Onderbroeken, vreemdelingen en rechtsstaat

Paul Krugman zocht in september 2011 een verklaring voor de ellende waar Europa zich in bevond. En hij kwam er (nog) niet helemaal uit. De Nederlander Hans Achterhuis denkt dat het einde nabij is van een zuiver economisch gerichte benadering van het Europese project. Voor hem is het duidelijk dat wij een tijdvak afsluiten.

“Om de crisis te begrijpen en wellicht te beteugelen is een analyse van die sociologie geen verspilde moeite. ” vindt Ego Sebastiaan van der Lubben die journalistiek aan de School voor Journalistiek in Zwolle (geschreven pers) en politieke wetenschappen aan de Universiteit Leiden studeerde. Samen met Jouke de Vries publiceerde hij Een onderbroken evenwicht in de Nederlandse politiek over de val van Paars II en de opkomst van Pim Fortuyn. Met Huib Pellikaan redigeerde hij Ruimte op rechts, een bundel studies naar de politieke ruimte op de rechtervleugel van het Nederlandse stelsel.

In Hekken rond het anarchistisch domein haalt hij aan dat onzekerheid een bureaucratische nachtmerrie is . Dus zoekt ‘de macht’ een argument om in te grijpen. Problemen met de veiligheid zijn dan een welkome frame. Problemen die alleen een overheid kan oplossen zijn vervolgens het argument om in te grijpen. Barlow waarschuwde in 1996 voor dat frame:

‘You claim there are problems among us that you need to solve. You use this claim as an excuse to invade our precincts. Many of these problems don’t exist. Where there are real conflicts, where there are wrongs, we will identify them and address them by our means. We are forming our own Social Contract . This governance will arise according to the conditions of our world, not yours. Our world is different.’

Voor mensen rond zijn moeders werkveld kon in Nederland enkel een kibbelende politieke elite en een morrend volk gezien worden (Tastbare rechtstaat) Reeds in de eerste helft van 2010 kon men in Nederland de signalen op diep, diep rood staan. Het machtsvacuüm was er één. Dat vacuüm bood kansen aan een extremist. Tenminste, dat beweerden leden van de partij Wilders die zelf aan de onderhandelingstafel zat om een nieuwe regering te vormen. Hij kende Wilders niet, maar ging af op mensen die met hem in zee gingen. En dan was er nog de architectuur van de controle – het panopticum. Daarmee was hij tijdens zijn verblijf al een aantal keren in aanraking gekomen. De man hoorde in gedachte al het geklop op zijn deur.

Lijst pim

Dat panopticum door drie journalisten, Mark Mazetti, Robert Worth en Erik Lipton, in één treffende alinea heel precies beschreven in de New York Times volgens  Ego’s  inziens.

‘In the middle of last week, a woman who claimed her name was Hanan al-Samawi, a 22-year-old engineering student, walked into the U.P.S. office in the upscale Hadda neighborhood of Sana, Yemen’s sprawling capital city. She displayed a photocopied identification card, and dropped off a bomb hidden inside a printer cartridge with a Chicago address listed as the package’s destination. A few blocks away, another package concealing a homemade bomb was dropped off at a FedEx office, also seemingly headed to Chicago [New York Times, 31 oktober 2010].’

De onthulling dat de aanslag was verijdeld was ook de onthulling hoe nauwkeurig de inlichtingendiensten kunnen werken. Openheid schept een imago en een imago is het halve werk. Journalistieke onthullingen als deze scheppen namelijk ook een beeld van een almachtige inlichtingenapparaat. Geheim agenten varen wel bij mijn sprakeloze en oprechte ver- en bewondering over de fijnmazigheid van de ‘diensten’.  (3)

Logo of AIVD

Dat de Nederlandse De SP het bij wet wil verbieden om journalisten als geheim agenten voor de AIVD te werven ins mijn inziens niet slecht, want elke journalist moet volledig vrij kunnen werken en mag geen banden hebben met staatsorganisaties. Brongevers aan journalisten zouden trouwens ook veel te veel gevaar lopen en het nieuws van een spion of mol in de rangen zou snel de ronde gaan zodat tipgevers hun mond wel zullen houden en zo geen verdere berichten tot de pers zouden komen die nu wel tot iedereen kunnen gebracht worden. Men kan zich de angst voorstellen van die mensen die wel iets te vertellen hebben maar nooit weten of ze met een verslaggever of een spion te maken hebben. Dat wantrouwen, zegt de SP, zou dan weer nadelig werken voor de democratische controle die journalisten uitoefenen. Want, zo redeneert de partij, je praat wel met een redacteur, maar niet met een AIVD’er. Dus houd je bij twijfel belangrijke informatie tegen de borst.

Steeds moet persvrijheid gevrijwaard blijven. Maar vandaag zien wij ook het fenomeen dat bepaalde politieke groeperingen berichten de wereld rondsturen en ook valse informatie kont maken. Al de sociale netwerken zijn daarbij een handig gereedschap.

Er is wel een verschil of een veiligheidsdienst dan niet al die informatie gaat zeven en tricheren. Dat moeten zij juist wel doen. Dat is wat wij burgers van de veiligheidsdienst mogen verwachten. Niet de reporters zelf gaan persoonlijk aankloppen bij de veiligheidsdienst, noch gaat de dienst de journalisten opzoeken om hun bronnen te weten te komen. Neen de veiligheidsdiensten van het binnenland zowel als van Europa en andere veiligheidsdiensten moeten de vele gegevensbronnen na gaan en luisteren naar de signalen, zodat noch de burger noch het land in de onderbroek zullen gezet worden.

Open bronnen zijn by far de belangrijkste informatiebron voor geheime diensten en nu kunnen zij daarbij heerlijk smullen van al de Twitters en Facebookers die heel wat prijs kunnen geven, zonder dat zij er bij stil staan.

Vooral bij bewegingen als er nu aan de gang zijn over de gehele wereld, de ‘Nieuwe Lente’, de ‘Occupy Wall Street’ en ‘Los Indignados’ geeft de veiligheidsdiensten kansen om het kaf van het koren te onderscheiden en tijdig in te grijpen.

Hier in België kan men daar vragen bij stellen. Want hoe was het mogelijk dat de gebouwen in Brussel zo beschadigd werden in de periode dat ‘Los Indignados’ er hun intrek mochten nemen en zij door de politie en andere veiligheidsdiensten in het oog werden gehouden.

De enige burgerlijke geheime dienst van België is de Staatsveiligheid (Administratie voor de Staatsveiligheid )

De opdracht van de Staatsveiligheid bestaat onder meer uit het inwinnen, analyseren en verwerken van inlichtingen die betrekking hebben op elke activiteit die de inwendige veiligheid van de Staat en het voortbestaan van de democratische en grondwettelijke orde, de uitwendige veiligheid van de Staat en de internationale betrekkingen, het wetenschappelijk of economisch potentieel, zoals gedefinieerd door het Ministerieel Comité, of elk ander fundamenteel belang van het land, zoals gedefinieerd door de Koning op voorstel van het Ministerieel Comité, bedreigt of zou kunnen bedreigen.

Als burgers kunnen wij slechts hopen dat zij die taken goed zullen verrichten en wij op twee oren zullen kunnen slapen terwijl zij de nodige veiligheidsonderzoeken uitvoeren. Ligt het in de taak van de veiligheidsdienst om ook het staatsbeheer zelf steeds in vraag te stellen en de vrije democratie dan ook te vrijwaren?

Zij zouden ook wetenschappelijke en economische spionage in het oog moeten houden en op dat vlak is er de laatste jaren toch heel wat mis gegaan. Hebben zij daar dan niets kunnen merken en zagen zij bepaalde luchtbellen niet ontstaan? ({Zie volgende post: Luchtbellen en scherven}). Duidelijk kan men zien dat er bepaalde mensen (verkeerde) touwtjes in handen hadden en dat er wel bepaalde dingen door de vingers moeten gezien zijn omdat die anders toch niet hadden kunnen gebeuren. de controle is zoek geraakt en aan bijsturing werd niet gedacht.

Volgen mij is er juiste zo veel ellende in de wereld omdat er veel te weinig controle en bijsturing is. Indien de Revisoren bij Lernaut en Hauspie, alsook bij zo vele andere instellingen hun werk goed hadden gedaan waren er niet zo veel mensen gedupeerd. Indien een overheidsinstantie de banken regelmatig onder de loep hadden genomen zouden zij hun criminele daden niet zo ver hebben kunnen drijven. Indien bepaalde regeringen tijdig de terroristen konden achterhalen konden zij heel wat smarten vermijden. Indien regeringen degelijk onderzoek deden naar de where-abouts van bepaalde goederen zouden ander landen geen misbruik van die goederen kunnen maken. Als er een controleorgaan zou bestaan voor de energieproducten zou veel miserie kunnen vermeden worden en als er dan nog strenger zou opgetreden worden naar landen die oorlogvoerenden steunen om toch maar aan die  nodige producten te komen, dan zou er nog meer ellende, honger en armoede vermeden kunnen worden.

Het vele strijdgewoel is veelvuldig oorzaak van armoede en ellende die gehele families treft. zowel het geestelijk als lichamelijk welzijn kan ondermijnd worden door ongure figuren die de verdere maatschappij verzuren. Tegen die ongewenste en asociale gevallen moet er een orgaan zijn dat tijdig kan ingrijpen. Omdat te doen moet er dan ook een organisatie of instelling zijn die zich daar ernstig mee bezig houdt.

Een gezonde rechtsstaat kan er maar zijn als de vrije meningsuiting gevrijwaard blijft en er voor gezorgd wordt dat er geen brainwashing en onderdrukking van onderuit naar boven kan woelen, om soms tot dictatoriale toestanden te vergroeien.

Sommige instellingen beweren wel geen leiders te hebben, maar kunnen zich ook verstoppen achter die zogenaamde anonimiteit terwijl er toch mensen moeten zijn die de oproepen in gang zetten en zich inzetten om bepaalde zaken te laten scanderen en te laten doen. Als men hoort hoe sommige mensen gewoon maar bepaalde teksten na-roepen zonder er bij na te denken wat ze wel roepen doet dit ons toch vragen stellen. (Zie verscheidene video’s over de Occupy beweging) (Sommige van die leuzen riepen zelfs grote vraagtekens over de veiligheid van een maatschappij bij zulke denkwijzen.)

Wij als gewone brave burgers kunnen slechts hopen dt de veiligheidsdiensten genoeg mensen ook op het veld sturen om zich tussen die massa telkens te mengen en zo hun voelhorens te laten werken om meer te weten en beter voorbereid te zijn op wat er kan komen.

Bedrijven, instellingen en regeringen moeten meerdere gegevens verzamelen en bewaren. Eveneens hebben zij de verantwoordelijk hun omgeving van voldoende dingen op de hoogte te stellen. Hoe rijker de data, hoe gevaarlijker een lek. Hoe gevaarlijker het lek, hoe strikter de veiligheidsnormen. SvdL wijst op het gevaar dat om risico’s uit te sluiten dat informatie wordt gedeeld, de poorten zullen kunnen dicht gaan en daardoor slechts een kleine elite toegang zal krijgen tot informatie waarmee wij allemaal een betere wereld zouden kunnen opbouwen. (4)

De staat moet zichzelf beschermen maar het moet goed beseffen dat het zonder de inwoners geen staat kan zijn en dat zonde hun stem de politiek nergens staat. Ook al gaat politiek om macht en zijn partijen en vakbondsorganisaties daarvoor het instrument, zijn deze niets als zij hun achterban niet aanhoren en doof blijven voor de stem van het volk. Meer nog moeten zij niet enkel naar die stem luisteren. Zij moeten hun oor veel dieper te luisteren leggen. Ook daar kan de veiligheidsdienst ten dienste staan van die politiekers. Zij kunnen geïnformeerd worden van wat er heerst onder de bevolking. Indien de bewindslieden de gedachten van de mensen niet willen weten en nog minder willen horen zullen zij uiteindelijk moeten gaan merken dat zij in het doodlopend straatje zullen belanden waar Vlaanderen en Wallonië aardig op weg zijn om er in gekneld te geraken.

Indien de partijen over de hoofden van de mensen blijven bakkeleien en hun stem niet ter harte nemen zullen uiteindelijk hun partijen die nu nog  machtsinstrumenten zijn hun kaarsje vlugger zien uitdoven dan ze ooit vermoeden dat het zou kunnen gaan.

Men zal zeer hard moeten opletten tot hoe ver en hoe lang men de Belg in zijn blootje kan zetten.

Alsof de politieke malaise niet voldoende is hebben wij nog het roomsoesje van de economische harde wal(l)noot. Volgens Achterhuis toont de commotie rond de sociale en politieke onrust in Zuid-Europa en Papandreou’s politieke pokerspel in Griekenland dat we het einde meemaken van een zuiver economisch gerichte benadering van het Europese project. “We sluiten een tijdvak af.” Zoals in de Middeleeuwen de filosofie de dienstmaagd was van de theologie, zo is de politiek de afgelopen twintig jaar de dienstmaagd geweest van de economie”, zegt de ‘Denker van Nederland’, Hans Achterhuis.
‘De passage naar Europa’ had voor hem ook ‘Lof van de politiek’ kunnen heten.

Gelukkig geeft Hans Achterhuis met filosoof Luuk van Middelaar toe dat wij tot een eensgezind Europa moeten komen dat pas voltooid zal kunnen bevonden worden wanneer de gezamenlijke lidstaten tot hun publiek zeggen, met woorden waarin behalve de politiek ook de geografie en de geschiedenis weerklinken: “Wij zijn Europeanen.”

Om dat te kunnen bereiken moet er voor gezorgd worden dat er geen mollen in het Europese gras geraken en dat het rattengif vermeden wordt. Ook al klinkt dat niet zo fijn, kan het dan nodig zijn om goede rattenvangers te hebben en ‘mollen’ die poolshoogte gaan nemen in andermans tuinen.

Volgens Achterhuis heeft men nu enkele moedige politici die vragen durven stellen, virtuoos gebruik maken van de mogelijkheden die de tijd biedt, die compromissen weten te sluiten, het publiek kunnen bespelen, maar ook niet bang zijn om, indien nodig, impopulaire besluiten te nemen. Dat laatste is nu en dan wel eens nodig, al vergeten veel mensen dat of willen dat niet inzien, dat het wel tot het beste kan leiden.

Ook al wordt er nu veel heen en weer GeTwittert en ge Facabookt en konden deze media voor een groot publiek daar haar mobiliserende kracht van naar democratie snakkende jongeren halen komt het reactief verweer van een veel diepere onderlaag.  Die diepte moet onze maatschappij aanboren om de olie naar boven te halen. Ook hier moeten wij opletten het kind niet met het badwater weg te gooien.

Lees meer in:

  1. AIVD mag geen krant meer lezen, geen TV meer kijken, geen radio meer luisteren
  2. Minder zeuren, harder werken
  3. Het imago van ‘tot in je onderbroek’
  4. Twitter-revolutie is grote bullshit
  5. Eerst de macht, dan principes
  6. Daarom: information governance
  7. Eurocrsis: economische of sociologische oorzaak? #dtv
  8. Het einde van de economisch gerichte benadering van Europa

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Armoede, Nieuws en politiek, Welzijn en Gezondheid and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

8 Responses to Onderbroeken, vreemdelingen en rechtsstaat

  1. Pingback: The Protester named 2011 Person of the Year by Time Magazine | Marcus' s Space

  2. Pingback: De Protesteerder door Time verkozen tot Persoon van het jaar | Marcus' s Space

  3. Pingback: Kapitalisme, Imperialisme, Rijken en verdeling in de wereld | Marcus' s Space

  4. Pingback: Hoe de rijken de wereld regeren | Marcus' s Space

  5. Pingback: Capitalism downfall | Marcus' s Space

  6. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #5 | Broeders in Christus

  7. Pingback: Wat heeft zovelen ertoe gebracht naar Duitsland te willen emigreren | Marcus Ampe's Space

  8. Pingback: Doemdenken en onze toekomst | Bijbelvorser = Bible Researcher

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s