Luchtbellen en scherven

België lijkt een zeer goed land voor luchtbellenblazers te zijn. De bedrijven kennen er in ieder geval wat van. Zelfs een luchtbel als het door Jo Lernout, Pol Hauspie en Nico Willaert opgerichte spraaktechnologiebedrijf Lernout & Hauspie Speech Productsdat hele het mediacircus met zich mee kreeg, kon op wereldschaal over vele landen de lucht in drijven. Op nauwelijks een half jaar tijd kelderden de aandelen met liefst 90% van 72 naar 3 dollar om uiteindelijk waardeloos te worden. Maar dit was niet de enige waar wij spookbedrijven en boekhoudkundige onregelmatigheden konden vinden met het doel de koers van de aandelen de hoogte in te jagen. Verder waren er twee grote Belgische banken die hun klanten wijs maakten dat wij het veel groter moesten zien en dat zij enkel konden overleven in een ‘globaliserende’ wereld als het cliënteel mee instapte om de tegoeden van de bank te verhogen zodat zij ander banken konden opkopen om zo veel sterker te staan.

The Son of Man, 1964

Het appeltje voor de dorst in het gezicht van de Belgische klerk - The Son of Man (1964) by René Magritte (1898-1967) - Image via Wikipedia

Dat mollen of tipgevers die de kat de bel aanbinden wel goed kunnen zijn bewees TheStreet.com, een assertieve beleggingssite. Op aanraden van een tipgever, die niet veel geloof heeft in de financiële mogelijkheden van spraaktechnologie (“dat dezelfde waarde heeft als een spellingchecker: gebruikers verwachten die er gratis bij te krijgen”), ging TheStreet.com het bedrijf nader bekijken en kwam – net als zijn tipgever – tot het oordeel dat L&H onduidelijke diensten leverde, een slecht en ondoorzichtig management had, dat bovendien een overmanagement was. De gezaghebbende financiële krant The Wall Street Journal kreeg zo l&H in de gaten en een artikel van begin juli zette vraagtekens bij de Koreaanse successen van L&H. Ook kon men in plaats van echte adressen slechts postbussen vinden op verscheidene plaatsen, nep-bedrijven dus, opgericht door L&H zelf, om de bedrijfsresultaten kunstmatig op te krikken.

Men kan zich afvragen hoe het kwam dat de huisrevisor van L&H al het gesjoemel niet zag. Vreemd mag men daar opmerken dat verscheidene mensen van KPMG hoge functies toegewezen kregen bij het FLV Fund en L&H zélf. Was toen de toezichtsommissie van het Instituut voor Bedrijfsrevisoren ook niet te laks en veel te lang afwachten om de rol van KPMG te onderzoeken.

Wij zouden natuurlijk het land van René Magritte niet zijn indien het absurde hier niet kon doorgevoerd worden tot in de bedrijfswereld en tot in de politiek. “Studio Dongo“, de kleine publiciteitsfirma die Magritte met zijn broer Paul oprichtte, leek hier door een ander Paul en een Jean-Luc verder met andere politici goed uitgespeeld te worden.

Vreemd genoeg zien wij die Jean-Luc nog in andere blazerijen optreden. Nog vreemder dat die man het Belgenland al meer dan eens uit de nood moest helpen en dan nu naar de strafbank werd verwezen met een tweesnijdend zwaard, met lands hoop dat hij de boel dar ook wel weer zou redden.

Gemeentekrediet was het spaarvarkentje voor steden en gemeenten van dit ‘vaderland’. Als een moeder mocht het dan de interne huishouding beheren. Voor de burgers kon het ook zoals de Algemene Spaar en Lijfrente Kas (ASLK) mee instaan om voor hen een appeltje voor de dorst te bewaren.  Zij leken wel de geldpotten van de bedrijfsleiders en hen die de macht hadden. Konden arbeiders zulk een instellingen vertrouwen en hun geld terug in handen geven aan hen van wie het kwam? Werknemersorganisaties vonden het beter om een coöperatieve werknemersbank Bacob op te richten.

Maar volgens de politieke denkster Hannah Arendt is de werkmens enkel belust op geldgewin om zo zijn welvaart te vergroten. Zulk een zin in aangroei van het geld was voor alle banken een welgekomen troef om de mensen te verleiden met winstgevende formules. Van alles werd er uitgedokterd na de succesformule van de Wet Cooreman DeClerck die het toeliet om aandelen te verschaffen en deze gedeeltelijk te kunnen aftrekken van de belastingen. Het was echter een te grote succesformule die men al snel afvoerde. Maar men had wel de lessen geleerd om de kleine en grote vissen te vangen en in het net te houden.

De vissers van op de bank zaten in kleine sloepjes en verlangden grotere boten, aldus gingen ze over om samen te smelten. Men kreeg Dexia en Fortis. Beiden werden alsmaar groter en werden gebeten door het groeivirus. Zij zagen het alsmaar groter en groter.

De mensen bleven denken zich in een veilige, betrouwbare haven te bevinden maar hadden niet in de mot dat de boot al uitgevaren was naar woelige wateren.

De schippers aan boord wilden niet naar huis seinen dat er storm op komst was, maar gingen er tegen aan om de golven te trotseren.

Redelijk intrestpercentage werden aanschouwd als oubollig en gewone aandelen als niet stoer genoeg. Men moest zich wenden tot Fondsen en allerlei financiële wonderproducten die de boot mochten verfraaien.

Vroeger werd iedereen groot gebracht met de lering dat die banken dienden om de duur verdiende centjes in veiligheid te brengen en om geld te lenen voor die echt noodzakelijke dingen als een huis, of een keuken. Ook konden zij geld voorzien voor het algemeen nut van de wegeninfrastructuur of voor het investeren in cultuurpaleizen of schouwburgen, scholen en bibliotheken of zelfs goed waterbeheer. Die vroegere banken konden ook klaar staan voor ondernemers en zelfstandigen die werk maakten van producten en diensten waar een reële behoefte aan was.

Maar de banken zagen een gat in de markt bij de opkomende jongeren die door een nieuwe televisiezender bestookt mochten worden met reclame. Ook zagen zij die ene zender zich zeer snel tot meerdere marktgeile zenders uitbreiden terwijl velen slikten wat die kijkkastjes aanboden.

De politieke denkster Hannah Arendt schrijft in haar beroemde boek ‘The Human Condition’ uit 1958 dat de mens drie leefwijzen kent: hij moet arbeiden om in leven te blijven, hij richt al werkend een duurzame wereld op, en ten derde handelt hij als politiek wezen op het publieke toneel waar anderen hem kunnen zien en horen.

Volgens haar is de werkmens enkel belust op geldgewin om zo zijn welvaart te vergroten en doen politieke doelen en duurzaamheid er voor die arbeiders dan niet toe. Meer dan een halve eeuw geleden stelde Arendt dat de overheersing van de economie liet zien dat arbeiden het politieke handelen grotendeels had weggedrukt.

De politiek leek wel blind voor wat er verder in de huiskamers gebeurde en hoe jongeren overstelpt werden met mogelijkheden om geld te lenen. Men kon wel in de bouwsector een enorme heropleving vinden. Al de aankopen met leningen van soms krotten maakten dat verscheiden werkmensen na een volle werkdag nog eens thuis moesten gaan klussen om in die bouwval te kunnen leven. Al het kappen en geklop bracht ook veel ander gekap, knakken en geslaag mee in vele huishoudens die het op de duur niet meer zagen zitten om samen in de boot te zitten. Maar alle hens aan dek konden banken nieuw samengestelde gezinnen andere geluksformules voorstellen.

Om al die leningen te kunnen voltrekken was er alsmaar meer vers geld nodig en dit terwijl vader staat zich ook maar meer in de schulden werkte en meer van de pot verlangde. Doch konden zij op lieve staatsburgers rekenen die het potje maar bleven bijvullen en na de jaarlijkse ‘nieuwjaarsbrief’ braaf wat extra nieuwe centjes op de rekening zette. Ook al kwamen op de jaarlijkse staatsbrief alsmaar nieuwe codes en rode aantekeningen bij, kon men de burger toch de indruk geven dat hij in de watten werd gelegd met aftrekmogelijkheden voor ditjes en datjes. Het leek wel de Hoorn des Overvloed.

Het grote bastion van de Generale was al overgevloeid in de Fortis groep met de verzekeraar AG, maar de suikerspin leek nog onvoldoende gekleurd. Gedreven door grootheidswaanzin van management en een instemmend bestuur evolueerden de twee nieuwere grootbanken Fortis en Dexia tot een internationale financiële luchtbel met een balanstotaal dat Dexia ooit tot een van de allergrootste banken maakte.

Elk kind heeft het zeepbellen doosje wel gekend en er duchtig op los geblazen. Maar telkens werd het tot de werkelijke harde wereld getrokken toen al die mooie regenboogkleuren in het niets oplosten. Ook het open spatten van de ‘bubblegum” was na intensief kauwen en blazen het terug komen tot het moeten opvegen van de uiteengespatte kauwgombel.

Jaren hadden de banken kunnen doen waar zij goed in waren ‘bankieren’. Zij bleven geld verzamelen zoals tevoren maar durfden nu hun grenzen verleggen en het in verre landen gaan zoeken waar het gras groener leek te zijn dan hier. Met veel genoegen klommen zij mee tot in de nok van de circustent en voerden daar een clownsnummer op om nooit meer te vergeten. Van die twee banken bracht Fortis  wel het grootste spektakelnummer. Zij wisten zoals Lernout en Hauspie het met Dexia hadden voorgedaan, om massa’s mensen uit de gewone burgerij warm te maken om mee in te stappen op het vaartuig van de economische mallemolen van moeder aarde. Globaal moest dat wereldbeeld de zegen worden voor een internationaal erkende florerende bank. Mits hoge bomen veel wind vangen mocht de grootste het eerst gaan. Met een flinke stamp onder het achterwerk maar een grote aai over de manen mocht Fortis zijn kaarsje uitblazen en zich in de armen laten vallen van ParisBas die hier zoals men het tegenwoordig zo dikwijls zegt “een gratis geschenk” kreeg. (Alhoewel ik niet inzie hoe iets waar men voor moet betalen ook een geschenk kan zijn.)

Doch wisten de beheerders zich wel nog lekker met een zeer groot geschenk te verwennen. Maar wat is nu een jaarweddetje of drie van een gewone man tegenover zulk een moeilijk spel van bankwerking? Naast het gewone loon moest er volgens sommigen toch nog een schouderklopje af om hen aan te moedigen en te troosten dat het nu wel niet gelukt was, maar in de toekomst misschien nog wel eens kan over gedaan worden. Want je weet wel … de mens vergeet toch oh zo snel!

Niemand zag het aankomen. Politici deden of hun neus bloede en alles in orde was. Regelmatig vertoonden zij zich ook op dat begeerde kijkkastje waar zij ook zo dolgraag in allerlei shows de clown uithingen of deden de plezantste thuis te zijn. Anderen dachten misschien de slimste mens ter wereld te kunnen zijn, wat vele mensen ook nog echt durfden te geloven. (?!?) ‘s Avonds voor het slapen gaan zei in 1968 Meneer de Uil voor het eerst: “Ja Ja en waarlijk …” “Dat staat allemaal vermeld in de Fabeltjeskrant” “echtwaar” … Eén tot twee miljoen per dag in de lage Landen maar nog meer miljoenen elders konden toen genieten van die Uil van Daily Fable, maar nu draaien heel wat meer miljoenen Belgen dan die eerste Lage Landers hun hoofd drie tot meer keren rond. Wat toen bedoeld was voor kleuters bood meer aan voor volwassenen en vele lessen die daar werden verteld gaan nu meer dan ooit nog op. Het probleem zal waarschijnlijk zijn dat de roergangers die reeks nooit onder ogen hadden gekregen, want anders zouden zij wel beter geweten.

Vele Belgen waren nu uit de hoge boom gevallen met de tak waar zij zo goed op dachten te zitten.

Maar vraagt men zich wel genoeg af wie die tak heeft door gezaagd? In ieder geval was het geen boomchirurg. En ook al hadden zij daar een hele zoo van gemaakt kenden ze niet veel van de dieren van het bos en nog minder van een stier in de porseleinwinkel.

Vlaanderen leek wel in de ban van de soaps. Neighbours was geruild voor Thuis en kon nu het vervolgverhaal ‘Belgenland in crisis’ doornemen. Eerst waren er de politieke spelletjes dan de politieke quizzen en nu kwam de Mastermind van het Monopolyspel. Maar niemand scheen op de hoogte te zijn van “en daarin staat precies vermeld … (hoe het met de dieren is gesteld) … ja,ja, echt waar …” Waren de dossiers nooit verder geraakt dan dezen die rustig de tijd namen om verder te gokken met geld van andere mensen?

Alsmaar hoorde men de banken stoefen hoe groot zij wel werden in de wereld en welke winsten zij konden maken. Tot plots  … de  rook achter de geïmplodeerde luchtbel verdween en slechts scherven werden achter gelaten in de handen van een verbouwereerde samenleving. Spreken van een luchtbel is echt niets te veel voor een ‘bank’ waarvan de topmanager zelf zegt dat het een hefboomfonds was dat de meest desastreuze ‘investeringen’ deed (dit begrip is hier zelfs ongepast) met de meest kortlopend geleende financiering.

Sommigen doen het voorkomen alsof het voor ons land nog niet zo erg is en dat al die aandeelhouders toch nog niet mogen klagen. Men wil de bevolking ook doen geloven dat die aandeelhouders allemaal geldwolven waren en dan toch maar in de wolvenklem moesten trappen. Men mag echter niet vergeten dat er heel veel kleine spaarders door hun aankopen van aandelen en fondsen de bedrijven de mogelijkheid gaven om goedkoper geld te hebben en te kunnen investeren in vernieuwing.

Na de val zitten we met een financieel miljardengat, de Dexia restbank of bad bank, waarvan niemand weet hoe groot het is (ook dat begrip ‘bank’ is eigenlijk ongepast voor het fantoom Dexia).
Daarnaast hebben we nu eindelijk – tegen heug en meug van al wie denkt iets te zeggen hebben in dit land – een overheidsbank en staan wij weer bij de vroegere parastatalen ASLK en Gemeentekrediet ook al wordt de lading nu gedekt met een Engels sausje. (Waarvan de Vanille eerder peperzwart ziet en proeft.) En er wordt geen gember mee opgediend om het makkelijker te verteren. De saus is bitter als gal.

Ook al is van die Dexia Bank België echter niet juist geweten wat er zoal verborgen zit aan potentiële verliezen in de virtuele of echte schuiven van die bank trekt zij al aardig aan de kar om andere er mee in het diepe dal te trekken.

Terwijl er niemand verantwoordelijkheid neemt en men doekjes voor het bloeden biedt aan hen waar ze niet aan onderuit kunnen komen om dat ze anders zichzelf treffen. Zo is de staat zelf beschermd en mag de belasting betaler dan opdraaien voor de verdere scherven.

Aandeelhouders politiek gekleurde bedrijven krijgen winst deelnames maar de hele bevolking mag mee betalen voor het verlies. Zij mogen als getrouwe belastingbetaler tussen komen voor het dekken van hun verliezen. Niemand staat er bij stil dat zij wel nooit hun kosten mochten aftrekken van de belastingen of enige inspraak gehad hebben in het aanduiden van het bestuur van die bedrijven, Fortis, Dexia of Arcoholding.

Vreemd is het ook dat vele BACOB klanten die gepusht werden om Arco aandelen te kopen onder het mom van extra voordelen & kortingen niet beseften dat het echte aandelen waren. een hocus pocus werd in de rangen met veel plezier gedaan. (2) De schrijver van Luid protest heeft reeds lang zijn geloof in de traditionele partij politiek verloren. Niet te verwonderen want reeds lang heeft deze geen enkele binding meer met het volk. Hij is juist om de oorzaak van de huidige crisis niet bij BHV, niet de Waals Vlaamse tegenstellingen te leggen maar vreemd genoeg legt hij ze wel bij het NVA succes. Deze stakkers hebben er volgens mij weinig mee te maken. Wel  kan men stelen dat reeds broze machtsevenwichten definitief verstoord waren. Spa, open VLd en CD&V verloren grote delen van hun inkomsten en de controle over de vele te verdelen mandaten waar al jaren een ‘soort’ van compromis over bestond. Hij heeft gelijk met te stellen dat door zich vast te blijven klampen aan deelname aan de macht zij in de eerste plaats hun eigen belang voorop stelden. Hierin ligt volgens mij de grotere oorzaak van de farce waar wij in terecht gekomen zijn. Vele politieke partijen hebben hier en daar hun ogen dicht geknepen en vervolgens  hoogverraad aan hun kiezers gepleegd. Dat wij uiteindelijk de rekening betalen van het gekonkelfoes staat buiten twijfel, in alle opzichten zijn wij het duurste land met het minste rendement.

In vroegere jaren bulkte Italië van de corruptie en waren het niet alleen de maffiosi die het land in de greep hadden. De Vlaamse televisie zender Acht kon geen beter moment uitkiezen om de zeer goede televisiereeks Romanzo Criminale uit te zenden. Het drugkartel van Rome kon evengoed het politiek kartel van België zijn. (Wie speelt er hier Libanese?)

De vetpot waar alle partijen uit kunnen graaien, met de meeste postjes, gelden en de minste controle is hier ook lands hoofdstad, met name Brussel.
Met zwarte zondag kregen wij al het duidelijk bewijs dat dit land al zeer ver afgedreven is van echte democratie. Voor vele politici werd daar het startsein gegeven dat zij zo verder toepassingen van wetten konden omzeilen, surrealistische achterpoorten creëren, en terug postjes onder elkaar verdelen.

Belgische financiële wereld zakte zoals de kraan voor mijn huurhuis in de beerput. En zo kwamen ook de Belgische burgers in de stront te zitten.

en de Beer keek rustig toe en lachte. Bear Market pulling Belgium deeper in the shit.

Maar ook die vetpot ging doorlekken. Het vet ging langs de wanden lopen en zoals op 17 november de kraan om het dak op mijn huurhuis in de beerput zakte kwam de regering ook figuurlijk in de stront te zitten door de gevolgen van de echte ‘Beer’, niet de Beermarket, maar wel de andere dronken makende markt. De koersen konden over een breed front dalen. En meestal komt de Bear Market voor als beleggers anticiperen op een teruglopende economische activiteit, maar hier was er eerder de corruptie schandalen die de boel aan diggelen gooide. Netto verschil tussen het import- en het exportcijfer van een land deden er niet zo veel toe, maar het het stijgen van de rente deed wel goed haar werk terwijl terroristische acties mensen deden panikeren en verder deden verkopen terwijl anderen nog maar ballen in het hondenhok bleven gooien.

De bestuurders van Dexia waren verkozen om het algemeen belang te dienen en moesten eigenlijk het doel verder zetten van de vroegere bank die het Krediet aan de Gemeente moest verzekeren. Gemeenten hoopten een veilig en efficiënt instrument voor hun te hebben liggen waarop zij in alle omstandigheden konden rekenen, hun tevelen ter beschikking te stellen voor die gemeenten die tekorten hadden en zij die geld nodig hadden voor gemeenschapsbelangen deze te laten uitvoeren en aan een redelijke prijs interesten te laten betalen die op hun beurt weer die gemeenschappen van gemeenten ten goede konden komen. Het leek het beste systeem om gemeenschapsgelden in bewaring te zetten voor wanneer zij nodig waren en ondertussen een verlies door inflatie tegen te gaan.
Toen ze hun Gemeentekrediet lieten opgaan in Dexia, was de gemeentelijke holding één van de grote en in principe stabiele aandeelhouders van deze ambitieuze grootbank.

Krediet aan de Nijverheid was opgeslokt door ASLK en overgegaan in Fortis dat ook zo sterk moest zijn en daarom zijn naam niet slecht gekozen moest vinden. Zij en Dexia wensten aan nijverheid en gemeente verdere zekerheden geven en mogelijkheden om verder te ontwikkelen. Maar hun grootse plannen bleken onder hun hoogheidswaanzin te komen en vielen veel te ambitieus uit. Zoals vele die wat meer in de kijker komen en gaan genieten van de vele media aandacht werden zij te trots en nog media geiler. Nog gevaarlijker werd het dat zij vanaf 2007 nog meer ondoordacht en roekeloos te werk gingen. Men kan zich ook afvragen dat zij na 9/11 ook vliegtuigen door hun ogen hadden laten komen. Zij waren in ieder geval ofwel door blindheid of wel door domheid geslagen.

De stier (bull) van een De Haene mocht optrekken naar de beer (bear) zodat bij al die aanvallen de tegenstrever niet verder naar beneden zou worden getrokken. Ook al wenste men Jean-Luc niet als pottenkijker in de commissie mocht hij boven op de publiekstribune meedogend naar de grond kijken want ook hij had de lastige tegenstrever niet naar boven weten te gooien. Vraag is daarbij of hij wel de vuile was had naar boven durven brengen …  want dat zou hij beter laat dan nooit nu doen.

Er wordt gesteld dat de coöperanten als spaarders beschouwd moeten worden. Maar impliceert dat dan niet dat Arco daar ook naar moest handelen? Nochtans belegde de holding 96 procent van haar middelen in één aandeel, wat moeilijk als een gediversifieerde positie beschouwd kan worden. Welke spaarder zou zijn spaargeld aan zo’n instelling toevertrouwen? Impliceert dat dan niet dat de coöperant toch een aandeelhouder was en ook gelijk aan andere aandeelhouders behandeld moet worden?

Moest de staat er niet op toe zien dat alles volgens de regels van het spel ging en iedereen steeds juist werd ingelicht? Hadden zij daar niet controlerende organen aan de alarmbel moeten laten trekken en actie bij  tijd en stond ondernemen? Sinds de staatsinterventie in 2008 bij Dexia had de enige prioriteit het algemeen belang moeten zijn. Nochtans zien we dat de overheid ook sindsdien nog verschillende ballen in de lucht probeerde te houden, naast het algemeen belang. Men is begin 2010 zelfs actief gaan lobbyen bij de Europese Commissie tegen de gevraagde versnelde afbouw van de risico’s bij Dexia.

Onbegrijpelijk mogen de kleine spaarder-aandeelhouders van Dexia wel de bluts met de buie nemen maar mogen grote instellingen gevrijwaard worden. Zo zijn er ook bij de restbank vandaag talloze tegenpartijen (waaronder blijkbaar Goldman Sachs) die geen verlies moeten nemen op hun risicoposities inzake bepaalde verpakte hypotheken bij Dexia. In de Verenigde Staten was het een enorm schandaal toen achteraf duidelijk werd dat Goldman Sachs geen enkel verlies (een zogenaamde haircut) moest nemen op zijn verzekeringscontracten met AIG. In ons eigen land is er blijkbaar over vergelijkbare transacties een houding om alles maar blauw-blauw te laten.

Ondertussen hebben de Belgische regering met de Nederlandse en de Franse wel voorzien dat die landen en landgenoten geen schade hadden, vermoedelijk met de gedachte dat de Belgen wel goed zijn in scherven lijmen en lasten dragen want die zuidelijke bewoners van de Lage landen hebben dat toch al gedaan voor zovele generaties en honderden jaren. Mits wij dat dus gewoon zijn zullen wij dat wel aan kunnen zeker?

Als aandeelhouder moest je de afgelopen jaren wel een hele sterke maag hebben om in de achtbaan van de beurs te kunnen rijden. De kredietcrisis van 2008/2009 was al een aanslag op de zenuwen  en daar kwam de Griekse schuldencrisis in 2010 nog eens bovenop.  In dit soort tijden worden beleggers overspoeld met wijze adviezen van beleggingsadviseurs, maar waarschijnlijk had de regering voor goede adviseurs geen centen meer. Of hebben zij zich zoals vele brave burgers laten in de luren leggen door die zogenaamde vaklui die het ook (zogezegd) zo goed voor hadden met hun cliënteel.  Deze beleggingsdeskundigen hebben altijd bemoedigend en geruststellende adviezen. Maar hebben wij ons daar niet te erg op verkeken? Want hoe goed waren en zijn die adviezen eigenlijk wel?

Vlamingen laat u dus nu dan maar aaien en ga maar weer aan het lijmen. Ook ik heb nog heel wat te puzzelen om al de stukjes weer aan elkaar te lijmen.

Ik zal Lijmen en Kaas dan maar gaan lezen om mij te troosten.

Allividerchi en tot de volgende!

Geschreven op 16 en 17 november van het jaar 2011

Lees meer in:

  1. Het einde van de economisch gerichte benadering van Europa
  2. De grote arco trukendoos

+

Ter inzage een krant van vroeger voor nu:

++

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Economie, Nieuws en politiek and tagged , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s