Op straat voor waardigheid #3 de Rest van de Familie

De Occupy Wall Street protestbeweging heeft zich verder makkelijk kunnen uitbreiden over de gehele wereld. Sociale Media vonden gretig afzet in het onderwerp dat vele mensen reeds maanden om niet te zeggen enkele jaren bezig hield, maar waarmee zij niet te snel naar buiten wensten te komen. Het is namelijk zo dat zij niet wensten onder te gaan in het aanschijn van de ander. Faalangst weerhield hen. Vele mensen zijn namelijk bang om aan anderen kenbaar te maken dat zij het moeilijk hebben om te overleven volgens de huidige standaardnormen. Het niet kunnen rond komen wordt aanzien als een niet bekwaam zijn om zijn leven in goede banen te leiden. Daarom is men bang dat iemand maar iets zou kunnen merken dat men tekorten heeft of niet kan rondkomen. Velen durven niet te reageren op de wantoestanden van vandaag want dan zouden zij kleur gaan moeten bekennen of dan zou aan het licht kunnen komen in welke situatie zij zelf zich bevinden. En dat wil men niet geweten hebben. Zwijgen wordt dan als de zekerheid genomen om niet herkend te worden of uit de boot te vallen. Het niet meer kunnen bij horen of een versplintering is hun grote vrees. Ook al dacht men nooit tot de minder gegoeden te gaan behoren zag men zich de laatste jaren meer en meer verarmen. De aandelen keldereden en daardoor slonk het vermogen alsmaar meer weg in de dieperik van te korten. Armoede waar men zo tegen op zag als het ergste dat men kon overkomen kwam voor vele mensen angstig dichtbij.

Armoede barometer

Het is ook de angst voor versplintering wat de grote beweging tegenhoudt om bepaalde eisen te stellen. Maar het tekort van focus heeft de groei van bijeenkomsten van de beweging niet gestopt. Zelfs kon de beweging op zaterdag de kop zien opsteken over Europa en delen van Canada en Azië. De demonstraties waren grotendeels vreedzaam, hoewel in Rome demonstraties gewelddadig uitdraaiden toen een groep anarchistische jongeren, met een kap over hun hoofd, over de hele stad schade aan gebouwen en voertuigen gingen aanbrengen en straatgevechten met de politie gingen voeren.

Maar in Brussel kon de betoging van de zogenaamde indignados zaterdagnamiddag door de hoofdstad van Europa trekken zonder al te veel tumult. De burgemeester van Koekelberg, Philippe Pivin,  beweert wel dat de indignados die de voorbije dagen verbleven in het  HUB-gebouw dit zouden beschadigd hebben.

“Het klopt dat er sinds enkele dagen water met uitwerpselen in de kelder stond”, geeft een lid van het ‘legal team’ van de indignados toe. “Dat komt omdat de toiletten verstopt zaten, maar die waren al verstopt toen ons de toestemming werd gegeven het gebouw te betrekken. Wij hebben nog geprobeerd ze vrij te maken maar er was een soort sneldrogend cement in gegoten. We hebben het vermoeden dat dit opzettelijk gebeurd is.” De indignados deden naar eigen zeggen nog beroep op twee loodgieters maar dat mocht niet baten. “Ook droge toiletten bouwen in de tuin heeft niet mogen baten”, aldus nog de indignado. “Voor ons is het duidelijk dat men ons hier zo snel mogelijk weg wou. Ook al had de rector van de universiteit ons toestemming gegeven om te blijven.” (COR 230/Belga)

DeWereldMorgen.be -

2000 kilometer naar Brussel gewandeld nu een slaapplekje vinden. Wat drijft hen? - DeWereldMorgen.be

Volgens de politie waren er 6.500 betogers in Brussel. Dat zijn er een pak meer dan verwacht. De verontwaardigden over de huidige gang van zaken in de wereldeconomie konden zich verenigd voelen met de andere stemmen op de verschillende contingenten.

Johan Van Overtveldt van Knack Magazine,  kijkt naar de beweging met een herinnering aan de antiglobalistische manifestaties mat als hoogtepunt de ondertussen legendarische Battle of Seattle van 30 november 1999. Die protesten rond de WTO-ministerstop in Seattle op 30 november 1999 waren een van de eerste massale opstanden van de andersglobaliseringsbeweging(op dat moment nog anti-globalisering genoemd). Naar voorzichtige schatting protesteerden ten minste 40000 mensen, op deze lang op voorhand geplande betoging, tegen de WTO-bijeenkomst en de plannen die daar besproken zouden worden. De ministerstop werd zodanig verstoord dat de geplande beslissingen uiteindelijk op een nieuwe top te Doha (Qatar) genomen werden.

OGM : José Bové entame une grève de la faim

OGM : José Bové entame une grève de la faim - Image by Neno° via Flickr

De Franse anti-globalist José Bové zei later over de Battle of Seattle: ‘Het echte begin van de 21e eeuw was op 30 november 1999 in Seattle, want daar slaagde voor het eerst in de wereldgeschiedenis een coalitie van boeren, arbeiders, studenten en groenen.’

Vandaag staan die boeren, gewone werkmensen, lage middenklasse, arbeiders en studenten weer op straat. Ditmaal niet op voorhand goed georganiseerd en getimed om af te spreken hoe en waar. Wel gaat het nu meer over iets dat reeds lang aan het broeden was maar nog niet lang besproken werd om te reageren. De protestbeweging groeide snel op uit het niets. De bankencrisis heeft er grotendeels toe geleid dat de mensen zo verdrukt raakten en plots ook geconfronteerd werden met een zijde van het leven waarvan zij nooit hadden kunnen indenken dat zij daartoe ooit zouden kunnen gaan toe bij behoren. Velen hadden nooit kunnen vermoeden dat zij uit hun huis zouden gezet worden of dat zij zelfs op de straat zouden terecht komen. Velen hadden hun eigen ivoren toren nu zien sneuvelen en geconstateerd dat wij nog met een grote Toren van Babel zitten. De ene groep die niet met de andere kan communiceren of niet wil toegeven.

Graag zie ik terug op de dagen van mei 1968 toen wij vol idealisme de straat op gingen en de Kabouterbeweging de voorganger van de Agalev en Groen beweging waren. Voor ons was het toen duidelijk dat wij naar een samenleving moesten groeien vol respect voor de natuur waarbij elke medemens deel uitmaakte van dat geheel.

Ik ga akkoord met Van Overtveldt dat elke historische vergelijking mank loopt. Maar zoals hij ook herkent dat er door de naoorlogse geschiedenis van het rijke westen een rode draad loopt van occasioneel oplaaiend protest tegen de gevestigde orde valt moeilijk te ontkennen. De indignados keren zich, zoals hun historische voorgangers als onder meer de antiglobalisten, tegen wat ze de financiële en speculatieve excessen van het kapitalisme noemen. Binnen de beweging bestaat er echter ook een fractie die meteen de hele economische ordening van dit moment in vraag stelt. en bij dat laatste zullen vast en zeker velen de wenkbrauwen fronsen.

Het protest tegen de economische situatie en de inhaligheid van banken en beleggers is een gebeurtenis die er zat aan te komen, want de lont die aan het kruitvat was ontstoken zou een te beschadigende ontploffing te weeg brengen.

De mentaliteit van bepaalde grote instellingen die de burgers denken te kunnen gijzelen  dient bestraft te worden. Het too big to fail-syndroom houdt in dat die systemische banken eigenlijk constant, expliciet of impliciet, de rest van de maatschappij afdreigen en dat kan die maatschappij niet toe laten te gebeuren. Ook kan men niet met lede ogen zien hoe maatschappijen landen op hun knieën krijgen onder de dreiging dat zij anders mensen moeten ontslaan, en dan zo veel financiële steun krijgen dat het eigenlijk de staat is die het bedrijf financieren, terwijl de eigenaars het geld opstrijken en vette lonen uitbetalen aan de hoge posten terwijl de arbeiders alsmaar harder moeten werken. Als de bedrijven dan genoeg gesoupeerd hebben verlaten ze dan toch uiteindelijk het nest terwijl ze de vele arbeiders en bedienden gewoon dumpen alsof het niets is.
Financiële en bancaire excessen moeten volledig tegen gegaan worden.

Maar ook de regeringen moeten het geld van de burger als een goede huisvader beheren en verantwoording afleggen voor hun excessen en algemene uitgaven. Een goed bestuur is algemeen nodig om elke burger te beschermen en naar volle waarde te geven voor zijn inzet voor het land, vaderland of thuisland of opvangland. Iedereen die presteert moet naar zijn prestaties beloond worden en moet ook zijn opbrengsten van dat werk kunnen zien genereren.

duizendtal indignados zonder slaapplaats

Noodzaak voor een sociaal aanvaardbare oplossing. - GvA

Het is tegen de malaise die er nu heerst en de overheersende ongelijkheid dat  een bonte en lawaaierige stoet (een internationale groep met onder meer Spanjaarden, Grieken, Duitsers, Nederlanders en Belgen) rond 14.30 uur aan het Noordstation kon vertrekken. In New York had men als bezettingsgebied de “Place to be with money”.   De plek om naar toe te trekken was hier dan ook onder meer voorbij de Brusselse beurs om aan te komen in het Jubelpark. Telkens de betoging voorbij een bankgebouw trok, klonk er oorverdovend gefluit en boegeroep.

De banken en het financiële systeem liggen volgens de indignados – Spaans voor ‘misnoegden’ – dan ook aan de oorzaak van de financiële en economische crisis en de zware bezuinigingen in de sociale voorzieningen die sommige Europese regeringen nu doorvoeren. Ze vinden het niet kunnen dat politici ten dienste staan van de financiële elite.

Spijtig genoeg moesten enkele betogers wel tot de orde geroepen worden omdat ze graffiti spoten, en er is ook een enkele ruit gesneuveld, maar arrestaties waren er niet.

De betogers bevonden zich omstreeks 18.45 uur in de omgeving van het Schumanplein, maar de toegang tot het plein zelf werd afgesloten. Een kleine groep betogers stond aan de afsluiting tegenover de politie, maar de sfeer bleef kalm.

Zaterdag- en zondagnacht sliepen ze dan in het Jubelpark, het eindpunt van de betoging die zaterdagnamiddag door Brussel trok.

+

Vindt om te bekijken:

Lees verder meer in:

  • Het (on)gelijk van 6000 indignados (Johan Van Overtveldt)
    Gaan we dus een eind mee in de protesten van de Indignados tegen financiële en bancaire excessen dan haken we compleet af ten aanzien van het generalistische protest tegen de vrije markteconomie en het kapitalisme. Deze organisatie van het economisch gebeuren blijft de krachtigste machine ooit inzake welvaartscreatie. Zelfs ondanks de diepe crisis van de jongste jaren blijft het een feit dat de meer veralgemeende toepassing van het principe van de vrije markteconomie vele honderde miljoenen mensen de voorbije twee decennia uit de armoede tilde. Het valt trouwens op dat de indignados-beweging nauwelijks aanhangers telt in de opkomende landen. Het systeem van de vrije markteconomie werkt zeker niet perfect maar geen enkel andere vorm van economische organisatie komt nog maar aan de knieën van de vrije markteconomie als het over vooruitgang en welvaartscreatie gaat. Bovendien gaan de voorstanders van het generalistische protest tegen de vrije markteconomie en het kapitalisme al te veel voorbije aan de verantwoordelijkheden die de overheden, en niet alleen de markten, dragen inzake de huidige crisis.
  • Van Rompuy en Barroso tonen begrip voor ‘indignados’ (De Standaard)
    ‘We begrijpen dat de maatregelen niet populair zijn, maar ze zijn onontbeerlijk om de toekomst te vrijwaren’, reageerde Van Rompuy. De Europese Raadsvoorzitter hamerde erop dat de maatregelen zo weinig mogelijk nieuwe armoede mogen creëren.
    +
    Ook Europees Commissievoorzitter Barroso wees op de verantwoordelijkheid van de banken. ‘De financiële sector moet beseffen dat ze een minimum aan ethische normen moet respecteren, wat de laatste tijd niet steeds het geval was, en dat ze een eerlijkere bijdrage moet leveren aan het algemene belang’, stelde de Europese Commissievoorzitter.
  • De indignados in Brussel: wie zijn ze en wat drijft hen? (De Wereld Morgen)
    In het voorjaar kwamen de ‘verontwaardigden’ of de indignados in Spanje massaal op straat. Dat gebeurde op 15 mei aan de vooravond van de regionale en lokale verkiezingen van 22 mei. Ze protesteerden tegen de door Europa opgelegde besparingen, de binnenlandse corruptie en het gebrek aan politieke transparantie. Meer dan 40 procent van de jongeren zit zonder werk. En door de ineenstorting van de huizenmarkt kregen ook de Spanjaarden te maken met onteigeningen.
  • + Dossier over de Indignados
  • ‘ULB had nooit contact met indignados’ (De Standaard)
  • Indignados overnachten in Jubelpark (Gazet van Antwerpen)
  • Spreading Protests Yet to Jell (Wall street Journal)
    “We are not going to make demands. We are not going to become a political party,” said Sonia Silbert, a longtime political activist who was at the Occupy DC encampment a few blocks from the White House Sunday. “The second we start making demands, we start splintering, and we are no longer the 99%.”
    This is in clear contrast with the tea-party movement, which has become a force in national politics. It started with the goal of reducing government spending and found a galvanizing issue in the fight against President Barack Obama’s health-care plan.
    +
    It is unclear if the month-old movement, grounded in a general discontent with the economic situation and corporations, can transform its energy into influence on politics and policy—even though some Democratic politicians seem to have warmed to the movement.
    +
    Protesters in Minneapolis were camped in the south plaza of the Hennepin County Government Center. Nick Espinosa, 25 years old, said his group “was in the process of finding a functional decision-making process and structure” for their organization, and their goals included “taking actions that highlighted the inequality of wealth in the country and corporate control.”
  • For Wall Street Protests, What Constitutes Success?(NPR)Demonstrators have been criticized, largely by conservative politicians and pundits, for questioning institutions — mainly the financial industry and the very wealthy — that loom large in American society. Even sympathetic observers wonder whether the protesters can convert their message of unhappiness about income inequality into policies that actually lead to change.”The first step of these things is to mobilize community and energy, but at some point that energy and strong feelings have to be focused on what you can actually do to change what it is they don’t like,” says Robert Thompson, a professor of popular culture at Syracuse University.
    +

     “Movements don’t write legislation. They force open a line of questions that makes it possible for people to imagine new policies. That’s always the first step.”

    – Nina Eliasoph, University of Southern California sociologist

  • Anti-Crisis anger calling out (marcusampe)
  • Dexia-debacle met venijnig staartje (marcusampe)
Advertisements

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Economie, Nieuws en politiek, Wereld om ons heen and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Op straat voor waardigheid #3 de Rest van de Familie

  1. Pingback: Verontwaardigd over Indignados | Marcus' s Space

  2. Pingback: Fragiliteit en actie #7 Gebeurtenissen en Prioriteiten | Broeders in Christus

  3. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #5 | Broeders in Christus

  4. Pingback: Kijk op het Vrije Wereld Handvest | Marcus' s Space

  5. Pingback: Met minder is… nog genoeg | From guestwriters

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s