Geen drie maaltijden voor kind

Steeds meer mensen lijden honger en doen beroep op voedselhulp. In 2010 telde Vlaanderen 49.631 leefloners, 12,9 procent meer dan in 2008 (43.968).  In de eerste helft van dit jaar zijn 8.890 werklozen hun uitkering tijdelijk of definitief kwijtgeraakt. Dat is een kwart meer dan twee jaar geleden. (Concentrakranten) “Circa 10 procent van die mensen gaat naar het OCMW” zegt Vicky Heylen, onderzoekster aan de K.U.Leuven. “Maar de helft van die werklozen verdwijnt gewoon van de radar. Niemand weet hoe zij overleven.” (Belga) Nu de kredietzeepbel is gesprongen en de financiële crisis ons economisch leven beheerst neemt de groep mensen met een onzeker bestaan alsmaar toe.

Het is heel mooi dat consumenten worden aangemoedigd kennis te maken met ecologische producten en ecologisch verantwoorde voeding.  Al jaren was de biovoeding verbonden met een hoger prijskaartje en al wensten biologisch bewuste mensen toch voor het natuurbehoud te kiezen worden zij nu meer en meer in een hoek gedrukt waar zij hun aspiraties niet meer kunnen volhouden. Om gezond te eten moeten zij voldoende middelen hebben en daar is de laatste jaren het schoentje gaan knellen.

Kunst op het Ladeuzeplein Leuven

Kinderen als kever gespiesd op het Ladeuzeplein van de Universiteitstad Leuven - Image by FaceMePLS via Flickr

Letterlijk waren er al families die de schoenen tot het allerlaatste ogenblik moesten gaan dragen. Men moet nu vaststellen dat er verscheidene kinderen zijn die slechts over twee paar schoenen beschikken en maar af en toe nieuwe kleren krijgen terwijl ze voor de rest gelukkig moeten zijn met wat er in de ‘tweedehands zaak’ of recyclagewinkel kan gevonden worden.

Voor Azië weet onze Belgische bevolking misschien dat de helft van de 1,27 miljard kinderen daar in armoede leeft en veel zaken moeten ontberen. Maar voor eigen contreien staan veel mensen daar niet bij stil. Men lijkt het gewoon te vinden dat de helft van de families in Azië niet mee deelt in de voordelen van de economische groei en globalisering. Een snelle bevolkingsgroei tegenover schaarse middelen en gebrekkige toegankelijkheid van onderwijs, gezondheidszorg, schoon drinkwater en sanitaire voorzieningen zijn daar de oorzaken van uitsluiting. Maar hier lijkt drinkwater een vanzelfsprekendheid en heeft men een goed onderbouwd onderwijssysteem. Toch moet men vaststellen dat ook al kunnen de meeste kinderen van zuiver drinkwater uit de kraan genieten, zijn er verder veel zaken in hun dagelijkse voeding die niet kunnen voorzien worden.

Ook al zoeken vele minder gegoede gezinnen hun toevlucht in de steden, kunnen zij daar toch nog niet de nodige middelen vinden om hun kinderen het allernoodzakelijkste te geven. In arme landen klagen regeringen juist dat ze de snelle groei van de steden niet kunnen bijhouden. Voorzieningen als drinkwater, riolen, wegen en openbaar vervoer lopen ver achter bij de behoefte. Maar in België is er een noodzaak om terug mensen in de steden te krijgen. Nu kan men er ‘s avonds lege winkelstraten vinden waar geen kat zich meer durft te vertonen in het donker. Die mensen die minder geld hebben brengen echter onvoldoende gemeentebelastingen op en laten de stad toch nog met een financiële kater achter doordat die mensen ook steun moeten krijgen op allerlei gebieden welke de gemeenschap extra geld kosten. OCMW’ welke hun rol van openbaar maatschappelijk centrum graag ten volle zouden willen dragen kunnen gewoonweg de vraag niet meer aan. In 2010 moest er aan 63.000 mensen een bedrag van 57,3 miljoen Euro aanvullende steun uitbetaald worden. Dat is bijna evenveel als het bedrag dat de OCMW’s al aan leefloon betalen. Zulk een leefloon bedraagt 1.027 Euro maar de armoededrempel voor een gezin met twee kinderen bedraagt 2.044 Euro per maand.

Het te lage leefloon voor gezinnen maar ook voor gepensioneerden is veel te laag waardoor deze mensen bepaalde noodzakelijke dingen moeten ontberen. Met dat leefloon kunnen basiskosten zoals huur of energie niet betaald worden.

Voor de bejaarden zijn zij het alleen die hier onder lijden, maar bij gezinnen is het kind ook slachtoffer.

In oktober bracht een nieuwe Europese enquête in haar peiling bij gezinnen, met minstens één kind onder de zestien jaar, naar het uitgavenpatroon, aan het licht dat er een toename is van gezinnen die onder de armoedegrens leven.

Uit de schokkende vergelijking met die kinderen die boven de armoedegrens leven kan men opmaken dat de kinderen door de tekorten ook hun sociale relaties en toekomst ondermijnd zien worden, want het is niet enkel het minder toegang hebben tot materiële dingen (minder kleren, minder speelgoed) dat hen parten speelt.

Men kan vaststellen dat 13,4 procent van de kinderen nooit vriendjes kan uitnodigen om te komen spelen. Hierbij spelen verschillende factoren een rol. Het ontvangen van ander kinderen zal een extra financiële last opbrengen voor de ouders. Maar eveneens kan men de kinderen zo wel de ouders begrijpen die verlegen zijn voor hun toestand en daarom anderen niet durven vragen om in hun schamel woonst te komen. Het niet kunnen aanbieden van een aangename omgeving en meestal verwachte drank en voeding schrikt hen af om geconfronteerd te worden met de tegenstelling.

Erg genoeg heerst er hier in Vlaanderen nog een traditie om verjaardagen te vieren en voelen vele mensen zich te kort als zij die niet kunnen vieren. Eén op de tien kan verjaardagen en communies niet vieren. Voor dat laatste is er ook een zeer eigenaardige traditie in Vlaanderen. Ook al zijn er veel mensen die niet geloven willen zij toch dat hun kind gedoopt wordt in de Katholieke Kerk en staan zij er op dat een eerste en plechtige communie wordt gedaan.  Andere niet gelovigen vinden dan weer dat er iets tegenover die communies moet staan en houden er aan vast om een ‘lentefeest’ of een ‘volwassenwordingsfeest’ te houden. Bij Joodse gelovigen kan de Barmitsva of de bevestiging van het in de volwassenwereld te mogen komen daar dan druk leggen. Het wordt aanzien als hoogtepunten in het leven die toch zouden moeten kunnen gevierd worden.

Die feesten zijn slechts sporadische ogenblikken in een mensenleven, maar het is erger dat de meer voorkomende samenkomsten zoals een jeugdvereniging of buitenschoolse activiteit niet kunnen verwezenlijkt worden. Acht procent kan niet deelnemen aan scholactiviteiten waarvoor betaald moet worden en veel kinderen kunnen geen bijscholing krijgen of naar een academie voor muziek, woord en dans gaan. Hen worden ook de mogelijkheid ontnomen om voor zichzelf en anderen aangenaam vertier te verzorgen. Een instrument leren bespelen zit er niet in en zelf vreugdevol het lichaam leren te bewegen kunnen zij niet verkrijgen.

Noch schrijnender is dat één kind op de tien van gezinnen die onder de armoededrempel leven, zelfs geen drie maaltijden per dag heeft (9,9%). Dit is iets ontoelaatbaar in een maatschappij die zich in een economisch welvaartsland bevindt. Dat vele kinderen niet één keer per dag vlees of vis krijgen kunnen veel mensen erg vinden, maar dat zijn niet echt noodzakelijke dingen. De natuur voorziet in haar groene grondstoffen voldoende levensmiddelen en het eten van een stuk vlees belast de natuur extra  en neemt ook weer voeding weg voor zeven andere mensen voor dat ene stukje vlees. dus door geen vlees te eten kunnen weer zeven andere monden gevoed worden. Maar dan moeten die mensen die geen vlees of vis kunnen eten wel geleerd hebben om zich juist te voeden met enkel groenten en granen. Daar ontbreekt dan de voldoende opleiding om goede gebalanceerde vegetarische maaltijden te kunnen bereiden. Ook kennen veel mensen bepaalde groenten niet meer en kan men ze zelfs niet meer vinden in de grootwarenhuizen. En dar zijn die mensen met minder geld zeker op toegewezen. De meeste kunnen het zich helemaal niet veroorloven om naar de bioshop te gaan. Zij kunnen slechts dromen van al de variatie die in de reformzaak kan aangeboden worden, maar veel te duur is voor hun portemonnee.

Volgens de septemberverklaring van de Vlaamse regering zou de uitvoering van het Vlaams actieplan Armoedebestrijding op kruissnelheid komen. Zeggen dat er niets gebeurt zou niet correct zijn. De Vlaamse regering wil de mensen in armoede aan het werk. Goed nieuws! Maar mensen in armoede hebben ook nood aan opleiding en begeleiding, aan harde engagementen van het bedrijfsleven om hen aan te werven.

De samenleving waartegen de mensen vandaag moeten tegenaan kijken geeft hen niet veel hoop. Zoals uit het debat in het Europees Parlement vrijdag 21 oktober over de Kwetsbaarheid,  duidelijk naar voor werd gebracht hebben wij te doen met een zeer kwetsbare mens die geconfronteerd wordt met een ziekenhuis dat een zorgbedrijf is geworden waar het economisch evenwicht primeert en met universiteiten die een kenniseconomie zijn geworden. bij de bevolking is het beeld ingepompt geworden dat als zij niet slagen dat het dan ook wel hun schuld zou zijn. “Te weinig talent, te weinig inzet, maar jouw schuld.” is de stempel die mensen aan de kant van onze economische materialistische maatschappij op zich krijgen. Zij die dan ook met minder geld zitten en de eindjes moeilijk aan elkaar kunnen knopen durven er dan meestal niet zelf mee naar buiten komen. Hun problemen houden zij dan ook liefst binnenskamers.  Daarom worden er dan ook niet al te snel mensen bij hun uitgenodigd en geraken zij nog verder sociaal geïsoleerd.

Het leven in een gezin dat een inkomen heeft onder de armoededrempel legt verder zulk een druk op het kind dat het meer kans loopt om in deze maatschappij te gaan ontsporen.

In België hebben gemiddeld 2 tot 9 procent van de jongeren tussen 0 en 18 jaar te kampen met gedragsstoornissen. Volgens experts heeft het probleem altijd bestaan, maar is het de afgelopen 10 tot 20 jaar wel ernstiger geworden, mede door de veranderende gezinssamenstellingen. Die wijzigingen in de ouderlijke relatie brachten ook veel gezinnen in die armoede zone. Vechtscheidingen werden een financiële aderlating waarvan de kinderen de dupe werden.

De balans kan opgemaakt worden:3,9% geen nieuwe kledij bij kinderen boven de armoede drempel tegenover 18,5% bij die onder de armoede drempel. 20,5% kinderen onder de armoedegrens heeft geen geschikte plaats om te studeren, 8,3% neemt niet deel aan betaalde schoolactiviteiten en 27,2 % is geen lid van sportclub of jeugdvereniging.
bij diegenen die boven de armoede drempel leven vinden wij toch ook nog wel 5,4% die geen geschikte plaats hebben om te studeren en 2,1% die niet deelnemen aan betaalde schoolactiviteiten terwijl 3,8% geen lid van een sportclub of jeugdvereniging zijn.

Een analyse van de Armoede in Vlaanderen door Marcus Ampe - Poverty in Flanders, an analysis by Marcus Ampe

+

Niet enkel voor Vlaanderen stelt dat probleem van verstedelijking en minder mogelijkheden voor haar inwoners.

Lees hierover ondermeer:

Wereldbevolking / VN: Meer mensen in stad dan op platteland (Trouw.nl)
Eén memorabel nieuwsfeit in 2007 of 2008 zal de krant niet halen. Voor het eerst in de menselijke geschiedenis zal ergens in dit tijdsbestek meer dan de helft van de wereldbevolking in steden leven.

Razendsnelle groei in Derde Wereld

In 1950 leefde één op de tien mensen in de stad. In 2030 zullen dat bijna twee op de drie zijn. In 1950 telde de wereld 86 miljoenensteden. In 2015 zullen dat er 550 zijn, waarvan 36 ’megapolen’, met meer dan 10 miljoen inwoners.

Het industrialiserende Londen van schrijver Charles Dickens verzeven-voudigde haar bevolking in de negentiende eeuw. Kinderspel: Dhaka (Bangladesh) of Kinshasa (Congo) kregen de laatste vijftig jaar veertig keer meer inwoners. ’Dickensiaanse’ sociale toestanden herleven in de 200.000 sloppenwijken. Over 25 jaar zullen de ontwikkelingslanden 4 miljard stedelingen tellen, oftewel 80 procent van de stadsbevolking in de wereld. Zeven van de tien grootste steden ter wereld liggen in 2015 in Azië. Uitzonderingen: Mexico-stad, Sao Paulo en New York .

Meer informatie: www.unhabitat.org/wuf/2006

Advertisements

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Armoede, Economie, Feesten, Voeding, Welzijn en Gezondheid and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Geen drie maaltijden voor kind

  1. Pingback: Met minder is… nog genoeg | From guestwriters

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s