Bij het overlijden van ons vader Toon Ampe

De pater familias wilde eerst nog al zijn kinderen zien die hier op deze aarde waren. Toen uiteindelijk de laatste zoon uit Madrid was terug gekomen glinsterden zijn ogen en kon vader Ampe de kleinkinderen van de burgerlijk mijningenieur Achille Ampe achter laten. Grootvader Ampe had gekend gestaan voor zijn taai werken, zijn onvermoeibare volharding en zijn grote kennis. Op het vlak van gezondheid was zijn zoon Ursmar Antoon niet een van de sterksten. Maar een Ampe als afstammeling van het Frans “Hampe” schacht van een lans, is een vechtersbaas op zijn manier. Ook zit er de afstamming van”peau de ventre” en “poitrine de cerf” (wampe, wampa) ingebakken in die ampelos of ampelopsis, die wijnrank die kan uitgroeien tot een Hampe, het hout van een wapen, een vlag of een lans.

Ons vader zou het ons leren, op zachte of harde wijze, naar de dril of opgroeiingswijze welke hij en zijn generatie gewoon waren. Maar voor hem stond een hele generatieverandering. Een hele omwenteling moest hij trotseren en in evenwicht brengen met zijn rotsvast geloof. Klein begonnen met Roosje trachtte hij in de Rubenstraat en vervolgens in de Sint Benedictusstraat te Mortsel, zijn geloof waardig, een gezin te stichten waarbij hij zoals elke ouder hoopte dat zij het nog beter zouden hebben dan zij.

In goede en kwade dagen knede hij zijn kinderen zo dat zij ook weer nieuw leven zouden kunnen vormen en verder in de wereld zouden kunnen laten opgroeien. Toen Roosje en Toon zestig jaar getrouwd waren konden zij met vreugde zien dat klein en achterkleinkinderen met nieuwe ogen elkaar konden bekijken in een wereld die heel anders was dan de hunne maar daarom nog niet slechter. Het voorbeeld dat hij geschonken had, zijn plichtsvolle gedrevenheid, beroepsijver en ernst waren zaken die via zijn kinderen over gegaan waren naar de kleinkinderen en nu verder de wortels kunnen zijn voor een nieuwe generatie met nieuwe energie.

Toontje vond nog steeds dat zijn echtgenote Roosje bij hem was, of ergens in de buurt. Beatrijs, Patrick en Annemie waren hen voorgegaan. ‘Opa’ heeft een mooie leeftijd bereikt en is vredig ingeslapen op donderdag 15 februari in het Rust en verzorgingshuis waar de verzorgers van het derde verdiep hem met hun beste mogelijkheden omringden en het leven dragelijk maakten voor hem.
Noem het speling van het lot, maar op de dag dat ‘oma’ stierf, 22 februari zullen wij als kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, vrienden en kennissen die man die wij steeds in onze herinnering zullen houden, ten grave leggen. De laatste eerbetuiging gebeurt in de Sint Benedictuskerk waar hij zich ook vele jaren heeft ingespannen.

Er zijn van die dagen dat wij geconfronteerd worden met lijden, pijn en verdriet.
Wij worden in ons leven geconfronteerd met nieuw leven
maar moeten ook toekijken bij het heengaan van het leven.
De dood komt ons steeds tegemoet.
Door ons geloof kunnen wij kracht in dit leven vinden
en vinden wij troost bij de minder aangename momenten die op ons af komen.

Zij die deze aarde verlaten zijn in een diepe slaap getreden. zij hoeven geen weerstand meer te bieden aan al de problemen van deze wereld. Hun lijdensweg is ten einde. Voor hen wacht na een lange tijd de volbrenging van hun hoop, het geloof in de opstanding na de dood, die zal komen wanneer het einde der tijden er zal zijn.

Zij laten anderen na. Dezen zullen treuren en moeten leren omgaan met hun verdriet. Maar voor hen die geloven is er de Hoop. Ook zij kunnen uitkijken naar het Koningkrijk van God. Zij kunnen de herinnering van de gestorvene levend houden. Nog beter kunnen zij het levenswerk van de ingeslapene verder laten groeien in hun vooruitgang in dit leven. De nabestaanden moeten verder gaan en zelf de weg vrder bewandelen en voorbereiden voor hen die nog zullen volgen.

Laat mij mogelijkheden kennen om door dit leven te gaan.
Laat mij grote dingen durven te dromen en maak ze waar! 

U Heer geeft mij de kracht en het vertrouwen om verder te gaan.

‘… Want God is het, die om zijn welbehagen zowel het willen als het werken in u werkt.’ (Filippenzen 2:13)

De laatste uren voor het einde was voor Toon, maar ook voor zijn kinderen die grote wereld och zo klein geworden, en werd er toch zo veel onbeduidend. Maar het samenzijn, het verbonden in één familie werd toen toch nog zo veel sterker.

 

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Dagboek = Diary and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Bij het overlijden van ons vader Toon Ampe

  1. Belgische Christadelphians says:

    Na het overlijden van de ouders moeten de kinderen de stappen verder zetten. Zij zullen zich nu moeten klaar zetten voor de dag van morgen, zo dat zij en hun kinderne weer een rol zullen gaan spelen. dit zo lang Jehovah geduldig is met de wereld en de laatste dagen nog niet zijn aangebroken.
    Laat ons hopen dat wij bij het einde der tijden aan de juiste kant van de Rechterstoel mogen staan en samen het Koninkrijk van God mogen binnen treden om weer verenigd een eeuwig leven in te gaan.

    Like

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s