alle mensen zouden dat moeten begrijpen. Horen de consumenten niet rationeel te zijn over hun lange termijn inkomen?

In de pers hadden de politici een getrouwe bondgenoot gevonden die mee de mensen kon stimuleren om beter te leven dan de buurman. Alles moest groter en beter zijn. Politici hadden er gelijk aan om de mensen tot consumeren aan te zetten, want zonder consumptie kan kapitalisme niet overleven. Dat is het probleem waarmee wij vandaag zo geconfronteerd mee worden in veel landen. De politici en de media maken die mensen nu zo bang om te consumeren, dat ze al hun spaargeld in kas houden. door al het oppotten en de terughoudendheid om geld uit te geven wordt de nek van ons kapitalistisch systeem dicht geknepen. Probleem hierbij is dat in plaats van geld uit te geven aan producten die  de moeite waard zijn om makkelijker te leven, houden vele consumenten er nog steeds aan om geld te besteden aan gadgets waarmee zij kunnen pronken en om het gesprek van de dag te voeren. Jongeren hebben niet genoeg geld, maar je ziet ze de hele dag chatten op de mobiele telefoon, waardoor de telefoon bedrijven voldoende winst kunnen maken op de nog veel te hoge prijs.

Politici zouden daarom best werk maken om bedrieglijke reclames te verbieden en om de mensen terug essentiële waarden te leren kennen. Verder moet er werk gemaakt worden van onze positie in het geheel van verschillende culturen en groepen mensen die samen als partnerlanden één eenheid moeten vormen. Er moet op toegezien worden dat er een juiste werkverdeling kan zijn in al de staten van de Europese Gemeenschap, waarbij ieders werk ook naar een werkelijke aanvaardbare waarde zal ingeschat worden.

+

Gelieve een chronologische opsomming van de voornaamste gebeurtenissen rond de Europese staatsschuldencrisis in 2011 en 2012 te vinden: Tijdlijn van de Europese staatsschuldencrisis (2011) + Tijdlijn van de Europese staatsschuldencrisis (2012)

Vindt verder meer over dit onderwerp in:

  1. Belgische Beurswaakhond eindelijk wakker geschoten
  2. Schaamte, schaamteloosheid en hebzucht
  3. Dexia de Schaamte voorbij
  4. De politicus en schaamte

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters".
This entry was posted in Crisis, Economie, Milieu, Welzijn en Gezondheid, Wereld om ons heen and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Economie en degradatie

  1. Pingback: Economics and Degradation | Marcus' s Space

  2. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #1 | Broeders in Christus

  3. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #2 | Broeders in Christus

  4. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #4 | Broeders in Christus

  5. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #5 | Broeders in Christus

  6. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #6 | Broeders in Christus

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s