Kwetsbare mens in het Europa van morgen #1 Colloquium

Het was mij een waar genoegen te mogen uitgenodigd te zijn op het colloquium “De kwetsbare mens in het Europa van morgen” in het Europees Parlement.

Op het initiatief van het Europese Parlement was 2011 het ‘Jaar van Vrijwilligerswerk’  terwijl 2012 het ‘Jaar van Intergenerationele Solidariteit’ zal zijn. Twee goede redenen voor het Europese Parlement om een opdracht te geven een Eurobarometer te laten opmaken en verder te onderzoeken wat Europeanen koppelen aan deze twee begrippen en hoe deze elementen beter kunnen begrepen worden alsook hoe zij kunnen worden ervaren of worden verwezenlijkt.

Een goed gevulde Conferentiezaal voor het Colloquium in het Europees Parlement te Brussel

De European and International Federations of the Catholic Medical Associations (F.E.A.M.C. FEDERATION EUROPEENNE DES ASSOCIATIONS MEDICALES CATHOLIQUES EUROPEAN FEDERATION OF THE CATHOLIC MEDICAL ASSOCIATIONS)  heeft een enormelovenswaardige prestatie geleverd zeer boeiende sprekers bij elkaar te brengen over een onderwerp dat wij als mens niet uit de weg mogen gaan. Nochthans is het een benaderingsvlak dat de laatste jaren steeds minder aandacht kreeg omdat het financiële aspect van ons leven was gaan primeren op het kwalitatieve aspect van ons mens-zijn.

Het was daarom fijn te horen hoe ook verscheidene academische mensen er zich bewust van zijn hoe de mensheid de laatste decennia ontheemd is geraakt van moeder natuur. Zelfs verscheidene artsen gaven te kennen dat door ons mathematisch denken wij zelfs de natuurgeneeswijze, waarvan wij soms niet begrijpen hoe ze werkt, niet goedgekeurd krijgen in landen waardoor meerdere mensen verstoken blijven van een gezondheidssysteem dat een oplossing zou kunnen brengen tegen hun lijden. Doordat zij geen teruggave krijgen van hun ziekenfondsen of verzekeringen, door dat de staat die alternatieve medicamenten niet herkent, worden zij dikwijls gedwongen in grotere armoede door de extra belasting op hun reeds penibele economische situatie. Daarbij kan dan ook de vraag gesteld worden of een maatschappij wegens haar gericht denken en uitsluiting van niet meetbare zaken, een ander mens dan zo maar extra kan laten lijden?!

Het verraste mij ook zo veel gelijkgezinden te mogen aantreffen. Soms lijkt het namelijk dat wij alleen op de kade staan, of nog erger tussen schip en wal zitten op te boksen tegen de betonnen muren. Maar hier konden wij werkers van het veld vinden die allen een grote visie hadden voor een meer menselijke wereld. Een wereld met een zacht vriendelijk medevoelend gelaat, waarbij men ook oog heeft voor de zwakkere burger en voor de noodzakelijke leefomgeving.

Onze materialistische maatschappij vergeet namelijk heel snel welk een impact haar gulzig gedrag heeft op onze maatschappij, incluis onze omliggende natuur, die door het economisch systeem overbelast wordt en waar velen onmeedogend mee omspringen zonder zich af te vragen hoe de volgende generatie nog zal moeten verder leven.

Het is omdat de mens zo ver is afgedwaald van zijn voeling met de natuur en menselijke affectie dat wij door de zeer egocentrische houding met de huidige problemen zitten. Ook daar zal de Europese burger moeten gaan beseffen dat hij of zij niet meer enkel kan rekening houden met zijn klein dorpje, gemeente, stad of land, maar met een groter geheel dat zelfs Europa overstijgt. Vuil water of bezoedelde lucht houdt men niet aan de grenzen tegen. Vervuiling is dus grensoverschrijdend en het tast zowel mens, dier als plant aan. Op dat vlak kregen wij op het congres prachtige voorbeelden van hoe wij ons zelf zo kwetsbaar hebben gemaakt in een wereld waar wij reeds kwetsbaar zijn. Want hoe men het draait of keert zijn wij allemaal kwetsbaar, ook al willen wij daar dikwijls niets van weten.

Het is juist omdat veel mensen dat niet willen inzien of er geen zin in hebben om er iets over te weten of er mee in contact te komen, dat wij het op ons geweten moeten hebben om anderen te sensibiliseren.

Wij als mens hebben de noodzaak om te beseffen waar de belangrijkheid van onze eigen kracht ligt. Wij moeten de rationele, spirituele en therapeutische dimensies onder ogen zien en evenwichtig balanceren.

De wereld is een alom veranderend geheel waar de mens mee deel uitmaakt van de omwentelingen, maar ook regelmatig onverwacht in ontegenhoudbare veranderingen gedrukt wordt, door natuurverschijnselen, rampen en onverwachte gebeurtenissen die zelfs op wereldvlak kunnen plaatsgrijpen. Wij blijven dan ook maar een speelbal in het geheel.

Het is in dat geheel dat wij ons zelf moeten waar maken maar ook elkaar moeten beschermen door het voor elkaar en voor de natuur op te nemen. Wij kunnen ons zelf verzekeren in het wereldgebeuren door ons ook te ‘outen’ en zorg te dragen niet enkel voor ons zelf maar ook voor de ander en het andere. Een autonome vrije mens kan enkel mogelijk zijn als deze ook begaan is met de zorgen voor de behoefte van anderen.

En daar wenste dit colloquium aandacht aan besteden. Aan de noodzaak van de materialistische mens om een andere richting uit te gaan en lessen te trekken uit het verleden, waar men zelfs in de oertijd al mooie voorbeelden kan vinden hoe mensen deugdelijk met elkaar omgingen om elkaar in leven te houden. (Was het per toeval dat twee professoren, waarvan één ook een patholoog enkele voorbeelden aanhaalden van oermensen? Zij toonden aan dat met de ziekten en verwondingen die mensen vandaag niet zo lang hadden kunnen overleven, maar er toen wel in slaagden, zonder de chemische middelen en kennis van onze huidige medicatie.)

Stervensleeftijd.gif

Stervensleeftijd voor volwassenen in Nederland

Alhoewel wij kunnen constateren dat dankzij de vooruitgang op het gebied van recht, geneeskunde, openbare gezondheidszorg en hygiëne de levensverwachting de laatste drie eeuwen continu is toegenomen, worden wij wel nog geconfronteerd met soms schrijnende beelden van het ontoelaatbare op vlak van de levenskwaliteit. De huidige levensverwachting ligt rond de 78 jaar, terwijl de meeste mensen overlijden op een leeftijd van 85 jaar. Het verschil hangt sterk samen met de kindersterfte, die rond 1860 beduidend hoger was dan heden ten dage. (Centraal Bureau voor de Statistiek, Historische overlevingstafels voor Nederland) Voor hen die ouder worden moeten wij bekijken in welke mate zij toegestaan zijn om werkelijk “te leven”.

Life expectancy world map.PNG

Levensverwachtingen op wereldvlak

Sedert het begin van deze 21e eeuw ontstaan er nieuwe noden te wijten aan een tweevoudige ontwikkeling, namelijk op demografisch en sanitair gebied, het gevolg van het geslaagde Europese model. Enerzijds is de vergrijzing een van de grootste sociale en economische uitdagingen van de komende eeuw. Naast de stijging in de levensverwachting, grotendeels het resultaat van verbeteringen in volksgezondheid, geneeskunde en voeding, heeft men nog de gevolgen van de na-oologse geboortegolf. In de jaren zestig en zeventig van de twintigste eeuw daalde het geboortecijfer weer sterk (ontgroening). Men moest toen gaan opkijken tegen de babydusters tegenover de babyboomers. Gevolg hiervan is dat de verhouding tussen het aantal ouderen en jongeren momenteel (2006) sterk stijgt.
Dit fenomeen zal zijn weerslag hebben op alle politieke domeinen van de Europese Unie. De vergrijzing van de bevolking heeft grote gevolgen, met name op sociaal-economisch gebied. Veel westerse landen kennen een sociaal zekerheidstelsel dat wordt gefinancierd met behulp van een zogenaamd omslagstelsel, waarbij in elk jaar de werkenden de uitkeringen van de inactieven betalen. Dat geldt in het bijzonder voor de eerste pijler pensioenregelingen (zie pensioen). Dat is voor België ondermeer het grote probleem, dat er nooit reserves zijn opgebouwd maar dat de werkenden steeds dadelijk bijdroegen tot de niet werkenden en gepensioneerden. Ook Nederland is in dat zelfde bedje ziek, waar deeer de AOW ook op deze wijze gefinancierd wordt. Wanneer het aantal ouderen in een omslagstelsel toeneemt (en daarmee het aantal mensen dat een pensioenuitkering ontvangt), zullen de inkomsten uit belastingen moeten stijgen om de welvaartsvastheid van de pensioenuitkeringen te garanderen. Anderzijds neemt de levensduur van personen met een handicap en de levensduur van chronische zieken toe.

Daarom moeten wij niet enkel gaan zien waarop wij de lasten van de vergrijzing gaan verdelen tussen generaties en binnen generaties onderling; en hoe wij kunnen komen tot een uitbouw van een betaalbare en hoogstaande zorgvoorziening die voor iedereen toegankelijk is. Tevens moeten wij rekening houden dat wij met meer kwetsbaren in onze maatschappij zullen komen te zitten, ook mede door de migraties die de laatste jaren enorm toegenomen zijn. Men zal moeten gaan nagaan hoe men de deelname van ouderen aan het economische, sociale, politieke en culturele leven kan gaan optimaliseren,  zodat de kennis, ervaring en vaardigheden van de ouderen nuttig ingezet kunnen worden en dat deze voelbaar beter zullen kunnen genieten van een waardig ouder en langer bestaan.

Aanknopend bij de wetenschappelijke, technische en culturele vooruitgang van onze westerse landen, doet deze diepgaande evolutie de vraag rijzen van de financiering en de telastenneming van een toenemend aantal ouderen, zieken of personen met een handicap.

Vlag van de Europese Unie

Vlag van de Europese Unie

In een breder perspectief wordt de begeleiding van kwetsbare personen en hun  begeleiders, hun persoonlijk en sociaal welzijn, en de volle uitoefening van hun burgerlijke taken een fundamentele doelstelling van de toekomstige Europese maatschappij. De  telastenneming en het uitstippelen van de condities tot sociale deelname van de meest kwetsbaren in onze democratische maatschappij, noopt ons tot een diepgaande reflexie over de nodige middelen. Indien deze nieuwe lasten onder het regime van salariëring zouden vallen, zouden ze méér dan 50% van het BNP uitmaken, dit blijkt uit het rapport  van de commissie-Stiglitz die gelast was met het voorstellen van nieuwe  inkomstenbronnen.

Locator European Union.svg

Europa in de wereld

Het is niet verwonderlijk dat, gezien deze feiten, overal met aandrang gevraagd wordt de
lasten van de fragiliteit in rekening te brengen, zowel op economisch, politiek en juridisch
gebied. In deze context stelt zich de doorslaggevende vraag van zin of onzin van de
menselijke fragiliteit in de huidige Europese samenleving. Het gaat om een cruciale inzet
tegen de antihumanistische ideologieën die de laatste drie eeuwen op dramatische wijze de
geschiedenis van ons continent getekend hebben. We moeten zowel op politiek als op
juridisch gebied, de menselijke kwetsbaarheid niet enkel negatief gaan overdenken, maar ze omzetten in een pragmatische en innoverende politiek. De onvermijdelijke budgettaire
sanering van Europa en de financiële duurzaamheid op lange termijn zal gepaard moeten gaan met belangrijke structurele hervormingen, voornamelijk wat betreft de pensioenen, de gezondheidszorg en de sociale bescherming.
Men mag onder die gezondheidszorg niet alleen het onderzoek, de studie en de kennis van gezondheid begrijpen of enkel de meetbare elementen aanvaarden. Het zijn juist ook die onmeetbare elementen die een enorm belangrijke rol spelen in de verzorging van de zwakkere. In het geestelijk aspect is de mens enorm tastbaar en dat wordt veelvuldig over het hoofd gezien. Naast de toepassing van de medische wetenschappelijke kennis om de gezondheid van mensen te verhogen, infectieziekten te voorkomen (preventieve gezondheidszorg) of te genezen, en het lichamelijk functioneren te verbeteren heeft men het geestelijk aspect van de mens dat de laatste jaren veel te veel verwaarloosd is geworden. De gezondheidszorg als wetenschap gebruikt de biologie, scheikunde en natuurkunde en de sociale wetenschappen (bijvoorbeeld de medische sociologie) als bouwstenen, maar moet ook oog hebben voor de menselijke aspecten en de onderlinge verbanden van het relationeel omgaan met elkaar.

Indien deze inspanning alleen financieel beoordeeld wordt in functie van de uitgaven voor gezondheidszorgen, komt ze essentieel voor als een kwalitatieve investering die moeilijk in financiële termen te vatten is. Deze moeilijkheid zou het zorgaanbod kunnen aantasten, tenzij ze een uitnodiging inhoudt om een geheel van nieuwe activiteiten op te zetten die het kwalitatief karakter van de menselijke zorg zou bestendigen. Dit maakt ongetwijfeld deel uit van het proces van humanisering, gaande van de ouderlijke verantwoordelijkheid via beroepsactiviteiten tot de begeleiding van ouderen.

Verre van het politieke denken te verlammen of uit te sluiten in deze tijden van economische crisis, kunnen de uitdagingen waarmee onze Europese landen worden geconfronteerd leiden tot onverwachte mogelijkheden. Het het inzakken van het vertrouwen in de economische capaciteiten hoeft niet in te houden dat wij het vertrouwen moeten verliezen in onze mogelijkheden om het hoofd boven water te houden en om de kwetsbaren in onze maatschappij doeltreffend ter hulp te komen.
Vandaag de dag zien wij dat meerdere mensen verzwakt geraken door de druk die er op hen komt via werk of juist geen werk en de verhoogde kosten voor voeding en medische zorg. Voor elk individu zal er een wijziging in het denken en handelen moeten gebeuren, waarbij het inkomen strenger zal gebudgetteerd moet worden en alle capaciteiten aangesproken zullen moeten worden. Het is aan diegenen die richten, onderwijzers, jeugdbewegingleiders, verenigingsverantwoordelijken, hulpverleners en politieke leiders om het vertrouwen in een betere toekomst niet verloren te laten gaan, en zelfs het terug aan te wakkeren. Men kan niet alle aansprakelijkheid bij het bedrijfsleven leggen, maar wel zal daar het doel van de onderneming anders moeten zijn dan het nu is opgesteld. Ook is de sociale rol niet enkel beperkt tot de aandeelhouders dat ook maatschappelijk obsceen zou zijn. Niemand kan zijn taak ontvluchten in de opbouw van een maatschappij. Maar het is verkeerd van veel mensen om te denken dat enkel twintigers tot veertigers een werkelijke rol zouden kunnen spelen in de verwezenlijking van hun idealen van een rijke wereld. Trouwens ligt die rijkdom niet daar waar vele mensen denken dat zij zou liggen. De generaties van na de jaren zestig zijn zo (mis)vormt dat zij denken dat het geluk in de materiële rijkdom ligt.  Hen zijn weinig geestelijke waarden aangeleerd en van de eerste na-oorlogse generatie hebben velen geleerd dat zij nu de dingen moesten grijpen waar zij anders hen misschien zouden ontvallen.

De kredietcrisis van 2007-2009; landen in donkerrood zijn in recessie

Het vernieuwd vertrouwen in de economische maar ook geestelijke welstandtoestand kan niet door een enkeling verwezenlijkt worden.  Iedereen kan wel zeer individueel trachten te werken aan de economische technische vooruitgang en voortdurend de capaciteiten vernieuwen, maar er zijn meerdere stemmen nodig om de creativiteit aan te zwengelen. Men moet komen tot een punt waar weer meerdere mensen gaan inzien dat zij samen mede schepper moeten zijn in deze materiële wereld waar de bolster van dat materialisme ontbloot moet worden zodat het gevoelselement terug haar waarde kan terugkrijgen. Dat lukt beter in een collectief verband, vandaar dat netwerken ook weer in deze periode  aangesproken moeten worden. Naast al de hebbedingen, binnen en buitenhuismeubelen, wagens  en dergelijke moeten wij de mensen weer laten zien dat er veel interessantere dingen zijn die een innerlijke waarde hebben en steeds een toegevoegde warde zullen geven aan ons mens-zijn.  Hierin wordt het belangrijk om een geest van vertrouwen te scheppen in een bepaalde levenswijze. En deze zal er moeten in bestaan dat men ook oog wil hebben voor de minderbedeelden en zij die een beschadigd lichaam hebben. In die verandering van doelstellingen en strevingspunten  zal men ook moeten werken aan de erkenning en respectering van de nu ondergewaardeerde beroepen, zoals deze van hygiënisch assistenten, groenwerkers, onderwijzend en sociaal personeel, hulpverleners, verpleegsters en geneesheren.

Helaas roept men vaak om een hogere macht of ‘sterke man’ om de crisis zo snel mogelijk op te lossen. Deskundigen denken aan het oprichten van een nieuw maatschappijmodel waarin bijvoorbeeld voorgesteld wordt onze “ziekenhuisinstellingen” om te vormen, “onthaalgezinnen” en vrijwilligerswerk te  promoten, of de mogelijkheid onder ogen te zien de zorg van afhankelijke ouderen met robots te ondersteunen. Anderen denken eraan de mens met een handicap te hulp te komen door aanwinsten in de genetica en door technieken om de structurele broosheid te milderen of weg te werken.

File:Middelheim ziekenhuis.jpg

Middelheim ziekenhuis, Berchem, Antwerpen

Men is ver verwijdert geraakt van de middeleeuwse tot en met 19de eeuwse gedachte van het gasthuis. Vanaf de middeleeuwen kon men een instelling vinden waar zieken en ouderen verpleegd en verzorgd konden worden. Aanvankelijk werden die gasthuizen door de kerkinstanties in het leven geroepen en onderhouden. Dikwijls waren zij verbonden aan bepaalde kloosterordes, zoals van de Zusters of de Broeders van Liefde en kregen ook de naam Kloostergasthuis. Ook al wist men dat men niet de juiste medicamenten of middelen had om de mens voort te helpen gaf men die mensen die daar kwamen niet op en bleef men er op toe zien dat er zo wel tot het heil van het lichaam van die persoon kon gewerkt worden als ingewerkt worden op het geestelijk heil van elk individu. Meer dan eens lag hun doelstelling meer op  het zielenheil van de patiënt. Met de opkomst van de burgerij in de late middeleeuwen werden gasthuizen ook door leken gesticht. Vaak ging het hierbij om burgerlijke of ridderlijke verplegersorden zoals de Orde van de heilige Geest. Aan de omgeving van de instelling werd ook aandacht geschonken en er werden plantsoenen voorzien waar de mensen van de buitenlucht en een verwarmende zon konden genieten. Vele ziekenhuizen hadden toen dan ook nog echt de intentie om zich als gastheer naar de bezoeker, de patiënt zo op te stellen dat deze zich bediend kon voelen in een echt gasthuis, een eenvoudige voorloper van het huidige hotel.

Het ziekenhuis is in sommige steden en gemeenten gedegradeerd geworden tot een fabriek waar dat mensen met gebreken terecht kunnen komen voor de nodige reparaties, waarbij dan ook de restauratieve geneeskunde om het hoekje komt kijken.

Dit perspectief schijnt evenwel in vraag te stellen welke cruciale rol de menselijke  broosheid sedert duizenden jaren in de ontwikkeling van de sociale intelligentie, in de creativiteit en in de sociocognitieve en spirituele capaciteiten van de mens heeft gespeeld. Een delicaat, maar veelbelovend debat kondigt zich aan mits het gevoerd wordt met de nodige aandacht en respect voor de menselijke waardigheid, een bij uitstek Europees concept. Het komt eropaan zich af te vragen hoe een bezinning over de fragiliteit onze Europese landen kan mobiliseren, niet om zich te handhaven, maar om nieuwe wegen van ontwikkeling te openen voor onze Europese beschaving.

Wij zijn ons er allemaal van bewust dat er een noodzaak is om te overleven en dat om daar in te slagen wij een poging moeten ondernemen om iedereen zich daarvoor te laten inzetten. Wij zijn er van overtuigd dat er een duidelijk verschil moet zijn tussen een niet gelovige hulpverlener en een gelovige hulpverlener. Dat wezenlijk verschil moet zichtbaar zijn in de wijze waarop wij handelen, tegenover wie en wanneer wij ter beschikking willen staan. Indien wij beweren Christen te zijn moeten wij ook de Christelijke houding aannemen in die zien dat wij als volgelingen van Jezus Christus wij proberen anderen die liefde die Jeshua (Jezus/Jesus), de zoon van God ten toon spreidde zonder er iets voor in de plaats te willen. Gelukkig kunnen wij vele vrijwilligers in het Christelijk front vinden, wat werd bewezen door de opmerkelijke hoeveelheid leken en geestelijken die er naast de geneesheren ook op deze bijeenkomst waren. Wij konden hier veel oudere (gepensioneerden) naast toch ook jongere (studenten) die een engagement op zich hadden genomen met een specifiek doel (een problematiek mee helpen te verzachten of indien het zou kunnen op te lossen). Maar tijdens de gesprekken konden wij wel verstaan dat zij tijd en handen te kort komen om geslaagd te kunnen voelen. Doch willen deze gemotiveerde mensen niet enkel hun hart opdragen aan dat noodzakelijke werk. Zij hopen zo ook een verkondiging van het evangelie in daden te kunnen omzetten. Als gelovige is het namelijk onze taak de Gospel van het Goede Nieuws rond te dragen en in daden om te zetten.

Voor al die hulpverleners, medici, paramedici, docenten, gezondheidswerkers op lichamelijk en geestelijk vlak, burgerdienstleveraars e.a. komt het er op aan een meerwaarde aan te bieden dan onze economisch gerichte maatschappij voor het ogenblik doet. Die Christelijke hulpverleners moeten hun niet-gelovende of anders gelovende burgers ook de ongehandschoende hand reiken. Het uitsteken van de hand naar diegene die in de eerste plaats hulp nodig heeft, ongeacht rang, stand, ras of kleur, moet gebeuren zoals Christenen de genezing van Christus de Messias naar elke van onze medemens moet brengen. De dokters en verpleegsters naar hun patiënten, het sociale en steunwerker naar het behoeftige en indegent, de veiligheidsofficieren naar mensen die daar voorbijgaan. Alle die werkers op het gebied van het kwetsbare zijn moeten eerst leren hen te dienen. Dat dienen door dienaar te zijn zal volledig uit vrije wil moeten zijn om in die dienstbaarheid te slagen. Dat ter hulp staan moet niet gebeuren door een kelk te doen kantelen, maar liever door een kelk te laten overstromen. Burn-out, frustratie en profitchasing of het pure winstbejag kan mogelijk onze definitieve roeping ondermijnen. Elkeen werkzaam in het vrijwilligerswerk en de zorgsector heeft zich in die mate te bewapenen door zijn of haar geest op scherp te stellen, openheid, bedachtzaamheid en voorzichtigheid steeds in het vaandel te dragen. Daarbij moet die persoon zich constant blijven voeden met ondersteunend geestelijk verrijkend materiaal, waarbij de Bijbel of het Woord van God op de eerste plaats zal moeten komen.  Daarbij zal de genezing van onszelf een noodzakelijk werk zijn dat voortdurend in uitvoering zal moeten zijn.  Wederzijds zal men door anderen helpen ook zichzelf kunnen helpen om verder volwaardig mens te worden. Maar dat mens worden hoort een ononderbroken stroom van inspanningen te zijn in het licht van anderen en in deel uitmaking van het groter geheel van de Schepping.

Hospital Sign - Aguadulce, Panamá

Aankondiging in een ziekenhuis. - Image by msabcmom via Flickr

Verder gaan wij de mens moeten duiden op zijn eigen rol in het kader van het geheel. Hier kan men bij de gelovigen wel veel mensen vinden die de fouten graag op een ander afwentelen. Zo wordt ook makkelijk teruggegrepen naar een buitenaards wezen als een Satan, die hen of anderen dan in verleiding zou brengen. Voor Christadelphians of Broeders in Christus ligt het daar óf moeilijker óf makkelijker. Er valt volgens ons geloof niemand van buitenaf de schuld te geven. Wij dragen zelf ieder individueel de schuld of onschuld van de dingen en gebeurtenissen. Maar wij moeten ons er wel bewust van zijn dat wat iemand doet ook gevolgen kan hebben voor een ander. Als de ene ontbost kan dat bijvoorbeeld een aardverschuiving teweegbrengen waardoor een ander bedolven wordt en stikt. Om die reden vinden wij dan het ook zeer belangrijk dat iedereen er aan mee werkt om anderen bewust te maken van wat zij bezig zijn en welke gevolgen het kan hebben voor het milieu en voor de gemeenschap. In die zin moet men daarom dan ook onderaan aan de ladder beginnen met het bewustmakingsproces om volwaardig mens te worden in een samenlevende maatschappij.

Eenieder kan vanuit zijn of haar eigen ‘poolposition’ het startsein geven om er werk van te maken dat het kwetsbare beschermd wordt en dat de ‘gekwetsten’ geheeld kunnen worden.

Wij zouden opnieuw naar de menselijke essentie moeten teruggrijpen en zouden niet bang moeten zijn om onze christelijke waarden naar de voorgrond te brengen. Volgens mij, hebben wij zo vele problemen vandaag omdat het niet slechts die Christen waarden en normen zijn die verdwenen zijn, maar ook omdat de gewone menselijke basiswaarden veronachtzaamd zijn geworden. Waardigheid is voor velen een nietszeggend iets geworden.

De huidige crisis kunnen wij niet enkel op de kap schuiven van de economische marktsituatie. Het is de drang naar materialisme en het niet bijhouden van die essentiële waarden en normen die met het egoïsme en hebzucht de economie deden ontsporen. De koers van de concurrentiestrijd rechtvaardigt ons economisch systeem niet dat zogezegd maximale rijkdom zou creëren. Veel mensen vergeten dat in de materiële rijkdom geen beveiligingsklep zit voor geluk. De wereldse rijkdom houdt niet in dat men sowieso daarbij ook het werelds en nog minder het geestelijk geluk zal krijgen.

Wij zouden een moment van ons hectische praktijk moeten nemen om even afstand te nemen van dit alles. Regelmatig moeten wij gebruik maken om te reflecteren. Nu en dan moeten wij even stoppen en tijd durven nemen om te luisteren – echt luisteren – naar onze patiënt, onze buur, onze medemens, om een hand vast te houden of een schouder, zelfs misschien om even een knuffel te geven, even samen te bezinnen of om een kort en eenvoudig te gebed samen te delen – om de hand uit te steken en – Christus Medicus naar Christus Patiens – het gezicht van God aan te raken .

Het Europese colloquium “Zin of onzin van de menselijke fragiliteit in de Europese samenleving” dat op vrijdag 21 oktober 2011 in het Europees Parlement in Brussel
plaats vond, stelde zich niet alleen tot doel het onderwerp te analyseren maar ook en vooral concrete pragmatische aanbevelingen te doen voor diegenen die uiteindelijk beslissingen nemen in de Europese en nationale politiek.
Aan de discours zal het niet liggen als men deze niet positief zal kunnen beantwoorden. Er werden prachtige uiteenzettingen gedaan die ons enkel maar konden motiveren om de juiste weg in te slaan in een één te maken Europa waarin elke individu het volledige recht op eigenheid moet kunnen bewaren en respect moet kunnen krijgen maar ook geven aan alle inwoners van die gemeenschap en aan de gehele omgeving, dus ook plant en dier.

~~~~

De kwetsbare mens in het Europa van morgen
Colloquium
21 oktober 2011 in het Europees Parlement te Brussel

Organisatoren: Dr. Bernard Ars, Dr. François Blin, Dr. Bertrand Galichon en Prof. Dominique Lambert.
Dit colloquium werd gerealiseerd door het bureau van de Fédération Européenne des
Associations de Médecins Catholiques (FEAMC) in samenwerking met andere instellingen.
Experten inzake sociale, economische, politieke, medische en filosofische wetenschappen
kwamen aan het woord en brachten hopelijk door hun vurige betogen ook de vlam in het lont voor een beter leven voor de gehele gemeenschap.

Euparlamentet

Leopoldruimte, de zetel van het Europees Parlement in Brussel. Zicht vanuit het westen (Luxemburgplein).

°°°

Onder de hoge bescherming van: Mr. J. Buzek, voorzitter van het Europees Parlement. -­‐ Dr. Ewa Kopacz, Minister van Volksgezondheid van de Poolse Republiek, voorzitter in dienst van de Raad van de Ministers van Volksgezondheid. -­‐ Mevr. Yolanta Fedak,  Minister van Arbeid en Sociale Zaken, voorzitter in dienst van de Raad van Ministers van Arbeid en Sociale Zaken. -­‐ Mr. John Dalli, Europees Commissaris gelast met de volksgezondheid. -­‐ Mr. Laszlo Andor, Europees commissaris gelast met arbeid en sociale zaken.

Erecomité:
Voorzitter: Dr. Anna Zaborska.

Artsen die lid zijn van het Europees Parlement.
Met de medewerking van:

Bureau van de Fédération Européenne des Associations Médicales Catholiques: F.E.A.M.C. -­‐
Département Sciences, Philosophies, Sociétés, Faculté des Sciences, F.U.N.D.P. Namur.
-­‐
Dr. Petrus Borne Zentrum, Abtei Tholey St.-­Mauritius, Duitsland.
-­‐
Belgische Geneesherenvereniging Sint-­Lucas / Société Médicale Belge de Saint Luc.
-­‐
Centre Catholique des Médecins Français.

Organisatiecomité: Dr. Bernard Ars, Dr. François Blin, Dr. Bertrand Galichon, Prof. Dominique Lambert.

Lezingen:
Voorzitters: Pr. Jasenka Markeljevic, Prof. Josef Glasa, Dr. François Blin,
Dr. José-­Maria Simon‐Castellvi

Sprekers:
Dr. Jean Guillem Xerri: Cartographie et valeur de la fragilité.

Prof. Xavier Le Pichon: La fragilité au coeur de l’humanisation.

Mgr. Pascal Ide: L’homme vulnérable.

Prof. Dominique Lambert: Faut-­il se libérer de la fragilité? Questions éthiques et anthropologiques posées par la robotisation de l’activité humaine.

Dr. Bernard Ars: Prendre soin de la fragilité humaine.

Dr. Bertrand Galichon: A propos du soin, le volontariat entre savoir et connaissance.

Fr. Edouard Herr S.J.: Forces et Fragilités dans nos problèmes économiques et écologiques.

Prof. Philippe de Woot: La «fragilité» au coeur de l’économie contemporaine et de la mondialisation.

Dr. Anna Zaborska: Applications aux politiques européennes.

Getuigenis:
Mr. du Fournot met een fotografisch portret van nieuw leven en dood.

+++

  • Stop Poverty – Stop Armoede (nil1950.wordpress.com)
    World Day of Protest Against Poverty – and an action in Antwerp. The topic of the action > equal opportunity for all children to get an education.
    +
    there should be a coordinated effort to make a better future possible for the younger generations.
    +
    Het was een kleurrijke mengelmoes van alle generaties en achtergronden dat zich op de Groenplaats had gevonden. Verschillende sprekers legden er de nadruk op dat degelijk onderwijs de eerste stap is om uit de armoede te geraken waarbij goede kennis van de landstaal een grote rol speelt.  Daar onderwijs wel geld kost, zou een gecoördineerde inspanning voor een betere toekomst voor de jongere generaties moeten zorgen.
  • Sense or nonsense of “Human Fragility” (marcusampe.wordpress.com)
    There is hanging a prize tag on the future generation of elderly and handicapped persons  the community shall have to bare.
    +
    In case people only want to judge those necessary efforts only financially according to its expenditure post for health care, it will come essentially as a qualitative investment that is difficult to catch in financial terms. It would be very difficult to say exactly how much the time would be beneficial costing representative.
  • Tribute to Bishop Joe Grech – Much Loved & Sadly Missed (onecatholicnews.wordpress.com)
    A defender of the weak and vulnerable refugees and migrants to Australia, Bishop Joe Grech radiated the joy of his faith, the Bishop of Sale, the Most Rev Christopher Prowse said in tribute to the beloved prelate who died in December last year aged 62.
    +
    However polls and statistics of Australians’ views on refugees seemed to suggest the principle of border control had become the overwhelmingly paramount issue while the other principle of human rights of refugees was running a sad second, Bishop Prowse charged and said this needed to be remedied so there was a proper balance between the two principles.
    +
    But he cautioned against going to the other extreme so that the human rights of refugees completely overshadowed the importance of border control, saying this was a scenario that was naive and utopian that could have “dangerous consequences to our national security, and the peace we enjoy and treasure in Australia.”
  • Roma Pride: Marches take place in European cities (dokmz.wordpress.com)
    Roma Pride events in Paris and other European metropolises demonstrated pride in the Romani nation primarily through Romani music performances. The events also condemned „the racism and discrimination suffered by individuals considered Romani“. The co-organizers of the pro-Roma demonstration in Paris, such as the SOS Racisme organization and the French Union of Romani Associations (Ufat), took advantage of the opportunity to express their demands that freedom of movement be respected for all Europeans and that caravans be legally recognized as housing units.
  • Very interesting docu about ‘Cyber Optimism’ tomorrow (vusocialmediacourse.wordpress.com)
    Het internet als bevrijdende kracht richting democratie. Evgeny Morozov, schrijver van The Net Delusion, vindt dit een valse voorstelling van zaken omdat, in veel gevallen, autoritaire regimes het internet juist gebruiken om verzet de kop in te drukken.
  • Ghent – House of Alijn (nil1950.wordpress.com)
    The location of this small but very nice museum in the centre of Ghent started off its life in 1363 as a hospice to take care of the poor, the sick and the old, set up by the family Alijn. During the 16th century additions were made to the original buildings and even a chapel was built.
    +
    De locatie waar dit klein maar zeer aantrekkelijk museum zich bevindt was oorspronkelijk een godshuis om de armen, de zieken en de ouderen te verzorgen, gesticht door de familie Alijn in 1363. Tijdens de 16de eeuw werden verdere gebouwen en een kapel toegevoegd aan het al bestaande gebouw.

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Christendom, Dagboek = Diary, Economie, Nieuws en politiek, Welzijn en Gezondheid and tagged , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Kwetsbare mens in het Europa van morgen #1 Colloquium

  1. Pingback: Kwetsbare mens in Europa van morgen #2 Te veel mensen gaan kapot aan deze samenleving | Marcus' s Space

  2. Pingback: Fragiliteit en actie #7 Gebeurtenissen en Prioriteiten | Broeders in Christus

  3. Pingback: Niet te lastig op of voor millenials | Marcus' s Space

  4. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #2 | Broeders in Christus

  5. Pingback: Kijk op het Vrije Wereld Handvest | Marcus' s Space

  6. Pingback: Met minder is… nog genoeg | From guestwriters

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s