Eigendomsrecht, welvaarttaks en waardigheidsrecht

Aanvullend op enkele hoofdstukken over de Armoede in Vlaanderen

Volgens het Belgisch Burgerlijk Wetboek Boek 5 Artikel 1 is het eigendom het meest omvattende recht dat een persoon op een zaak kan hebben. Het staat de eigenaar met uitsluiting van een ieder vrij van de zaak of eigendom gebruik te maken, mits dit gebruik niet strijdt met rechten van anderen en de op wettelijke voorschriften en regels van ongeschreven recht gegronde beperkingen daarbij in acht worden genomen.

Een mogelijkheid om in waardigheid te leven = One possibility to live in dignity

Een eigen woningreserve kan af nemen, doch niet verder dan tot nihil, met een bedrag gelijk aan de kosten ter verwerving van een eigen woning of met een bedrag gelijk aan de aflossingen op de eigenwoningschuld voor zover zij betrekking hebben op het gedeelte van de eigenwoningschuld dat uitgaat boven het bedrag dat op de voet van het eerste lid als eigenwoningschuld in aanmerking zou kunnen worden genomen; maar ook met een bedrag gelijk aan de in een kalenderjaar gemaakte kosten voor verbetering of onderhoud van de woning of ter afkoop van de rechten van erfpacht opstal of beklemming met betrekking tot de woning, indien het gezamenlijke bedrag van de kosten uitgaat boven € 5 000.

In de wet van gelijke behandeling is er ook een wet neergelegde welk een onderscheid toe laat dat objectief gerechtvaardigd wordt door een legitiem doel en voor de middelen voor het bereiken van dat doel passend en noodzakelijk zijn.[1] Het wetsartikel handelt over gevallen waarin het de bescherming van de vrouw betreft, in het bijzonder in verband met zwangerschap en moederschap. Maar men kan het ook in het licht nemen van elke bescherming van een zwakkere persoon waarbij de mannen ook kunnen toe behoren (artikel 4)

In art. 16 GecGW wordt bepaald dat niemand van zijn eigendom kan worden ontzet dan ten algemenen nutte, bij wet bepaald en mits een billijke en voorafgaandelijke vergoeding. Men mag in die woorden lezen dat het gaat om een volledige vergoeding. De grondwet biedt in deze met andere woorden een ruimere bescherming dan het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens.[2]

Hieruit zou je ook kunnen opmaken dat men niet kan eisen dat mensen hun eigendom opgeven indien dit voor hen hun eigenlijk onderkomen is en waarbij er geen degelijk alternatief voor kan gevonden worden.

Bij het eigendomsrecht is er sprake van recht van genot, recht van gebruik en recht van beschikking. Uit deze terminologie kunnen we afleiden dat de term eigendom alleen van toepassing is op stoffelijke objecten die voor menselijke beheersing vatbaar zijn (zie ook: Goederen en zaken). Van niet-stoffelijke objecten (vermogensrechten) is men geen eigenaar, doch “slechts” rechthebbende.

Campingwoonst in Vlaams-Brabant = Flemish Brabant Campingliving

Het is niet omdat wij een overheidsschuld hebben opgebouwd van 300 miljard euro (tegenover een actief van 80 miljard) en de verplichtingen wegens pensioen die kunnen worden geschat op 1.050 miljard niet kunnen nakomen dat wij de mensen moeten gaan bestraffen op hun voorzichtige levenswijze en spaarzame houding in het verleden.

Minstens de helft van onze geleende welvaart zal door de komende generaties moeten afbetaald worden. De pensioenen van vandaag voor de prestaties van gisteren moeten door de werkenden van morgen betaald worden. We moeten onze verantwoordelijkheid nemen voor onze kinderen.

Zoals u al kon opmaken uit mijn voorgaande studie over Armoede in Vlaanderen (zie ook artikelenreeks Poverty in Flanders) zijn groei en gezond beleid meer dan nodig om onze welvaart en ons welzijn voor onze kinderen te behouden en als het kan nog te verhogen en de sociale zekerheid een overlevingskans te bieden.

Elke beschaafde maatschappij moet een zekere vorm van solidariteit hebben voor haar mede leden of bewoners. Elke waardige maatschappij moet er aan werken om een sociaal aanvaardbaar en volwaardig maatschappelijk leven te bieden aan diegenen die uit de boot vallen. Het recht van de sterkste is het sterkste onrecht. Het is de plicht van de sterkste om voor de zwakste te zorgen.

In het westen van Europa heeft men de naoorlogse generatie die nu voor een grote vergrijzing zal zorgen war tegenover onvoldoende jongeren staan die met hun werkkracht de economie kunnen ondersteunen.

In Vlaanderen dacht men met het Zilverfonds een gouden ei te kunnen leggen maar men heeft klaarblijkelijk enkel witte azijn kunnen maken. Dat zilverfonds biedt geen duurzame oplossing en zal nog zeer veel mensen in de kou laten staan.

België, Italië (in het bijzonder), Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk moeten opletten dat zij niet vervloekt worden met een behoudsgezinde verzuiling, een inefficiënte overheid en regeringen waarvoor lijfsbehoud voorrang heeft op visie, verlamd als ze zijn in een onhoudbare en ondemocratische staatsstructuur.

In Vlaanderen heeft men het probleem dat de zich steeds uitbreidende sociale zekerheid voor het leeuwendeel gefinancierd wordt uit belasting op arbeid (2/3 van de uitgaven van de eigenlijke sociale zekerheid) en stilaan onbetaalbaar wordt. De financieringsbasis is immers niet sterk genoeg.

Het is fijn om een recht op werk voor iedereen te hebben, maar het is een onhoudbaar iets. Hiervan moeten wij ons bewust zijn, maar dat houdt ook in dat wij moeten toezien voor diegenen die dan geen recht of aanspraak kunnen maken op dat noodzakelijk werk voor inkomen.

'Dignity' Charity Organ

Zullen er binnenkort ook 'Dignity' Charity Organ wagens mogen rondrijden in België? - Image by kenjonbro via Flickr

Als gemeld in Hoofdstuk 3: Recht op menselijke waardigheid (Right to Human dignity) is het de taak van onze maatschappij er op toe te zien dat iedereen in het stelsel een sociale plaats krijgt die de persoon ten volle zijn menselijke waardigheid behoudt. Daarin werd ook gewezen dat de regering voldoende vooruitziende moest zijn om zowel het menselijk, sociaal economische draagvlak te dragen als toe te zien op de levenshouding van de inwoners en de criminaliteit. De sociale onderhoudskosten van de maatschappij werden daar onder het voetlicht gehouden ener werd ook gewezen op de gevaren van een ongestructureerd werkbeleid en toezicht op de verdeling van arbeid en verloning.

Een groot probleem voor Vlaanderen is dat vanaf de jaren 70 arbeid massaal werd afgestoten en dat wij in de jaren 80 kwamen te zitten met de gevolgen van voorgaande socialistische regeringen die meer hadden uitgegeven dan dat zij binnen gekregen hadden. Voor jaren hadden die ‘socialistische vrienden’ voor Sinterklaas gespeeld, maar hadden geen gebalanceerde boekhouding gedaan. Door de voorgaande gouden tijden kon de welvaartsstaat nog even als vangnet fungeren. Een vangnet dat na verloop van tijd, vrijwillig of onvrijwillig, voor sommigen een kleefmat werd.

Het grote probleem van de meerderheid van de voorgaande politici was dat zij niet aan de oorzaken wilden raken en geen institutionele instellingen tegen de borst wilden stoten. De ‘groten van deze aarde’ kon men toch niet aanraken.

Zoals in Groot-Brittannië konden de rijken op hun twee oortjes blijven slapen terwijl de gewone burger werd uitgemolken. De waarschuwingen van de burgers die citroentjes op hun wagen kleefden om duidelijk te laten zien dat ze het beu waren om als citroenen te worden uitgeperst werd door de regeringen gewoon weggelachen.

Maar er werd een negatieve spiraal geschapen die onze welvaartscreatie zelf zou ondergraven. De kinderboomgeneratie onderging een ‘afranseling’ en zagen wat er gebeurde met de verworvenheden van hun ouders en hoe zij nu behandeld werden. Diegenen die zich voor jaren hadden ingespannen voor hun werkgever werden gewoon afgedankt en uit de werkmarkt gegooid als een oude vod.

Diegenen die het geluk hadden om toch nog aan het werk te blijven waren zo bang hun betrekking te verliezen dat zij niet durfden opkomen voor medewerkers of voor de waardigheid van de uitoefening van hun betrekking. Zo konden bedrijfsleiders er voor zorgen dat twee mensen het werk van drie mensen konden gaan uitvoeren. Ook werd de arbeid belast aan grosso modo 200% bovenop het nettoloon. Met dergelijke verhouding hoeft het ons ook niet te verwonderen dat er 1,2 miljoen mensen afhankelijk zijn van een vervangingsinkomen en niet van hun arbeid. Zoals het ‘Work for all’ over het Cassandraplan zegt zaagt men de boom af waarop we allen zitten.

Het “Lissabonproces” met zijn focus op meer economische groei en een activeringsbeleid naar de werklozen toe mag dan wel een sterk en gericht onderzoeks- en innovatiebeleid voeren, de forse vermindering van de regeldruk en administratieve lasten, het bestrijden van monopolievorming en van ongeoorloofde staatssteun en de voltooiing van de interne markt, onder meer voor de dienstensector (zie de “Bolkesteinrichtlijn” of EU-Dienstenrichtlijn) zijn hoognodige maatregelen voor dit verzuipende land indien wij niet opletten ook al hebben we het potentieel om te concurreren met vele grote steden.

Belgische provincies

In België is het zo ver gekomen dat de eerste helft van het jaar wij gewoon werken om de kosten van de staat te financieren. Pas in de tweed helft van het jaar kunnen wij ons inkomen laten genereren voor ons zelf. Maar al het geld dat wij in de spaarpot van Vader Staat hebben gestoken blijkt niet goed gefinancierd te zijn. En nu wil de staat de betere spaarders gaan aanpakken. Deze staat mag niet vergeten dat diegenen die zorgden voor een “appeltje voor de dorst” met hun spaarinkomsten een nettoresultaat van de inspanningen van hun productiviteit genereerden. Men zou het de verdoken sociale zekerheid tegen de vergrijzing van vele zelfstandigen en hardwerkende Vlamingen kunnen noemen.

Dit vermogen nog eens extra belasten zou nog een derde of moeten wij zeggen eerder een vijfde taksering op dat spaarbedrag opleveren (1.Inkomensbelasting; 2. Interesten belasting op het spaartegoed; 3. Belasting op verhandeling van waardestukken bij aankoop; 4. Belasting op waardestukken bij verkoop; en nu 5. Belasting op het bezit van de waarden) België wil er dan nog eens een Tobintaks (volgens Otmar Issing het Monster van Loch Ness) in zijn Spahn-variant bovenop brengen waarbij een (lage) belasting constant zou worden toegepast en een extreem hoge belasting op alle international wisseltransacties om extreme wisselkoersen te voorkomen en dit met inbouwing van een lelijke adder waarbij wanneer een munt buiten zijn normale positie wordt geduwd, een verhoogd tarief van maximum 80 procent in werking treedt, zodat verdere speculatie op een kordate manier zou worden ontmoedigd. Ik vraag mij trouwens af hoe men onderscheid zal gaan maken tussen speculatieve en gewone transacties. Zij die met hun spaarcenten willen investeren in de economie zouden nog eens worden afgestraft, want bij verlies wordt hun geen belasting terug gegeven of kunnen zij de verliezen niet aftrekken van hun inkomen. En voorlopig is het inkomen op spaartegoeden lager dan de inflatie en is de 15% voorheffing nog eens een verlaging van de waarde van het spaartegoed.

De vermogensbelasting die Di Rupo nu voorstelt zal voor het land een welgekomen inkomst opleveren. Meer taks op de spaarboekjes, meer belasting op bedrijfsauto’s, maar of het principe uit de marxistische economie van de meerwaardebelasting soelaas zal brengen betwijfel ik. Door de notionele interest aan te pakken en de waardepapieren in rekening te brengen, maar geen extra belasting te heffen op het huisbezit zal men deze mensen die nooit een eigen huis zullen kunnen kopen straffen en nog minder kansen geven voor hun nageslacht om een eigen woonst aan te kunnen schaffen.
De spaarder wordt bestraft en dat terwijl dit land met zijn enorme begrotingstekorten juist nood heeft aan een omvangrijke binnenlandse kapitaalmarkt.
Ook al denkt men dat de opheffing van het bankgeheim in Europa de kapitaalsvlucht zal kunnen indijken zal zulk een extra heffing toch maken dat er veel geld uit dit land zal gaan verdwijnen.
Men zal niet enkel een kapitaalvlucht naar het buitenland in Europa krijgen maar veeleer naar de niet euro landen. Bovendien schijnt de nota van Di Rupo ook geen voorbeeld van een politiek van fiscale stabiliteit. Men mag niet vergeten dat het ook mede door kleine spaarders is die willen investeren in risicokapitaal met aandelen te kopen dat de economie van een land hoog kan gehouden worden. Door de Tobintaks en andere extra heffingen op spaartegoeden en geldverhandelingen schrikt men investeringen af.

Elke vorm van vermogensbelasting of meerwaardebelasting in de personenbelasting vormt eigenlijk een onrechtvaardigheid, en rovergulzigheid van de staat, omdat op het vormen van vermogen al belastingen werden geheven.

Wij moeten er op toezien dat wij niet de weg van Engeland op gaan waar men er van uit wil gaan dat al diegenen die een vermogen hebben dat boven een bepaalde grens gaat dan ook geen recht meer hebben op enige vorm van bijstand op financieel maar ook op gezondheidsvlak. Daar worden nu mensen afgestraft om dat ze heel vroeger misschien een krottige woning in London konden aanschaffen en leefbaar maken, maar nu getroffen worden door de huizenmarkt die hun woonst als een onnoemlijk kapitaal bestempelt. Om hulp te kunnen genieten zouden deze mensen nu hun woonst moeten verkopen en iets anders moeten kunnen vinden om in te verblijven. Maar dat betekent dan uit de verblijfplaats trekken omdat daar zelfs een kleinste flatje niet meer betaalbaar is.

Mensen die hun leven gegeven hebben voor de grootsheid van het land, door voor kleine bedragen te werken aan cultuur (voorstellingskunsten zoals ballet en toneel of in de plastische kunsten) zitten nu verwrongen in een barre situatie waar hen geen hulpverlening meer wordt gegund omdat zij bijvoorbeeld een eigen huis hebben. Een geval als de Britse ballerina Elaine McDonald is daar een mooi voorbeeld van. (zie mijn posting: A Balllerina her dignity) Dat medische of sociale hulp geweigerd wordt aan mensen die anders in problemen komen om hun waardigheid te behouden is beneden peil.

Mensen die een spaarpotje hebben, maar geen eigen woonst, zullen op hun oude dag moeten rond komen voor meerdere jaren. Bij extra heffingen zal dat spaarpotje steeds meer zakken in waarde en verder afgekalfd worden tot een nietig ding waar de burger niets meer mee zal kunnen aanvangen om verder nog zijn tekortkomend pensioen aan te vullen. Ook zullen kinderen die een spaarpotje aanleggen ook minder kansen krijgen om zich in het familie pakt te kunnen waarmaken als opvanger voor de familiale tekorten. (zie ook hoofdstuk 4 van Armoede in Vlaanderen of The Family pact). Men kan niet alle lasten gaan leggen bij diegenen in dit land die juist mee helpen voor de opbouw en welvaart van dit land alsook voor meer werkgelegenheid zorgt bij een mogelijkheid tot consumeren. Indien men ook dat laatste wegneemt neemt men kansen voor banen weg en bezorgt men nog een grotere last voor het land door de werkloosheid en de afhankelijkheid van bepaalde mensen. (zie ook hoofdstuk 8 van Armoede in Vlaanderen of Poverty in Flanders#8 Work) diegenen die werken moeten en de juiste verloning kunnen krijgen en moeten in de mogelijkheid gesteld worden dat zij hun duur verdiende spaarcentjes opzij kunnen leggen om ook voor hun oude dag van het leven waardig te kunnen genieten.

Iedereen in onze maatschappij moet gelijkwaardige rechten krijgen en moet de mogelijkheid krijgen om een kapitaal op te bouwen zodat er voor een menswaardig bestaan op de oude dag kan voorzien worden.

Begonnen met het eigendomsrecht, verwijzend naar de goederen van een persoon sluit ik af met de meest fundamentele waarde, namelijk het recht van de enkeling die de menselijke waardigheid moet kunnen behouden. Wij allemaal dragen de verantwoordelijkheid dat dat kan gebeuren. Iedereen in een maatschappij moet er op toe zien dat niet enkel de gewetens- en meningsvrijheid kan heersen maar dat er ook recht gewaarborgd kan worden op fysische integriteit naast het familierecht, waarbij het geheel van rechten die aan een mens toebehoren als lid van het gezin behoren, inclusief de rechten en plichten van de deelgenoten van dat gezin of van die familie.

Vlaanderen moet de grondrechten van de Europese Unie in acht nemend zich houden aan de verzekering van de waardigheid van haar burgers met het recht op leven in alle waardigheid en het recht op menselijke integriteit. De staat moet er voor zorgen dat de vele beloofde vrijheden ook werkelijkheid kunnen worden en dit zal het niet kunnen verwezenlijken als het alsmaar door gaat om meer en meer betuttelende maatregelen in wetteksten te gieten met verder oplegging van belastingen en onnodige lasten.

Onder de wetten van de Europese Gemeenschap staat ook de opdracht van de staat om er voor te zorgen dat er solidariteit is, inhoudende dat er ook rechtvaardige en billijke arbeidsomstandigheden en –voorwaarden moeten voorzien worden met gezondheidsbescherming, sociale zekerheid en sociale bijstand. Eveneens is er onze Belgische wetgeving die bepaalt in Artikel 1 van de organieke wet dat elke persoon die niet in de mogelijkheid verkeert een leven te leiden dat beantwoordt aan de menselijke waardigheid, recht heeft op maatschappelijke dienstverlening. Dat beginsel houdt de erkenning in van dat recht voor elke persoon die in België verblijft, ongeacht zijn nationaliteit, zijn administratief statuut en zijn leeftijd.

Tijd dat er werk van gemaakt wordt en men afstapt van alles ten koste van de gewone burger te leggen.

Een analyse van de Armoede in Vlaanderen door Marcus Ampe - Poverty in Flanders, an ananlyse by Marcus Ampe

+

Vindt ook:


[1] Artikel  van het Belgisch Wetboek over de gelijkheid: http://wetboek.net/Awgb/2.html

About these ads

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist. - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog.
This entry was posted in Nieuws en politiek, Welzijn en Gezondheid and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

12 Responses to Eigendomsrecht, welvaarttaks en waardigheidsrecht

  1. marcusampe says:

    Er is een toenemende groep burgers die op steeds grotere afstand van de samenleving komen te staan en worden buitengesloten. Welvaart en welzijn behoren in toenemende mate tot het palet van individuele verantwoordelijkheden en als je dat niet zelf kunt regelen, heb je pech.

    In Nederland liep een experiment waarbij een aantal goedverdienende jonge Nederlanders gingen leven  op Nederlands bijstandsniveau, dat wil zeggen met een maandbudget van 250 euro, ongeveer 8 euro per dag. Een experiment om te ervaren hoe het is om in de bijstand te zitten. Sommigen van hen konden het niet volhouden.
    Het merendeel van de deelnemers is opgehouden met de zelfopgelegde financiële beperking omdat het  namelijk gedoe is en gewoon moeilijk te combineren met een welvarende levensstijl. De uitval zegt duidelijk iets over de intensiteit waarmee de bijstandssituatie ingrijpt op je leven.

    Lees hier meer over: De grenzen van Niemandsland

    Like this

  2. marcusampe says:

    Maarten Motté haalt Wouter Van Besien aan met in zijn blog te zeggen dat België in belangrijke mate een exporteconomie is en dat nog lang zo zal blijven. Volgens hem We kunnen tegelijk die economie van de nabijheid uitbouwen en minder afhankelijk worden van steeds duurder wordende grondstoffenimport via het verhogen van grondstoffen-efficiëntie en het sluiten van materiaalkringlopen.
    Hij is voorstander van een verschuiving van de lasten op arbeid naar lasten op milieuvervuiling en vermogen en gelooft dan in jobcreatie en een verschuiving naar milieufiscaliteit.

    Ik ben blij dat hij wel inziet dat er eerst komaf moet gemaakt worden met allerlei misbruiken op de arbeidsmarkt (schijnzelfstandigheid, nepdetachering, gesjoemel met aansprakelijkheid van de hoofdopdrachtgever) en dat er meer mensen en middelen moeten ingezet worden in de strijd tegen sociale fraude. Wie deze systemen niet wil aanpakken, dwingt nog meer werknemers dan vandaag in minderwaardige en onleefbare jobs.

    Lees meer in: Gastblog: “De weg tussen Duitsland en Griekenland”

    +++

    Rechtzetting de commentaar is eigenlijk van Wouter Van Besien (Groen!) die schreef op 6 juni 2011 in “Economie, fiscaliteit en werkgelegenheid” >De weg tussen Duitsland en Griekenland

    Like this

  3. marcusampe says:

    Groen beweert dat hun grootste zorg uit gaat naar het sociale aspect: “Wij willen mee onderhandelen om krachtigere maatregelen te nemen voor mensen met lage lonen of uitkeringen en om een meer onderbouwd plan uit te werken voor meer duurzame jobs,’ aldus nog Van Besien.

    Maar wil men in het voorstel van Di Rupo niet komen tot een belasting op welvaart, inclusief op de kleine aandeelhouders? Leggen de hogere loonkosten verder ook geen extra druk op de werkgevers die dan nog meer gaan bezuinigen in het investeren in mensen en makkelijker naar het buitenland gaan trekken om zo onze werkmarkt nog meer werklozen te bezorgen?

    Waar staat de voorziening omwerkelijk to een onderbouwd plan te komen voor meer duurzame jobs in dat Plan Di Rupo?

    Like this

  4. marcusampe says:

    Ook de Nieuwe Vlaamse Aliantie  is tegen de invoering van elke nieuwe belasting zonder compensatie door een evenwaardige belastingvermindering elders.

    België heeft nu al de 3de hoogste totale belastingdruk van de OESO. De partij die wel het meeste stemmen in Vlaanderen heeft gekregen maar wordt weggelachen, is er bewust van dat de nota Di Rupo een massieve belastingsverhoging voorlegt welke de mensen nogmaals zou gaan aantasten. De aanbevelingen van de Europese Commissie (alsook die van het IMF en de OESO) worden bijna allemaal in de wind geslagen. Het gaat met name over de broodnodige hervormingen in de sociale zekerheid en de arbeidsmarkt. De nota van de formateur creëerde hierover zeer hoge verwachtingen, maar lost die bij nadere lezing totaal niet in. De maatregelen inzake werkloosheid, pensioenen en gezondheidszorg hebben nauwelijks of zelfs helemaal geen impact. De NVA erkent ook dat er een principieel rechtvaardigheidsprobleem rijst inzake vermogensbelasting. Zoals ik in mijn artikelen probeerde duidelijk te maken schuilt er het gevaar dat in vele gevallen het vermogen dat het resultaat is van inkomen uit arbeid of ondernemen; waarop al een inkomensbelasting is betaald (de personenbelasting of de vennootschapsbelasting) ondergraven zal worden om verder geld opzij te leggen voor het nodige leefbaar pensioen. Bovendien wordt op het gedeelte van dat arbeids- of ondernemersinkomen dat wordt gespaard, ook nog eens een belasting geheven (de roerende voorheffing).

    Is het dan enkel de NVA die lijkt in te zien dat een vermogensbelasting het sparen zou gaan ontmoedigen. Vele mensen hebben nochtans, in tijden dat de Belgische overheid er niet in slaagde zelf te sparen (via het verwezenlijken van structurele begrotingsoverschotten in de paarse periode) er aan mee geholpen om de aanstormende kosten van de vergrijzing te helpen financieren. De mensen doen dit nu zelf uit pure noodzaak. Hier vindt de NVA precies als enige dat dat belasten perfide zou zijn

    Dat niet enkel moet gewerkt worden aan het behouden van de spaarmogelijkheden van de werkende naar de rustperiode, maar ook nu voorzieningen moeten getroffen worden om een werkbaar en betaalbaar systeem te hebben om de passieven de nodige verzorging te geven, doet NVA bepaalde voorstellen op tafel brengen.

    Voor hen is het ook duidelijk dat de procedure voor de terugbetaling van hulpmiddelen moet worden vereenvoudigd. Alsook moeten de wachtlijsten voor aanvragen voor hulp en bijstand aan het Vlaams Fonds voor Sociale Integratie voor Personen met een Handicap, kortweg Vlaams Fonds, verder weggewerkt worden. Opname in een voorziening voor gehandicapten moet sneller kunnen. De instellingen hebben meer personeel en meer plaatsen nodig.

    Voor NVA verdient het Persoonsgebonden Budget (PGB) ook meer aandacht. Een persoonsgebonden budget laat een persoon toe te kiezen hoe hij met zijn handicap omgaat. Hij of zij kan zelf de nodige hulp regelen, door bijvoorbeeld een assistent aan te werven die hem helpt bij de dagdagelijkse dingen. Het persoonsgebonden budget zorgt ervoor dat een persoon met een handicap een zelfstandig leven kan leiden, en misschien niet naar een instelling moet. Hierdoor wordt het aanbod beter afgestemd op de vraag van de gebruiker.
    Zij willen ook de onrechtvaardigheid wegwerken die er nu heerst. Namelijk dat zij die 65 zijn en na die leeftijd hun handicap verwerven, volgens het decreet op het Vlaams Fonds geen recht hebben op hulp en bijstand van datzelfde Fonds. Dat is discriminatie en moet weggewerkt worden. We worden steeds ouder, ook daar moeten dus voldoende aandacht en middelen naartoe gaan.

    Like this

  5. marcusampe says:

    De 50% die Di Rupo wil gaan heffen op de binnen het jaar verkochte aandelen en een meerwaardebelasting van 25 procent bij de verkoop van aandelen en andere effecten tussen 1 en 8 jaar na de datum van aankoop, zal niet enkel de kleine belegger doen afzien van aankopen. Ook al is er na 8 jaar geen meerwaardebelasting meer verschuldigd zal men dat risico niet willen dragen omdat bedrijven hun strategie constant verandert alsook de markt de wisselend is en men er passend moet op reageren.
    Als voorzichtige aandeelhouder kan het wel eens nodig zijn om een aandeel beter te verkopen dan er aan vast te houden wegens naam of sterallures van het bedrijf. Zeker in een beleggingsportefeuille met een veeleer beperkt aantal aandelen moet voldoende in evenwicht gehouden worden. Een forse koersstijging of sterke daling van één aandeel kan meteen de volledige portefeuille uit balans brengen. en het is juist de kleine spaarder die daar het meeste risico loopt of meestal het minst verspreiding heeft om de negatieven op te vangen.
    De Wet Cooreman-De Clerck die het risico-dragend kapitaal beloonde door de aankopen van aandelen fiscaal aantrekkelijk te maken heeft er sterk voor gezorgd dat het land uit een depressie kon geraken. Dat had zeker geen windeiren gelegd die maatregel. Hier gaan wij nu de tegenovergestelde kant op. Men wil zoveel mogelijk uit de kip halen terwIjl die toch haar eieren niet zal geven. Daarom gaat men over tot slachten om al de winst er uit te halen. Maar met het slachten van deze “thanksgiving turkey” zal het vette kalkoen geen eieren meer leggen en de vogeltjes niet meer opvliegen. De bedrijven zullen geen goedkoop geld meer vinden bij de kleine man en zullen hun toevlucht ergens anders gaan zoeken.
    Men gaat risico’s belasten, maar wil niet dat men verliezen kan aftrekken. Welke zot wil daar nog aan mee doen? Nu gebeurt het in zekere zin al, maar met het voorstel Di Rupo zou de gulzigheid van de Staat ten top worden gedreven. Maar eens zal men er genoeg van krijgen en ik vermoed dat dit wel de druppel zal zijn die de emmer zal doen overlopen.

    Like this

  6. Pingback: Self inflicted misery #1 The root by man « Christadelphian Ecclesia

  7. Pingback: Macht van het verkeerdlopende « Christadelphian Ecclesia

  8. Pingback: Fragiliteit en actie #7 Gebeurtenissen en Prioriteiten | Broeders in Christus

  9. Pingback: Fragiliteit en actie #12 Beperking | Broeders in Christus

  10. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #8 | Broeders in Christus

  11. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #8 | Broeders in Christus

  12. Pingback: Conservatieve rolpatronen en huishoudtaken | Stepping Toes

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s