Metafoor over een generatie

De zoektocht van los indignados dit weekend naar een slaapplaats in Brussel is haast een metafoor volgens Kristof Calvo in De Wereld Morgen. Een metafoor over een generatie op zoek naar perspectieven.

Manneken Pis is seen as a symbol of French and...

Manneken Pis ziet triestig toe hoe de anderen veel meer (zuur) kunnen pissen dan hij. - Image via Wikipedia

Zo waren wij in 1968 ook op zoek naar perspectieven en wilden wij de onrechtvaardigheid die er heerste aan de kaak stellen.
Toen ik daar ook als Onervarene mee op de barricaden stond geloofde ik nog sterk dat al die aan het roer stonden werkelijk achter hun idealen stonden. Misschien hoorde ik te veel tot de “Flower Power” beweging en had en heb nog steeds te veel ijdele hoop in de mensheid. Zij die het hardst schreeuwden tegen het establishment waren spoedig zeer gelukkig met de opname en rollen verdeling in dat “establishment” dat hun zeker geen windeieren legde. Als kleine garnaal bleef ik in de schaduw en kwam wegens mijn te sociale en utopische ideeën in botsing met vele anderen.

Wij kunnen gelukkig zijn dat jongeren reageren op wat er gebeurd. Dat hebben zij de laatste jaren veel te weinig gedaan. Ook is het niet slecht dat jongeren zich opwinden over bepaalde zaken. Dan kunnen wij slechts hopen dat het de juiste zaken betreft en dat zij dat op een waardig manier doen.

Vroeger noemde men het linkse krachten als mensen zich tegen de regering en de levensomstandigheden verzetten. Vandaag zijn er die het  eerder een rechtse beweging noemen. Ik laat dat in het midden. Belangrijk is dat jongeren zich moeten betrokken voelen bij de ontwikkeling van de maatschappij en moeten bezorgd zijn over hun toekomst.

Het meest slechte dat men kan herinneren van de mei 1968 beweging was het vele geweld dat zich voor deed. Persoonlijk haatte ik dat geweld en probeerde toen reeds mensen er op te wijzen dat dat niet opging. Spijtig genoeg stellen wij geen verandering in het protestgebeuren vast. Erg genoeg moet ik ook vaststellen dat sommigen door angst te zaaien hun economische agenda proberen door te drukken. Hier maken dan de Politici ter rechterzijde handig gebruik van de problemen om te pleiten voor harde saneringen, minder sociale bescherming en minder solidariteit.

Onze welvaartstaat heeft immers een probleem, zowel op financieel, sociaal als ecologisch vlak. En op lange termijn lossen we dat probleem niet op met enkel de Europese recepten.  Hoe men het ook draait of keert, gaan wij naar een geheel toe waar al de continenten aan elkaar verantwoording zullen moeten dragen. Lucht of water houdt men niet zo maar tegen aan de landsgrenzen. Het snoeien van bomen in één streek heeft gevolgen voor de andere streek. Voor de voedselvoorziening zijn vele mensen afhankelijk geworden van meerdere landen. en om het algemeen levenscomfort hoog te houden komen er nog meer landen bij kijken.

De zorg voor het milieu en het algemeen economisch geheel is dus voor een breed draagvlak door de gemeenschappen van over de gehele wereld te dragen. Men moet niet enkel in het nu denken maar er bewust van zijn dat de handelingen die vandaag worden ondernomen ook hun stempel op morgen zullen drukken. De bescherming van ons milieu maar ook van onze levensomstandigheden in het algemeen zal een prijskaartje hebben. Geen wonder dat als men ziet dat er nu een heleboel mensen zijn die de dans willen ontspringen dat men zich vragen zal stellen over wie de factuur zal betalen: nu en in de toekomst.

Kristof Calvo in De Wereld Morgen vind dat het resultaat een geleidelijke uitholling is van onze welvaartstaat waarbij de verdere afbouw zowat het enige hoorbare en dus haalbare alternatief lijkt. Die nakende uitholling en het steeds moeten horen dat “het minder zal zijn”, zijn volgens hem de oorzaken van de verontwaardiging bij heel veel jongeren. Dat steeds minder hebben wij hier in België trouwens al meer dan dertig jaar moeten aanhoren. Eerst moest de financiële put van de alsmaar uitdelende socialisten gevuld worden. Jaren hadden zij Sinterklaas gespeeld zonder zich enig moment af te vragen van waar het geld zou komen om dat alles te betalen. De CVP (of Christelijke Volkspartij) mocht toen orde op zaken brengen en het ondankbare werk doen om onze uitgaven in evenwicht te brengen met de inkomsten.

Kristof Calvo is misnoegd dat rechtse taboes zoals een vermogenswinstbelasting en een strijd tegen de fiscale fraude overeind blijven. Hij vergeet echter dat men die vermogensbelasting moet bekijken in die mate dat het kleine vermogen ook niet wordt aangetast. Trouwens wordt in België al zodanig in de broekzak van de mensen gezeten dat zij die wensen te sparen en te investeren nog niet eens extra mogen aangepakt worden , terwijl diegenen die maar er op los doen en niet aan hun oude dag denken, dus niet sparen, later wel op kap van de gemeenschap zouden mogen komen te leven.

Er moet respect getoond worden voor diegenen die voorzorgsmaatregelen treffen. Die vooruitziendheid moet er op ecologisch vlak zijn. Mensen moeten vandaag hoognodig werk maken om tot een leefbare groene omgeving te komen in een zuivere natuur. Maar ook op economisch vlak moeten mensen vooruitziend de toekomst beveiligen voor hen en voor de gehele gemeenschap. Dit zal inhouden dat zij bewust zullen moeten omspringen met energie, water, bouwstoffen en producten die zij produceren.  Veel mensen denken onterecht dat het uitbouwen van een groene welvaartstaat moet gepaard gaan met vrijheidsbeperkingen en onaangename verminderingen. Datgene waar men in zal moeten  verminderen zal meer dan het dubbele aanbrengen in levensvreugde. Het is geen kwestie van meer of minder welvaartstaat en ook geen zaak van meer of minder sociale bescherming.

Een ongelijke verdeling is gewoon weg niet meer te verantwoorden en wij moeten daar bewust van zijn. Men kan er niet om dat in de toekomst de welvaartsstaat er per definitie anders zal moeten gaan uitzien. De vraag is hoe anders en voor wie anders.

Het zijn de rijke landen die in eerste instantie het voortouw zullen moeten gaan nemen. Van daar uit zal men duidelijke signalen de wereld moeten insturen. De verantwoordelijken van de G8 maar ook van elke staat die naam waardig zullen duidelijke keuzes moeten maken en hun bevolking en de wereld moeten laten zien dat zij het ook goed menen. Hoe men het draait of keert zullen de beleidsvoerders fundamentele hervormingen moeten durven doorvoeren. Hiervoor kan men niet meer enkel voor zijn eigen winkel vegen. Dit zal steeds meer op Europees niveau moeten gebeuren en dan zelfs ook nog zo dat er rekening wordt gehouden met de rest van de wereld. Uiteindelijk zal het een Globale verantwoordelijkheid worden.

Het gehele gehakketak in dit kleine land op deze grote aardbol is een fluitje van een cent. Maar door de ondoortastende houding van haar bewindsleden is het wel de hele bevolking die gegijzeld wordt en de gevolgen moet dragen van de reactie van de wereld die argwanend toe kijkt. Ik ben het volkomen eens met Kristof Calvo,  Kamerlid voor Groen dat een groot akkoord dat is wat het Belgisch sociaal systeem vandaag nodig heeft: een akkoord dat ook onze economie moderniseert en de fiscaliteit hervormt. Vroeger kon ik mij meer in Agalev vinden dan vandaag in Groen welke veel maatregelen willen doorvoeren die verder dit gestel ondermijnen. Zo moet men dan op wereldvlak ook opletten hoe men wil omgaan met de migratie van volkeren en hoe men demografische verschuivingen wil opvangen of begeleiden. Groen is ver afgeweken van de idealen van Anders Gaan Leven, maar wij moeten er ons bewust van zijn dat wij anders Zullen moeten gaan leven!

Wij krijgen complexer wordende samenleving waarin particuliere, sterk antagonistische belangen opzij moeten gezet worden. Solidariteit heeft zijn grenzen en die moet men ook op wereldvlak gaan herkennen en in evenwicht houden.

In die maatschappij moet elkeen ook ernstig bewust gaan worden dat Vrijheid inhoudt de ander zijn of haar vrijheid te respecteren. Al diegenen die de vrijheid van een ander geweld aan doen houden het verdere verloop van vrijheid, vrede en waardig leven tegen.

Daarom heeft de wereld ook geen boodschap aan Desperados (en dan bedoel ik geen bier) in de plaats van Indignados.

Lees:

Groene welvaartstaat als nieuw perspectief voor Indignados

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Dagboek = Diary, Economie, Gedachten van anderen, Milieu, Nieuws en politiek, Welzijn en Gezondheid and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Metafoor over een generatie

  1. Pingback: Fragiliteit en actie #12 Beperking | Broeders in Christus

  2. Pingback: Niet te lastig op of voor millenials | Marcus' s Space

  3. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #5 | Broeders in Christus

  4. Pingback: Respect for all | From guestwriters

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s