Manifestanten Protestant of Katholiek

de katholieke kerk terug in opbouw

Katholieke Kerk terug in opbouw

In 2007 verscheen er reeds een Manifest voor gelovigen dat de wereld wenste te laten zien dat alhoewel er enorme verdeeldheid in de kerken mag lijken de Nederlandstalige gelovigen van de Benelux toch willen gaan voor een gezamenlijke leuze: ‘Wij kiezen voor eenheid’.

Hun “Manifest voor eenheid” verkreeg eigenlijk niet zo een gekendheid en positieve opvolging, zeker niet als men de magere cijfers van de ondertekenaars ziet. Het “Manifest voor gelovigen” of Manifest “Gelovigen nemen het woord”, dat met de jaaruitwisseling uit kwam daarentegen sloeg in de Belgische geloofsgemeenschap in als een bom. Het kon op de bijval rekenen van 8233 gelovigen die dit manifest tekenden maar op nog meer tegenkantingen. Zodanig hevig was de reactie in de maand januari dat de initiatiefnemers tegen het einde van de maand, of begin deze maand hun website met verdere omschrijving, van het internet haalden en zo hun stem onterecht versmoorden. (Het manifest zelf is nog wel te vinden.)

De intenties van het Manifest voor gelovigen was integer bedoeld om de Rooms Katholieke Kerk in Vlaanderen een hart onder de riem te steken en weer nieuw leven in te blazen. Leven in de brouwerij bleken zij wel gebracht te hebben. Maar dan niet van het type dat zij verhoopt hadden.

Al snel kwamen vergelijkingen met “ongelovigen” en werd hen verweten de protestantse taal overgenomen te hebben en al zo verraad gepleegd te hebben aan de Rooms Katholieke Kerk.

Bij de gelovigen die missen volgden van de onderschrijvers van het manifest werd nu nog meer verwarring gezaaid en vertwijfeling gecreëerd. Die enthousiaste priesters die opriepen om de gewone man in de straat mee de kerk te laten opbouwen werden nu verguisd en aanschouwd door het Katholieke establishment als “Ketters

File:Cathars expelled.JPG

Verbanning van zogenaamde "Ketters" - Katharen worden verbannen uit Carcassonne in 1209

Ook al weten wij dat Ketterij of heresie of heterodoxie duidt op een welbewuste en opzettelijke afwijking van wat in een bepaalde geloofsgemeenschap of geloof- of kerkleer wordt beschouwd als behorend tot de fundamentele geloofsleer, kunnen wij moeilijk aannemen dat deze welgemeende priesters tot ketters, laat staan tot tegensprekers van het Katholieke geloof kunnen beschouwd worden.

De ondertekenaars van het “Manifest voor gelovigen” hadden ook zeker niet de bedoeling om de reeds erg uitgedunde groep gelovige mensen in het kleine land België nog meer uit te dunnen door hen zich van anderen te laten afscheiden om eigen leringen te gaan volgen. Zij stonden zelfs geen eigen leringen voor. Zij wensten gewoon terug te grijpen naar leringen die er in de vroegere tijden reeds waren geweest maar in de geschiedenis om allerlei redenen, waaronder financiële, opzij waren geschoven.

De ondertekenaars van het manifest toonden juist aan dat zij zich in het Woord van God, de Bijbel hadden verdiept en juist wensten terug te grijpen naar de kerkopbouw uit de eerste eeuwen. In de tijd van Jezus waren het mannen en vrouwen die Jezus wensten te volgen en zijn leer aan anderen wensten door te geven. Ook vrouwen deden in die tijd enorm belangrijk werk waardoor het Christelijk geloof zich zo snel heeft kunnen verspreiden. De vrouw het recht van spreken in de kerk ontzeggen is eerder het ontkennen van die eerste voorname rol van die vrouwelijke gelovigen die Jezus ook steeds ter harte heeft genomen.

Lucas Cranach d. Ä. 051

Maria Magdalena - 1525 Lucas Cranach de oudere

Men kan zich trouwens de vraag stellen waarom anders bepaalde vrouwen zulk een belangrijke plaats in het Nieuwe Testament kregen, als wij het Oude Testament over het hoofd willen zien, zoals zovele Katholieken doen. Ook valt het op dat het juist een vrouw was die het eerst het lege graf van Jezus ontdekte en ook in oog kwam te staan met het verrezen idool. Het was die Maria van Magdala (Maria Magdalena) die het goede nieuws van de verrijzenis mocht gaan overbrengen aan de bange apostelen, die zich verstopten voor de opposanten van Jezus en zijn volgelingen.

In het Nieuwe Testament vinden wij ook hoe vrouwen anderen het Woord van God leerden kennen door dat zij uit de Heilige Schrift voorlazen en ook uitleg gaven bij deze teksten en gebeurtenissen, die sommigen ook van dichtbij hadden beleefd.

De vrouwen van nu het recht ontzeggen om uit de Bijbel voor te lezen in het openbaar, of om hun bedenkingen te mogen laten uiten, leek voor de onderschrijvers van het ‘Manifest voor gelovigen’ de kansen weg te nemen om gemotiveerde mensen nieuwe mensen te doen aantrekken tot de geloofsgemeenschap en wat erger is het niet de mogelijkheid geven dat de kleine gemeenschappen elkaar gemeenschappelijk zouden kunnen voeden met spirituele inzichten.

Dat laatste is voor de conservatieve achterban echter een stap te ver. Zij verwerpen ten zeerste al de volgens hen protestantse nomenclatuur van de manifest schrijvers en voor hen is het onmogelijk dat vrouwen een rol zouden mogen krijgen in de Kerk, want dat zou enkel mogen toegestaan zijn aan tot priester gewijde geestelijken.

WLA vanda stained glass

Mannen en Vrouwen spelen een rol rond het leven en werk van Jezus Christus - 1629 loodglas - Abraham van Linge - Hampton Court, Herefordshire

Volgens de Rooms Katholieke conservatieve geestelijken behoren diakens, priesters of bisschoppen tot sacramentele ambtenaren van God, die enkel van het mannelijk geslacht mogen zijn, zoals God ook van het mannelijk geslacht is (volgens hen). Eerst en vooral aanschouwen zij de man Jezus als God, terwijl dit een mannelijk profeet van God was/is en in de Bijbel steeds beschreven staat als de zoon van God, wat niet hetzelfde is als god de zoon. Volgens de Bijbel is God een geest die geen begin en geen einde heeft (dus niet geboren of gestorven is) waarnaar man en vrouw volgens gelijkenis zijn gemaakt. Dus ook de vrouw bevat eigenschappen die in God aanwezig zijn, en ook zij maakt met haar creatie deel uit in gelijke mate met de man, waarbij Jezus ook te kennen gaf dat er geen onderscheid is tussen hen of tussen anderen  of tussen kleur of ras, voor God zijn alle mensen gelijk. Ook voor Jezus is niet de een of de ander hoger in rang of belangrijker dan de ander. Toen men hem vroeg wie er links of rechts naast hem mocht zitten of in het Koninkrijk onder hem mocht staan onder welke volgorde wees hij hen er op dat zij als broers en zustersmoesten zijn en elkaars gelijke waren.

Vijf jaren geleden werd er ook opgeroepen om als broers en zusters elkaar de hand te geven en als gelijken samen voor Christus te gaan.

“Wij Kiezen Voor Eenheid” moest aan de buitenwereld laten zien dat de Kerkleden met elkaar wensten om te gaan in eenheid omdat Christus niet gedeeld is. Christus heeft de muren afgebroken die mensen gescheiden houden. Volgens de onderschrijvers van dat manifest mogen wij geen muren van verdeeldheid gaan oprichten, als Christus muren heeft afgebroken. Zij kiezen voor eenheid omdat Christus heeft gebeden: ‘opdat zij één zijn’ in Christus (Joh. 17:22).

“En de glorie, die Gij Mij hebt gegeven, heb ook Ik aan hen gegeven, opdat ze één zouden zijn, gelijk Wij één zijn:” (Johannes 17:22 Canis)

Vandaag zien wij nu echter dat in de Rooms Katholieke Kerk er nog meer verdeeldheid dreigt te komen doordat de conservatieve vleugel aan doofpot operaties wenst te doen en hun mensen die ondeugdelijke feiten hebben gepleegd trachten te blijven beschermen, alsook doordat die conservatieven niet mee willen gaan met hun tijd maar eerder wensen vast te houden aan vroegere menselijke regels of doctrines die niets met Bijbelse waarheden hebben te maken, maar door mensen ander mensen aan banden legden om zo de Kerkelijke Macht ten toon te spreiden.

Nederlands: Rooms Katholieke Kerk Cosmas en Da...

Image via Wikipedia

Terwijl de Vlaamse manifestanten juist de Katholieke Kerk in Vlaanderen nieuw leven wensen in te blazen willen de conservatieven terug naar de Roomse dictatuur gaan. Aan de ene zijde zijn er nu diegenen die vinden dat het een gezamenlijke opdracht is om het evangelie te verkondigen en een levende kerk te zijn voor mensen van vandaag, terwijl aan de andere kant een Alles voor Vlaanderen, Vlaanderen voor Christus beweging is die vindt dat de taken van onderricht en verkondiging enkel door theologen kan verricht worden.

De manifest opstellers van 2007, 2011 en 2012 geloven dat elk mens Jezus Christus nodig heeft en dat wij in een situatie zijn beland waarbij veel mensen van het evangelie van Jezus Christus vervreemd zijn geraakt. Voor velen is God de grote onbekende. Velen hebben geen enkele binding meer met de geloofsgemeenschap rond Jezus. De ontkerstening van ons land gaat door en de ontkerkelijking neemt nog steeds toe. Mede daardoor verkeert onze samenleving in een crisis. Er treedt verharding op door individualisme en groepsbelang. De samenhang ontbreekt door een tekort aan medemenselijkheid en sociale bewogenheid.

Terecht gaan de manifestanten aan de noodklok hangen en willen zij er op wijzen dat het tonen van eenheid in het geloof zeer belangrijk is en dat men respect moet opbrengen voor allen in die geloofsgemeenschap die voor Christus willen gaan.

We zijn geroepen geestelijk waakzaam te zijn en te strijden tegen de machten die mensen en samenlevingsverbanden kapot maken. Zij geloven, zoals ik en andere Christadelphians geloven, dat Christus mensen en bevolkingsgroepen bij elkaar brengt. Ook al zeggen vele mensen dat geloof en godsdiensten verdeeldheid brengen en lijden. Ja, vele godsdiensten hebben verdeeldheid gezaaid en hebben veel mensen onterecht leed bezorgt. Maar dat waren die mensen die het geloof misbruikten en de woorden van de heilige boeken verdraaiden. Dat is gebeurt hij de hindoes, christenen zo wel als bij de islamieten en gebeurt nog steeds.

Het zijn juist diegenen die het geloof ernstig willen belijden die zich aan de juistheid van de geloofsleer zouden moeten houden en zich zouden moeten richtten op de leerstellingen van de stichter van hun geloof en daarbij na gaan in welke mate deze nu nog door de zogenaamde volgelingen wordt opgevolgd of in welke mate hun kerk deze getrouw is gebleven.

Mits iedereen een verschillend karakter heeft en in een verschillende cultuur is grootgebracht gat men een verscheidenheid van mensen, maar ook een verscheidenheid van levenshouding, levenswijze en geloofsbeleving hebben.

Alle Christenen zouden elkaar de hand moeten rijken en zich in eenheid met Christus Jezus verbonden moeten voelen

Zij die zich Christen willen noemen zouden als navolgers van Jezus Christus zijn leer van vrede moeten opvolgen en kiezen voor eenheid, in de verscheidenheid. Zij zouden moeten onderkennen dat ook al zijn er verschillen in hun leerstellingen en in hun uitwerking van hun geloof zij toch één gemene schakel hebben en zij christenen zijn die tot verschillende kerken behoren. Door onze verschillende achtergronden van cultuur en geschiedenis is het gerust mogelijk dat wij het niet in alles met elkaar eens zijn. In onze leer en ons leven maken we niet altijd dezelfde keuzes. We behoren tot kerken met verschillen geloofsuitingen. We willen dat niet ontkennen. Maar dat hoeft geen reden te zijn om elkaar uit te sluiten of elkaar dingen te verwijten die onterecht zouden zijn.

Als Christenen horen wij te kiezen tegen onverschilligheid of minachting voor elkaar. Al de Christelijke geloofsgemeenschappen zouden moeten durven inzien waar zij tot nu toe zijn naartoe gegroeid op welke manier en moeten erkennen dat ze in dat opzicht niet altijd naar de geest van Christus hebben gehandeld. Hij heeft opgedragen dat de één de ander hoger acht dan zichzelf. We hebben maar al te vaak het omgekeerde gedaan. We zijn vaak arrogant geweest en zelfingenomen. Daarmee hebben we de naam van God niet geëerd. Daarmee hebben we onze opdracht om te getuigen van Gods liefde verwaarloosd. Daarmee zijn wij ook zelf de oorzaak van de ontkerstening van België en Nederland.

Wij zouden moeten beseffen dat wij als volgelingen van Jezus we aan elkaar zijn gegeven en elkaar niet mogen en kunnen missen. De conservatieven willen niet inzien dat gevestigde kerken vandaag de dag geen kerk kunnen zijn zonder de nieuwe impulsen die van buiten komen en verder gevoed moeten worden door álle mensen die samen de geloofsgemeenschap uit maken.

Toen in 2007 de Pinksterbeweging in Nederland haar honderdjarig bestaan vierde werd op het eeuwfeest in het Olympisch Stadion door de toenmalige scriba van de Protestantse Kerk Nederland (PKN) Bas Plaisier het volgende gezegd: ‘Wat is er in het verleden soms met minachting over u gesproken. Er werd nogal eens over u gepraat alsof u niet meer geestelijk gezond was. De enthousiaste uitingen van de vreugde van het geloof, de tekenen van de Geest in tongentaal, profetie en genezing werden soms bestempeld als werk van de Boze. Wat een dedain, wat een verachting. Alsof emotie behoort tot een primitieve vorm van geloven. Net als de moslims nu, werd u daarbij door verlichtingsdenkers veracht en achterlijk gevonden. Broeders en zusters, ik wil u zeggen, dat ik me hiervoor schaam. Zo mogen wij elkaars diepste geloofskeuzes niet minachten – voor zo’n houding hebben we vergeving nodig.’

Dit zouden vandaag woorden moeten zijn die zouden moeten doordringen tot de Belgische conservatieve Katholieke achterban.

In november van hetzelfde jaar sprak Peter Sleebos de synode van de PKN toe: ‘We hebben als Pinksterbeweging vanuit pijn gereageerd op de aantijgingen uit de kerk. Onze houding is u niet te verwijten. Daarvoor zijn we uiteindelijk zelf verantwoordelijk. We waren in het verleden vaak op zoek naar een duidelijke identiteit en hebben ons daarin arrogant en exclusief gedragen naar andere kerken of geloofgemeenschappen toe, menend dat God dit van ons vroeg. In onze passie voor God de Vader, Jezus Christus de Zoon en de Heilige Geest, én vanwege de opdracht om het Evangelie te verkondigen, hebben we medegelovigen in andere kerken regelmatig pijn gedaan door triomfantelijke en diskwalificerende uitingen, alsof de Geest alleen nog maar in de Pinksterbeweging zou werken. We hebben daarbij door onze gedrevenheid vaak te weinig Bijbels-theologische uitleg gegeven zodat er geen goede dialoog mogelijk was. Ook wij hebben daar vergeving voor nodig.’ Daarop werd de pinksterleider door PKN-voorzitter De Fijter innig omhelsd.

In Vlaanderen heeft de Rooms Katholieke Kerk altijd haar macht volledig uitgespeeld en er op toe gezien dat zij als enige ware Kerk zou worden erkend. Enige verschuiving of vernieuwingsbeweging heeft die kerk steeds in de kiem willen smoren. Vandaag is de Katholieke Kerk in Vlaanderen echter volledig ondermijnd en als zij niet oplet zullen de conservatieve leiders met hen het hele schip doen zinken.

Het zijn misschien niet de hoogste of belangrijkste personen van de Belgische kerknomenclatuur die nu een oproep doen tot inzicht en vernieuwing, maar het zijn wel diegenen die orde willen houden en rust willen brengen  in de paniek die uitgebroken is op het op de klippen geslagen schip. Zij beseffen waar er voldoende sloepen zijn om de passagiers te redden, maar ook om de geloofwaardigheid te behouden en om zo samen met al de geredden verder te leven en een grotere gemeenschap op te bouwen.

De Belgen spraken niet over samen een kerk te zijn met de anderen. Zij dachten nog maar alleen aan zichzelf en gelijk gezinden. Voor hen kwamen de nu nog aanwezige Katholieken ter sprake. Voor hen was het belangrijk om deze nog te redden van de ondergang en om hen te motiveren samen te willen werken aan de restauratie en opbouw van een zeer oude Kerk.

Dit wordt hen door de conservatieve Katholieken niet in dank afgenomen. Zij verwijten de manifestanten ketters te zijn.

“Om het verhaal van Jezus en de christelijke boodschap te kunnen doorvertellen en te kunnen beleven, is een georganiseerde kerkelijke gemeenschap onmisbaar.” schrijven de manifestanten, maar daar gaat klaarblijkelijk nu een hele groep niet mee akkoord dat hierbij ook vrouwen zouden moeten betrokken worden.

Volgens Staf de Wilde staat de katholieke kerk voor een onwrikbaar dogmatisme en voor een piramidale, zeg maar dictatoriale structuur waarin de basiskerk weinig of niets te piepen heeft. Hem blijft het verwonderen dat kritische gelovigen binnen dit instituut actief wensen te blijven: een georganiseerde geloofsgemeenschap hoeft toch geen kerk te zijn met de eigenschappen van de kerk van Rome? En als je deze eigenschappen wegneemt, dan hou je iets anders over: iets wat gelijkt op het oorspronkelijke christendom misschien, maar toen had je nog geen onfeilbare paus en nog geen dogmatiek.

Hiermee slaat hij de spijker op de kop. Daar ook schuilt het grote probleem van wat er in de Kerk mis is gegaan. De Kerk is met de jaren ontspoort doordat zij toegegeven heeft aan de machtshebbers. Zo is er in de vierde eeuw het Trinitarisme in het Christendom binnengetreden waardoor allerlei dogmas in het leven moesten geroepen worden om de heidense leerstellingen in het Christelijk geloof te kunnen staven.

Het grote probleem van de Romaans Katholieke Kerk vandaag is dat zij vastgeroest zit in die dogma’s en in het geloof van de onfeilbaarheid van de Paus tot wie ook alle macht in de Kerk behoort. Dat Kerkelijk instituut bestuurd uit de kleine staat Vaticaan wil zijn ‘oude gewaden’ niet afleggen terwijl anderen (ondergeschikten) roepen om het levenskansen te geven en het zichzelf te laten transformeren in een eigentijdse, moderne geloofsgemeenschap, gekenmerkt door een basisdemocratie.

Zoals de 2007 manifestanten willen zij een verbond sluiten met elkaar door elkaar de broeder- en zusterhand te reiken. Voor hen was er enkel sprake van de eigen gemeenschap, maar zulke uitspraak wordt aanzien als een verloochening van de Katholieke eigenheid. De oproep om samen Kerk te maken met alle gelovigen van de geloofsgemeenschap en iedereen daarbij te laten helpen om elk afzonderlijk en met elkaar een levende gemeenschap te zijn van broeders en zusters, die leven door de Geest van God, wordt als een typisch protestantse denkwijze aanschouwd. Aldus worden zij dan ook als ketters met de vinger gewezen.

De manifestanten van 2007 riepen wel te kiezen voor het geloof met elkaar te delen, elkaar te bemoedigen en elkaar te stimuleren en wij kunnen slechts hopen dat die oproep uitgaande van een protestantse kerkbeweging ook gemeend was en open stond naar alle Christenen. Want volgens mij knelt daar toch een schoentje omdat velen van die oproepers juist uit kerkgemeenschappen komen die zeer gekant zijn tegen de niet-trinitarische Christenen en tegen hen zelfs onchristelijke dingen durfden te doen, in de plaats van ervoor te  kiezen met elkaar leerlingen van Jezus Christus te zijn, die de mensen die op onze weg komen, uitnodigen ook leerlingen van Jezus te worden.

De Vlaamse gelovigen die hun bisschoppen vragen om de impasse waarin ze
terechtgekomen zijn te doorbreken deden dit ten goede van de Katholieke Gemeenschap in verbondenheid met medegelovigen in Oostenrijk, Ierland en vele andere landen, die eveneens aandringen op hervormingen die voor de kerk levensnoodzakelijk zijn.

Volgens mij hielden zij vast aan de Katholieke waarden en moeten aldus ook aanschouwd worden als getrouwen aan die Katholieke Kerk.

De conservatieven vragen zich af waarom er moet hervormd worden. Voor hen is het duidelijk dat Vlaanderen weer gelovig moet worden zonder te ‘hervormen’. Voor hen is het misschien aanvaardbaar dat een leek mee zou helpen in wat parochiaal administratief werk. Maar ‘leiden’ staat eigenlijk buiten kijf. Voor hen kan er slechts één ‘herder’ zijn en dat is de gewijde priester. Men mag er niet toe over gaan wereldlijke en geestelijke dingen met elkaar te gaan vermengen. en dat doen volgens hen de manifestanten maar al te graag, zeker door hun oproep om ook gewone burgers gewijde taken te laten uitvoeren.

Zij wijzen ook op de verwerpelijke taal van het Manifest voor gelovigen. “‘voorgaan in de zondagsvieringen’ en ‘liturgische voorgangers‘… Wat betekenen die begrippen? Een ‘zondagsviering’ is niet per se een Heilige Mis of Eucharistieviering!” zeggen de conservatieven. De oproep dat leken ook de communie zouden mogen uitdelen doet de conservatieven er op wijzen dat het inderdaad goed zou zijn, dat enkel priesters en diakens de ‘Heilige Communie’ zouden uitdelen! Voor hen moet dat “gegraai van leken in het tabernakel, dat we nu steeds meer zien” ten einde gebracht worden want voor hen is het “een ware pest! Leken moeten met hun handen uit het tabernakel blijven!”

Leken horen volgens de conservatieven, waaronder ‘Katholieke Actie Vlaanderen‘ niet te preken. Zij gaan wel akkoord dat een preek niet ‘het woord Gods’ is , maar “een toelichting bij het Heilig Evangelie” zeggen zij dat om die reden ook enkel door gewijde personen zou mogen gegeven worden. In de protestantse Kerk kan men daar wel mensen vinden die ook getrouwd zijn of voorgangers die ook gewone burger zijn en geen gewijd persoon, maar dat kan totaal niet voor de Katholieke Kerk.

De conservatieven hebben de indruk dat de manifestanten van dit jaar ook voor vrouwelijke priesters oproepen maar dat zo niet bedoelen.

Het gehele Manifest voor gelovigen is voor de conservatieve Katholieke Vlamingen een manifest van theologische en dogmatische nonsens, waarbij zij de indruk hebben dat de opstellers dat toch serieus menen.

Juan de Juanes 002

16° eeuwse voorstelling van Chrisut met de Eucharistie - Joan de Joanes (1523–1579)

Dat Dekimpe ook niet meer gelooft in de transsubstantiatie in de eucharistie, waarbij dus wordt onder verstaan dat Jezus werkelijk in dat brood en in die wijn zou aanwezig zijn (volgens het oude denken, maar volgens anders denkenden geen transmaterialisatie plaats grijpt) en de gelovigen werkelijk Jezus lichaam tot zich nemen, zou de essentie zijn van het ongelovige denken in het manifest! Dat is dus voor de getrouwe Katholieken ketterij.
Eveneens denken de conservatieven dat het celibaat wel degelijk een essentieel punt is van het Katholieke geloof alhoewel dat vroeger in de Katholieke Kerk ook getrouwden waren, maar doordat er zo veel veelwijverij voorkwamen bij priesters en pausen had men daar orde op zaken willen stellen en gaf men er de voorkeur aan om de priesters te verplichten zich niet tot seks te laten verleiden en zich te beschouwen als bruid van Christus en daardoor te onthouden van een binding met een vrouwelijk mens.

Voor de conservatieve Katholieken in Vlaanderen is het daarom duidelijk.

Sacrament

Eén van de vele afgodsbeelden in de Katholieke Kerk: Het Heilig Sacrament - Foto: Villamor klm

De opstellers van het Manifest ‘Gelovigen nemen het woord’ geloven niet meer in het Sacrament van de Heilige Eucharistie!

De opstellers van het Manifest ‘Gelovigen nemen het woord’ geloven niet meer in het Sacrament van het Priesterschap!

De opstellers van het Manifest ‘Gelovigen nemen het woord’ geloven niet meer in het Sacrament van het Huwelijk!

Om die redenen is het duidelijk dat met hun protestantse woordgebruik dat zij zich onttrokken hebben aan de Rooms Katholieke Kerk en zich vervoegd hebben bij de vele ketterse protestanten met hun verschillende afgescheurde (zondige) kerken.

Volgens enkele Katholieken zijn de opstellers van het Manifest ‘Gelovigen nemen het woord’ lui die ofwel enorme aanstellers zijn die opzettelijk een avant-garde taalgebruik hanteren, ofwel zijn het duivelaanbidders. Hierbij valt vooral op dat het verzoek tot  “liturgische voorgangers” een enorm struikelblok lijkt te zijn.

De conservatieven vinden dat de ‘Modernisten’ niet geloven in de Openbaring. De laatsten knutselen zelf een werkje bijeen, “vanuit de basis” zeggen zij. “En dat dringen ze God op. Dwaas en hoogmoedig.” Kostelijk is wel dat onder de beschuldigingen staat: “Sommige modernisten zijn te goeder trouw omdat hen niemand het Geloof heeft bijgebracht. Dat is de taak van de bisschoppen en priesters. Maar dan moeten ze zelf ook nederig zijn en geloven wat God heeft geopenbaard.” Maar de opstellers van het manifest en vele ondertekenaars hebben juist theologie gestudeerd aan die theologische instituten of Katholieke universiteiten die door de “Heilige Kerk” worden aanvaard, trouwens kan niemand van een andere formatie in de gemeenschap van de Katholieke Kerk priester worden tenzij zij reeds lange jaren kerkelijk werk hebben gedaan in hun voorgaand geloof dat zij dan volledig moeten verwerpen. (Zoals de Anglicanen die wegens de vrouwenkwestie overgestapt zijn naar de Katholieke Kerk.)

Ignace D’Hert, dominicaan en docent theologie aan het Hoger Instituut voor Godsdienstwetenschappen in Antwerpen; Marc Van Tente oblaat en vroeger docent theologie aan het Centrum voor Kerkelijke Studies in Leuven en het Hoger Instituut voor Godsdienstwetenschappen in Ganshoren; Eddy Van Waelderen, priester van het bisdom Antwerpen en jarenlang als theoloog werkzaam op het Theologisch en Pastoraal Centrum in Antwerpen, waren bij de eerste theologen die het manifest Gelovigen nemen het woord ondertekenden.  Indien deze Katholieke theologen geen inbreng mogen brengen in de denkwereld van het Katholicisme in Vlaanderen, mag men zich afvragen wie dat wel mag doen. Ware orthodoxie is voor hen trouw blijven zoeken naar de steeds nieuwe zin die vanuit het Jezusgebeuren oplicht in de wisselende omstandigheden van het leven. Volgens mij houdt dat niet in dat zij daarom dat Katholieke Geloof verwerpen.

Datgene wat bedoeld was als signaal, een oproep om samen te zoeken hoe onze kerk ook vandaag het ‘goede nieuws’ van en over Jezus geloofwaardig zou kunnen uitdragen, is nu uitgegroeid tot een waar debat over hoe de Katholieke Kerk kan, mag of moet uitgebouwd worden en zich al of niet mag, moet aanpassen aan de tijd.

Deze ondertekenaars van het manifest geven toe dat het niet eenvoudig is met die verschillen die opduiken op een nuchtere én evangelische manier om te gaan. Pluraliteit wordt vlug verdeeldheid. Die maakt het moeilijk in onze chaotische wereld het visioen van een andere, menselijke en vredevolle toekomst voor te houden en te beleven.
“Is Christus dan verdeeld?”, vroeg Paulus al aan de verscheurde gemeente van Korinthe (1 Korinthiërs 1,13). Allen zouden we de moed moeten opbrengen met elkaar over deze fundamenteel verschillende visies te dialogeren. Met een open geest en zonder angst voor wederzijdse bevraging.

+

Voorgaande artikelen: Een Manifest voor Gelovigen +

++

Lees ook:

  1. Het eigenlijke Manifest waar alles om draait: ‘Gelovigen nemen het woord
  2. Manifest ‘Gelovigen nemen het woord’ – Wat willen die lui eigenlijk?
  3. Manifest ‘Wij kiezen voor eenheid’
  4. Debat Gelovigen nemen het woord
    Klopt het wel dat de essentie van het christendom erin bestaat dat de
    sacramenten, en bij uitstek de eucharistie, te allen tijde kunnen worden
    beleefd als de rituele uitdrukking van wat Jezus voor ons heeft gedaan?
    Ja, maar. Ja, de kerk is sacrament, dat wil zeggen: het teken en
    instrument van de innige vereniging met God en van de eenheid van heel
    het mensengeslacht. Maar dan moet in de kerk het Woord worden
    verkondigd, gevierd én beleefd in de onvoorwaardelijke en onbaatzuchtige
    liefde, de diaconie of de caritas. En hier bevindt zich de blinde vlek
    in de discussie over het manifest. Het vieren krijgt de centrale
    aandacht, de verkondiging en vooral de diaconie – de onvoorwaardelijke
    en onbaatzuchtige liefde – zitten op de zijbanken. Ik lees nauwelijks
    iets over de navolging van Jezus die al weldoende rondging.
    +
    Het label ‘katholiek’ daarentegen betekent ‘universeel’ en roept de
    verbondenheid op met een wereldomspannende geloofsgemeenschap van meer
    dan een miljard mensen. Mensen die zich door Jezus laten inspireren, hem
    als God belijden en waar de ambtelijke kerkleiding een noodzakelijk,
    maar beperkt en even menselijk onderdeel van vormt.
    +
    De petitie zwengelt alvast de discussie aan over de reorganisatie van
    het parochielandschap: is het voor gemeenschappen en voorgangers nog
    allemaal haalbaar op deze schaal? Niemand ontkent nog dat de huidige
    parochiestructuren op een voorbije situatie zijn toegesneden: die van de
    (bijna) overlapping van kerk en samenleving.
    +
    Uit de reacties in de kranten en uit het lijstje ondertekenaars die tot
    de basisbewegingen behoren, blijkt dat dit niet alleen slaat op het
    uitreiken van communie aan hertrouwde echtgescheidenen of op leken die
    preken. Het gaat ook over niet-gewijden die voorgaan in de eucharistie.
    Ook zulke plaatsen bestaan en dat is geweten.
    +
    Waar leken aan het roer staan van een parochie of een federatie van
    parochies, wordt het de beschikbare (gepensioneerde) priesters niet
    zelden verboden om voor te gaan, wat ingaat tegen elk redelijk verlangen
    van de gemeenschap naar een eucharistieviering. We kunnen hier spreken
    van een autoritair ‘lekenklerikalisme’. En het argument dat we ons op
    deze manier moeten voorbereiden op een kerk zonder priesters, is
    lachwekkend.
    +
    De banalisering van liturgie en verkondiging is een van de factoren die
    de kerken reeds veel te veel hebben doen leeglopen. En van de
    weeromstuit is het niet mogelijk om goede liturgie te brengen in een
    lege kerk.
    +
    De vraag rijst hoe flexibel de kerkgemeenschap is om die oplopende
    spanning te kunnen blijven weerstaan? De uitdaging bestaat erin de
    ontwikkeling van de lokale kerken ruimte te geven zonder de
    universaliteit te verliezen. Er is eenheid mogelijk in verscheidenheid.
  5. Een zekere nuancering van dit pamflet door Jona Kortrijk dat zich, ten dele, solidair verklaart met het manifest “Gelovigen nemen het woord”!
    Dat een priester binnen het parochiemodel een bepaalde functie
    heeft is evident. En dat er leiderschap ontbreekt is duidelijk. Maar, zo
    hebben de voorbije twee jaar ons toch aangetoond, mogen we de rol van
    de priester niet overschatten.
    +
    Diaconie dus, dienstbaarheid, maar daar daarover lezen we niks.
    +
    Wij zijn ervan overtuigd dat je Kerk enkel vanuit de basis, vanuit het gewone volk,
    terug een relevante plaats kan doen verwerven in de samenleving. Daarom
    is de toon van het pamflet te éénzijdig. Het perspectief is de
    voorganger. Een gemiste kans dus om terug aandacht te vragen voor
    uitgesloten groepen, die het vertrekpunt moeten zijn voor kerkopbouw.
  6. De voorstellen van het ‘Manifest Gelovigen nemen het woord’ heb ik in mijn kerkgemeenschap verder besproken en mijn discours kan u op mijn ecclesia website vinden in de reeks: Manifests for believers

++

English articles about the Flemish Manifest ‘Gelovigen nemen het woord‘ or ‘Believers take the word’:

  1. Manifests for believers #1 sex-abuse setting fire to the powder
  2. Manifests for believers #2 Changing celibacy requirement
  3. Manifests for believers #3 Catholic versus Protestant
  4. Manifests for believers #4 Eucharist

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Christendom, Religie and tagged , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Manifestanten Protestant of Katholiek

  1. Pingback: Manifests for believers #3 Catholic versus Protestant « Christadelphians : Belgian Ecclesia Brussel – Leuven

  2. Pingback: Manifests for believers #4 Eucharist « Christadelphians : Belgian Ecclesia Brussel – Leuven

  3. Pingback: Manifests for believers #5 Christian Union « Christadelphians : Belgian Ecclesia Brussel – Leuven

  4. Pingback: Positie van de Bijbel onderzoeker « Bijbelvorser = Bible Researcher

  5. Pingback: Jongmense wil nie meer sit en luister nie | Stepping Toes

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s