Wie of welke generatie verantwoordelijk

In vele steden heeft men van die typische probleemwijken. Sommige mensen komen zelfs nooit in de buurt van bepaalde wijken die zeer dicht bij hun eigen huis liggen, maar ze reizen wel de halve wereld rond om andere plaatsen te gaan bezichtigen.

Natuurlijk zijn er wijken waar u best niet door komt op bepaalde momenten van de dag. Voor diegenen die er wonen of werken zijn de plaatsjes maar ook de type figuren goed gekend. Ook leert men snel een bepaalde houding aan nemen zodat dezen die je wel wilden overvallen toch maar besluiten om je gerust te laten, of dat diegenen die je met zeven aanvielen, toch na enkele (minder diepe messteken) afdruipen. De ervaringen zijn niet aangenaam en doen dikwijls vragen oproepen waarom zij het toch doen. De vele hangjongeren doen je ook vragen stellen of zij niets beters te doen hebben en of dat zij uit een bepaald milieu komen er er in verstikt blijven zitten.

Europa in het nauw

Europa in het nauw (Photo credit: Gerard Stolk (vers le Santiago))

Vele jaren geleden werd ik constant lastig gevallen door bedelaars en druggebruikers, waarbij ik hun geld toestopte onder voorwaarde dat zij dat niet zouden besteden aan alcohol of andere drugs. Maar dat werkt niet. Als je hen uitnodigde om mee te gaan eten of een keuze te maken van wat zij voor eten wensten te hebben (brood, beleg) dan weigerden zij dat. De centen waren hetgeen waar zij achter zaten, om dan helemaal te kunnen besteden aan (in onze ogen) niet noodzakelijke dingen.

Toen ik in de jaren vijftig zestig Brussel leerde kennen was het eerst een mooie stad en daarna een enorme bouwwerf, die niet stonk. Toen ik in de jaren tachtig terug in België kwam wonen was de tegenstelling met de grootstad London en mijn voorgaand verblijf in Köln een aandoening in de neus papillen. Zo stinken én zo vies! Plus werd ik op de metro steeds door de rijkswacht aangehouden om heel mijn bagage te laten na zien. (Zeer persoonlijke spullen haalden ze dan soms opzichtig voor al de passerende ‘toeschouwers’ naar boven.) Na enkele weken gespuug van bedelaars, vertrappeling van opeengestapelde reizigers, dagelijkse pogingen tot zakkenrollerij, en de politiemacht, was ik het zo grondig beu dat ik mijn metro abonnement aan de haak hing en maar met de wagen naar de Rue Bara ging, naar de repetitielokalen van de Munt. Droog en zonder veel last was ik ook minder tijd kwijt dan met het openbaar vervoer en kon mijn gedachten volledig op het dansen zetten, zonder in de loop van de dag zorgen te moeten maken voor mijn goederen noch mijn eigenbehoud.

Later moest ik voor mijn werk ook dagelijks in bepaalde wijken van Brussel zijn waar men goed de ogen moest uitkijken en rustig blijven als er iemand op je motorkap begon te kloppen of te lopen.

De agressiviteit van deze stad was geheel anders dan London waar ik wel enkele malen geconfronteerd ben geworden met de IRA aanslagen, standaard diefstallen en boven vernoemde belaging. Zelfs het ogenblik dat ik midden in een schietincident op straat stond, kwam ik tot de ontdekking dat het effectief zoals in de film was. Wij liepen gewoon door of er niets aan de hand was tot de volgende wagen, waar wij konden schuilen en daarna gingen wij allen onze gewone gang weer verder.

De meest onaangename ervaringen zijn bij mij in Antwerpen en Brussel voorgevallen.

Minder aangenaam was wel mijn ervaring met mijn geestelijk werk in de sociale woonwijken van Battersea en Wandsworth. Al de viezigheid die ik daar in de liften kon aantreffen was om uren er na nog de stank in de neus te hebben en er van te dromen. Het soort bevolking was van een type waar men liefst niet te veel contact mee had. Maar zulke grote beestigheden als ik Belgische soldaten in Duitsland heb weten te doen (bijvoorbeeld iemand verkrachten terwijl haar hoofd tussen het autoraampje gekneld zat) heb ik in mijn moederland toch niet gezien (alhoewel het overal wel zal gebeuren). In Groot-Brittannië is de kloof tussen arm en rijk echter niet in de positieve zin opgeschoven.

Het grote eiland ondergaat het zelfde probleem als de rest van Europa waar wij de middenklasse ook achteruit zien boeren en de ongelijke verdeling van goederen zien toenemen.

Probleemwijken kan men overal ter wereld in grote en minder grote steden vinden. Vraag daarbij die men kan stelen is hoe men kinderen daar uit kan krijgen.

Met sommige wijken blijft er nog steeds de stigmatisatie, waardoor mogelijke consumenten er weg blijven en waardoor toeristen waarschuwingen mee krijgen daar liefst niet te komen. Door een minder grote mix van verschillende ‘langskomers’ blijft men een bepaalde groepering van straatlopers in de meerderheid houden. De media doen er dan nog graag een schepje boven op als er dan met die jongeren iets gebeurt. Politiek gezien zijn er in zulke wijken ook lekkere aandachtspunten die handig kunnen gebruikt worden om de nieuwsgaring scheef te trekken en aandacht te gaan vestigen op zaken die uit proportie worden getrokken of die een bepaald politiek betoog kunnen ondersteunen.

Zo worden maar al te graag de allochtonen in de kijker gebracht met slecht nieuws. Ook al moet ik uit ervaring bekennen dat de meeste problemen waarmee ik in conflict ben gekomen door allochtonen werden uitgevoerd. Sommige daarvan, waar ik het fijne wel van wist, werden zelfs in de pers minder erg voorgesteld dan het eigenlijk was, omdat er daar weer wat anders politiek op het spel stond. Duidelijk werd er naargelang er welke politieke kaart werd getrokken een verkleuring van de feiten gegeven.

Bij bepaalde gelegenheden ziet men dan weer het journalistiek fenomeen waarbij journalisten en politici na rellen de wijken in gaan om zo veel mogelijk narigheid te spotten of om zich te laten opmerken door de media.

Voor grootsteden kan men de schuld niet zo maar op de immigranten schuiven en Afrikaanse allochtonen de schuld geven. Vandaag is maar al te graag de Islam als de zondebok genomen. Extremistische organisaties zoals Sharia4Belgium helpen hier helemaal niet aan mee. Integendeel doen zij veel werk van buurtwerkers te niet.

Opvallend in het gehele plaatje voor West Europa, kon ik telkenmale miserie en problemen zien in wijken die door de autoriteiten verwaarloosd waren of waar men al jaren geen investeringen meer had gedaan. De hiel van Italië, Calabrië, mag daar een uitzondering in zijn. Daar heb ik prachtige projecten van de Italiaanse overheid gezien, die door de plaatselijke bevolking gewoon geruïneerd werden. Het vele geld dat de staat daar in stak om de streek op te waarderen werd niet erkend door de plaatselijke bevolking en had ook te lijden onder de invloed van de maffia.

Waar men hier de Chinese, Albanese en Tsjetsjeense maffia aan het werk kan zien, moet men vast stellen dat het meer aan een probleem van volkeren verspreiding ligt. Diversiteit, verspreiding en mengeling van verschillende rassen en klassen is zeer belangrijk om niet tot ghettos te komen of om probleem wijken te vermijden. Bij sociale huisvestingsmaatschappijen kan men dat goed merken: daar waar meer koop woningen zijn is de buurt mooier dan daar waar er enkel huur woningen zijn. Erger wordt het wanneer men bepaalde concentraties krijgt van bepaalde blanken of zwarten. Komt er nog een kleur concentratie bij te pas mag men er zeker van zijn dat tongen zullen los komen en ballen aan het rollen zullen gaan.

Als de media die wijken dan nog op een negatieve wijze gaan afschilderen en de zaken gaan uitvergroten schrikt men niet enkel potentiële geschoolde bewoners af maar zorgt men ervoor dat ondernemers daar geen bedrijven meer willen beginnen. Handelaars gaan zich ook terugtrekken en die buurten kunnen dan steeds armer worden en de problemen steeds groter.

In vele gevallen is het gevoelen van in de steek gelaten te worden door de overheid geen onterecht gevoelen. Verscheiden jongeren gaan zich niet enkel verworpen voelen, maar gaan er zich ook zo naar gedragen. Armoede is dan verder een goede voedingsbodem voor rebellie voor al datgene wat hen niet gegund is geworden.

De filosoof Bleri Lleshi denkt ook dat religie en afkomst maar twee van de mogelijke bouwstenen zijn voor identiteit. “De meeste jongeren, ook de allochtonen, zien zichzelf als hiphopper, skater en of rocker, Belg, Vlaming of Waal, man of vrouw, liberaal of socialist, universitair of arbeider en ga zo maar door. De bouwstenen voor identiteit zijn bijzonder divers, en dat geldt voor iedereen.”

“‘Zestig procent van de inwoners van Brussel is geen Belg’, vertelt Lleshi. “Maar de diversiteit is niet geïnstitutionaliseerd. ”

Dat het Brusselse onderwijs enkel goed zou zijn voor de autochtone Belg, maar weinig te maken heeft met de Brusselse realiteit moet ik echter tegen te spreken. Naar mijn inziens kon ik als lesgever in meerdere Brusselse scholen vaststellen dat de grootste fout in dat Nederlandse onderwijs hun poging is geweest om zich veel te veel aan te passen aan de allochtonen en zo de autochtonen verwaarloosde.

Dat een kwart van de jongeren de school verlaat zonder diploma, ligt niet zo zeer aan de school, maar eerder aan de onwil van de kinderen en hun ouders om werkelijk deel te gaan maken van het Nederlandstalige cultuurleven in deze contreien. Het is totaal verkeerd om hier een klein Algerije of Marokko op te bouwen. Zij die hier in dit land komen wonen moeten zich aanpassen aan dit milieu en niet andersom. Onze regering heeft er steeds veel te veel aan gedaan om aanpassingen naar die mensen te voorzien.

Als een Belg in Zwitserland gaat wonen zal hij ook Schweizer Deutsch, Duits, Frans of Italiaans moeten leren naargelang de streek waar hij gaat wonen. Als een Belg naar Denemarken gaat wonen zal hij ook Deens moeten leren en zich moeten aanpassen aan de levenswijze daar.

Westerlingen die naar Islamitische landen gaan moeten in die landen zich ook respectvol naar die culturen gedragen en als zij daar willen wonen zullen zij ook met bepaalde regels, die hen minder gelegen zijn, moeten instemmen of er tenminste mee leven. Niemand vraagt een Westerling om in Afghanistan te gaan wonen, maar als hij daar zijn intrek wil nemen moet hij vooraf goed zijn huiswerk gemaakt hebben en beseffen in welk soort leefomgeving hij terecht komt. Het zal aanpassen moeten worden of terug wegwezen.

Hier ligt dat aanpassingselement zo moeilijk en vindt men dat al vlug discriminatie, maar het is nu eenmaal een aspect van bevolkingsgroepen en hun verplaatsingen in de wereldgeschiedenis.

Als de voorspreker van Sharia4Belgium zegt dat diegenen moeten oprotten die er niet mee akkoord gaan dat men zich hier aan de sharia moet houden, is er wel een ernstige denkfout. Dat het aan hen ligt om anderen te gebieden wat goed is of slecht lijkt een al te grote toe-eigening op de vrije meningsuiting van de ander.

Als zij of ik willen geloven in Allah is hun en mijn zaak, maar dat kan en mag niet opgedrongen worden aan anderen. Aboe Daoud et Tirmidhi mag dan wel schrijven: “jullie zullen de macht nemen op de juiste plaats en verplichten om deze te volgen. Zo niet, zal Allah zeker haat in jullie harten plaatsen en jullie dan vervloeken, zoals hij de joden heeft vervloekt.” Er staat niet dat dat in België, Nederland, Frankrijk of hier in het Westen moet gebeuren.

De groeperingen die de Koran verdraaien en menselijke geschriften van Muzelman leerkrachten voorop stellen op de Woorden van God volgen in vele gevallen niet de Wil van God maar eerder de wensen van bepaalde denominaties in hun geloof. God is duidelijk dat ieder uit vrije wil tot het geloof moet komen en dat iedereen de ander moet respecteren en liefhebben zoals zichzelf. Haat, nijd, geweld en zeker doodslag zijn elementen die niet in het kader van Allah, God de Allerhoogste, wiens naam Jehovah is, passen.

Zowel bij de islamieten als bij bepaalde christen groeperingen heeft men fundamentalistische groepen waarbij menselijke regels de overhand krijgen op de in de Heilige Boeken staande teksten. De door de fundamentalistische imams gestelde  eisen dwingen hun volgelingen in patronen die in botsing moeten komen met anderen uit hun eigen gemeenschap zowel als met die van andere gemeenschappen. Hetzelfde voor bepaalde fundamentalistische christenen, die het leven voor anderen moeilijker maken, door dat de leefregels van Christus Jezus niet worden opgevolgd, maar voorkeur wordt gegeven aan dogmatische stellingen en uit het verband getrokken verzen.

Naast sociale ongelijkheid komt er de religieuze ongelijkheid en wrevel tussen aanliggende geloofsgroepen en de pal opstaande overtuigingen van andersgelovigen. Er ontstaat een relatieprobleem en een twijfel tussen het al of niet loyaal zijn aan  de achtergrond of vroegere familiebanden. De gemeenschap biedt daar veel te weinig hulp om bij te staan in de overkoepeling en doorstroming van de verschillende generaties komende van een ‘vreemde stam’. Men moet een grond creëren waar er kan aangetoond worden dat men toch fair tegenover de familie kan blijven en tevens loyaal aan de natie en cultuur die hier al eeuwen is gevestigd. Er moet meer werk gemaakt worden om de relatie van hun cultuur en de onze te verduidelijken en hoe deze in symbiose met elkaar kunnen leven zonder iemand te moeten verloochenen.

Als al de verschillende groepen leren over elkaar en elkaar zo leren begrijpen zullen zij kunnen leren inzien waarom of hoe ‘hun’ waarden kunnen botsen met de ‘onze’.

Demonstration in Brussels, Sunday, November 18...

Demonstration in Brussels, Sunday, November 18th 2007, for the United Belgium (against the separation of Belgium). 35.000 men and women, coming from Wallonia, Flemish or Brussels walk in support of Belgian survival and request the end of the dead lock between north and south parts of the country in the creation of a government. (Photo credit: Wikipedia)

Belgen zouden eens goed in hun stamboom moeten kijken. Trouwens dit kleine landje bestaat nog niet zo lang om echt zeer vele generaties Belgen te hebben. Meerderen die zich nu Belg voelen stammen af van Galliërs, Belgicae, Fransen, Duitsers, Oostenrijkers, Nederlanders, Friesen, Kelten of Germanen en zelfs Spanjaarden. België is namelijk één potpourri van allerlei rassen en soorten volkeren die met elkaar vermengd zijn geworden in de  loop der tijden. In die zin zou men hier zelfs de vraag kunnen stellen of er wel een recht kan bestaan om van een autochtone cultuur te spreken.

In de Balkan het Midden Oosten is dat ook één van de grote problemen, dat men men reizende volkeren te maken had in het verre verleden die allemaal wel eens een periode op een bepaalde plek vertoefd hebben, maar geen van allen een echte vaste standplaats hadden. Daar zoals hier kan men niet onderuit aan de verschuivende culturen die er geweest zijn en in feite nu nog steeds aanwezig zijn.  De sterkte van een gemeenschap is juist dat dynamisme dat er kan heersen. Firenze en andere cultuur plaatsen hebben juist hun glorie dagen gekend wanneer er veel verschillende volkeren in die streken kwamen om handel te voeren, cultuur te beoefenen of te studeren.

Culturen horen dynamisch te zijn om te kunnen overleven en verder bloei te hebben. Vanuit dynamische culturen kunnen nieuwe dingen ontstaan en weer nieuwe verschuivingen ontketend worden. Mensen moeten daar voor niet bang zijn. Het zal juist mee de rijkdom van de streek gaan bepalen, of bij het wegnemen van de diversiteit, de streek laten leegbloeden.

Gemengde culturen hoeven niet onoverzichtelijk en verwarrend te zijn. Verwarring ontstaat bij onduidelijkheid. Indien de staat en de groeperingen dan ook meer inspanningen zouden leveren om voor anderen meer duidelijkheid te scheppen zullen al veel misverstanden en verkeerde begrippen weggenomen kunnen worden.

Reeds enkele jaren merken wij dat het integratiedebat wordt gebruikt om de worsteling met onze eigen culturele identiteit toe te dekken. Onze eigen gemeenschap is de verbondenheid met zijn eigen generaties zoek aan het geraken. Hierdoor weten mensen in die generaties ook niet goed hun weg te vinden. Zij die zich verloren of verstoten voelen gaan dan op zoek naar alternatieven waarbij de groeperingen met heel strakke lijnen of overdreven wit-zwart tekeningen dan makkelijk kunnen aanspreken. Zij weten dan vlug hun buit binnen te halen, waarna verdere hersenspoeling alles oplost in het belang van de groepering die er op uit is meer macht te kunnen verwerven.

Zij die op zoek waren en hun haven denken gevonden te hebben willen dan ook loyaal tot hun redders zijn en willen ook daar niet onderdoen, mits zij aanvoelen dat zij al gefaald hebben in hun vorige omgeving. Bekeerlingen worden dikwijls zo de hevigste voorvechters, voor hun herwonnen goede doel.

Indien de staat meer werk zou maken om de vele vooroordelen, stereotypes en angsten die de mensen hebben voor elkaar weg te nemen door degelijk informatie, zouden al een heel pak van de problemen opgelost worden en zou de voedingsbodem voor agressieve fundamentalistische groeperingen onder hun voeten weggenomen worden.

Als wij er toe kunnen komen om mensen zo ver te krijgen dat zij kunnen aanvaarden dat iemand anders ook werkelijk ‘anders’ mag zijn, zullen wij op de goede weg zijn. Het aanvaarden van het ‘anders’ zijn is ook het aanvaarden van het ‘tegemoet komen’.

Indien men de vrijheid van spreken gaat beperken creëert men een precedent tot het algemeen dirigeren naar een eenheidsdenken dat zal kunnen opgelegd worden door diegene die de meeste macht en de meeste centen heeft om media en anderen te manipuleren.

Tijdens een wandeling met de filosoof Bleri Lleshi door de Brusselse probleemwijk Anderlecht, stelt deze: ‘Jongeren die uitgesloten worden en geboren zijn in een gezin dat leeft onder de armoedegrens – hoe kunnen die verantwoordelijk worden gehouden voor hun lot?’ (Lees hierover meer in: Is iedereen verantwoordelijk voor zijn lot?)

+

Lees ook meer:

  1. over de wijze waarop onze maatschappij dingen tracht te verdoezelen: België en toenemende armoede in Europa
  2. over de moeilijkheden die er geschapen worden door niet zuiver te werken en hoe kleurlingen kunnen gaan associëren met zwarten waardoor wel een grenslijn wegvalt: Aanhoudend Geweld en Corruptheid in Zuid-Afrika + Apartheid of rassenverschil systeem #6 Anno 2012 +
  3. over hoe armoede mee een slechte voedingsbodem is: Vierde Armoedebarometer tekent geen goed nieuws op
  4. over de noodzaak om elkaar rechten te gunnen: Wat betreft Waar ELKE mens recht op heeft

+++

 

 

 

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Armoede, Onderwijs en Opvoeding, Religie, Welzijn en Gezondheid, Wereld om ons heen and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

9 Responses to Wie of welke generatie verantwoordelijk

  1. Pingback: De nacht is ver gevorderd 2 Studie 1 Zijn het de laatste dagen? 1 Intro | Broeders in Christus

  2. Pingback: Migrants to the West #5 | Marcus' s Space

  3. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #2 | Broeders in Christus

  4. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #5 | Broeders in Christus

  5. Pingback: Vaderschap complex en uniek verschijnsel 1/2 | Stepping Toes

  6. Pingback: Fundamentalisme en religie #2 Frankrijk en België | Bijbelvorser = Bible Researcher

  7. Pingback: Fundamentalisme en religie #3 Vluchtelingen en racisme | Bijbelvorser = Bible Researcher

  8. Pingback: Fundamentalisme en religie #4 Verdrukking | Bijbelvorser = Bible Researcher

  9. Pingback: Migratie en veiligheid even geherformuleerd | From guestwriters

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s