Democratische ondergang

In Kapitalisme, Imperialisme, Rijken en verdeling in de wereld, en  Capitalism downfall keek naar een aantal geschriften van Michael Parenti die als een Amerikaans door zijn Amerikaanse bril naar de wereld keek.

In zijn geschriften kunnen we lezen hoe de westerse kolonisatie en investeringen een lagere in plaats van een hogere levensstandaard in veel landen hebben veroorzaakt. Het imperialisme heeft dat doen ontstaan wat hij heeft aangeduid als “ontwikkelingsstoornissen”: moderne kantoorgebouwen en luxe hotels in de hoofdstad in plaats van woningen voor de armen, cosmetische chirurgie klinieken voor de rijken in plaats van de ziekenhuizen voor de werknemers, cash voor export gewassen voor de agrosector in plaats van voedsel voor de lokale markten, wegen die gaan van de grote industrieterreinen, naar de raffinaderijen en havens in plaats van wegen in het achterland voor degenen die zouden kunnen hopen op een arts of een leraar te zien. Sommige scholen zijn voor de kinderen zo moeilijk bereikbaar met het openbaar vervoer dat de ouders hun kinderen wel met de wagen naar school moet brengen.

 

Noord-Amerika

Noord-Amerika (Photo credit: Rita Willaert)

Rijkdom wordt overgedragen van de derde wereld volkeren van de economische elites van Europa en Noord-Amerika (en meer recentelijk Japan) door directe roof, door de onteigening van natuurlijke hulpbronnen, het opleggen van ruïneuze belastingen en hoge pachtprijzen en huren, de betaling van de armoedige lonen, en de gedwongen invoer van afgewerkte producten tegen zeer hoge prijzen. De gekoloniseerde landen wordt geweigerd de vrijheid van handel en de mogelijkheid om de eigen natuurlijke hulpbronnen, markten en industriële capaciteit te ontwikkelen. Zelf-onderhoud en zelfstandig ondernemerschap worden ingeruimd voor betaalde arbeid. Van 1970 tot 1980, groeide het aantal loonarbeiders in de Derde Wereld van 72 miljoen tot 120 miljoen, en het tempo versnelt. {1}

De negatieve connotaties van “onderontwikkelden” zijn de oorzaak van de Verenigde Naties, de Wall Street Journal, en partijen van verschillende politieke overtuigingen te verwijzen naar Derde Wereld landen als “ontwikkelingslanden”, een term die iets minder beledigend is dan “onderontwikkeld”, maar ook misleidend. Ik geef er de voorkeur aan deze nog de  “Derde Wereld” te noemen, omdat “de ontwikkeling” er van slechts een eufemistische manier lijkt om te zeggen “onderontwikkeld, maar te laat begonnen met er iets aan te doen.” Het betekent nog steeds dat de armoede een originele, historische toestand was en niet iets opgelegd door imperialisten. Ook ten onrechte suggereert het dat deze landen zich ontwikkelen wanneer eigenlijk hun economische omstandigheden meestal erger worden. dit doordat zij eigenlijk uitgezogen wordne door die zogenaamde “ontwikkelde landen”.

De leiders van de nieuwe naties kunnen revolutionaire leuzen uiten, maar ze vinden zichzelf opgesloten in de mondiale kapitalistische invloedssfeer, noodgedwongen samenwerkend met de Eerste Wereldlanden voor investeringen, handel en hulp. Dus waren we getuige van het merkwaardige fenomeen van de leiders van de pas onafhankelijk geworden Derde Wereldlanden die het imperialisme als de bron van de kwalen van hun land ontkenden, terwijl de dissidenten in deze landen dezelfde leiders aan de kaak stelden als medewerkers van het imperialisme. {1}

In veel gevallen ontstond een comprador klasse waarbij de inheemse agent van het buitenlands handelshuis mocht opkomen of werd geïnstalleerd als een eerste voorwaarde voor onafhankelijkheid. Een comprador klasse is er een die werkt door het zodanig krijgen dat zijn eigen land een cliënt wordt die volledig ten dienste kan staan voor de buitenlandse belangen die hij vertegenwoordigt.  Hier in België hebben wij met de auto-industrie prachtige voorbeeldstaaltjes gezien. Een ‘cliënt staat’ is er een die open staat voor investeringen op voorwaarden dat die beslist gunstig zijn voor de buitenlandse investeerders. In een cliëntstaat, genieten institutionele beleggers van rechtstreekse subsidies en van land subsidies, met vergemakkelijkte toegang tot grondstoffen en goedkope arbeid, licht of niet-bestaande belastingen, weinig effectieve vakbonden, geen minimumloon of kinderarbeid beperkende of veiligheidswetten, en geen enkele consument of milieu-bescherming om zo te zeggen. De beschermende wetten die bestaan worden grotendeels niet gehandhaafd. {1}

Alles moet door de burger ingezet worden voor het bedrijf, waarbij het internationaal belang steeds geprojecteerd wordt naar de voorgrond.

In het geheel is de Derde Wereld iets van een kapitalistisch paradijs, dat het leven  aanbiedt zoals het was in Europa en de Verenigde Staten in de negentiende eeuw, met een winstvoet die enorm hoger mag zijn dan wat vandaag kan worden verdiend in een land met een sterke economische regelgeving. De comprador of bemiddelaar is goed beloond voor haar of zijn medewerking. De leiders genieten van mogelijkheden om hun zakken te vullen met de buitenlandse hulp die door de Amerikaanse overheid wordt gezonden. Stabiliteit is verzekerd met de oprichting van veiligheidstroepen, bewapend en getraind door de Verenigde Staten in de nieuwste technologieën van terreur en onderdrukking. {1}

In de afgelopen twee decennia, hebben in Latijns-Amerika, Azië en zelfs in Europa en Noord-Amerika, conservatieve krachten hard geduwd om de niet voor winst sectoren en diensten en publieke eigendom van de overheid (mijnen, fabrieken, oliebronnen, banken, spoorwegen, telefoon maatschappijen, nutsbedrijven, televisie systemen, postdiensten, gezondheidszorg, en verzekeringsbedrijven) tot zich toe te trekken en ze te verkopen voor een koopje aan particuliere belangen om te worden gebruikt voor de winst. {1}

Handig werd er zo publieksgeld overgesluisd naar private handen, waarbij de burger niets in de pap had te brokken en daarna zijn rekeningen door de nieuwe eigenaars ferm verhoogd zag.

Vandaag de dag, mag de Verenigde Staten de belangrijkste voorstander zijn van herkolonisatie en toonaangevende antagonist zijn van revolutionaire verandering in de hele wereld. Relatief onbeschadigd uit de Tweede Wereldoorlog gekomen en superieur aan alle andere industriële landen in rijkdom, productieve capaciteit, en gewapende macht, werden de Verenigde Staten de belangrijkste leverancier en bewaker van het mondiale kapitalisme. Te oordelen naar de omvang van de financiële beleggingen en militaire macht, te oordelen naar alle imperialistische standaarden met uitzondering van directe kolonisatie, is het Amerikaanse imperium eigenlijk het meest formidabele in de geschiedenis geworden, veel groter dan Groot-Brittannië in de negentiende eeuw of Rome in de oudheid. {2}

De verenigde Staten van America heeft met haar aantrekkingskracht van het makkelijk geld Europa een doek voor de ogen gehouden waar het in getrapt is en waar het zelf ook het meeste baat heeft willen uit halen.

George H.W. Bush, Barack Obama, George W. Bush, Bill Clinton en Jimmy Carter in het Oval Office

Jarenlang kamen politici overeen om rekening te houden met de eisen van de grote bedrijven en maakten zij vele regels, zodat die veel producten konden produceren, waarvan vaak de veiligheid ervan niet duidelijk was.
Voor jaren werden herbiciden, pesticiden en gevaarlijke geneesmiddelen, die werden verboden in dit land, verkocht door de producenten uit de Derde Wereld landen waar de regelgeving beperkter of niet-bestaande was. (In 1981, trok president Reagan een executive order in getekend door president Carter dat de exporteurs van deze producten zou hebben kunnen dwingen om aan het ontvangende land mee te delen dat de grondstoffen werden verboden in de Verenigde Staten.)

Niet alleen in de Verenigde Staten van Amerika konden we zien dat veel elektriciteit uit kernenergie kwam en dat er fel geïnvesteerd werd in nucleaire wapens. En dat deze bedrijven er niet voor terugschrokken om al het radioactief afval zo maar te lozen in de lucht, bodem, grondwater en rivieren. Veel regeringen dachten dat ze de goedkoopste manier hadden gevonden om zo veel mogelijk geld te verdienen. Na de twee wereldoorlogen was er het excuus van de Koude Oorlog en later kwam het excuus van de Oorlog tegen het Terrorisme of ‘Terror War’ waarvoor militairen werd toegestaan om de grootste consument van brandstof en de grootste vervuiler te zijn, waarbij het milieu met honderdduizenden tonnen zware metalen, oplosmiddelen, smeermiddelen, PCB’s, plutonium, iridium, brandstof derivaten en giftig afval vervuild werd. Niemand in de wereld leek te denken dat het leger zorgt voor meer dan 90 procent van onze radioactief afval en voor duizenden tonnen voorraden dodelijke biochemische stoffen. {3}

Het imperium of het rijk verarmt in toenemende mate de republiek. De operationele kosten van het wereldwijde militarisme kan zo zwaar komen doorwegen dat het de samenleving die het ondersteunt, zoals het geval is geweest met de imperia in het verleden. Amerikanen betalen een hoge prijs voor “ons” wereldwijde militaire apparaat. Wij spreken nog niet van mogelijke menselijke slachtoffers die in het land mogen gebracht zijn om er voor te zorgen dat het land een oorlog tegen het terrorisme voor haar bevolking zou kunnen verdedigen en dit kunnen verkopen aan de kiezers.  {Bij bepaalde terroristische daden zijn er vragen gesteld of zij wel door terroristen zijn gepleegd en niet door de staat zijn geënsceneerd om zich te kunnen verantwoorden die kosten voor de strijd aan te gaan.}
De uitgaven braspartij welke het Pentagon tientallen jaren, vooral de afgelopen veertien jaar of zo, heeft kunnen voeren heeft geleid tot opname van aanzienlijke tekorten en een op hol geslagen staatsschuld, waardoor de Verenigde Staten de grootste schuldenaar natie in de wereld konden worden. De overheid wordt verzocht om meer en meer te lenen om de groeiende rente over een schuld die de rijke crediteuren verschuldigd zijn in binnen- en buitenland te betalen. {2}

De lening bracht een zekere afhankelijkheid van instellingen en fabrieken en werd ook de grond om verbindingen tussen politici en multinationals te maken, waardoor hun neutrale positie in gevaar is gebracht geworden. In België kan men door de bomen het bos niet meer zien en treft men onder de politici verscheidene aan die in meerdere zaken belangen hebben.

Het publiek is voor die belangenvermenging niet blind gebleven. Zij zagen en zien hoe die bedrijven à volonté kunnen produceren en helemaal niet aan diezelfde wetten moeten  beantwoorden aan welke de gewone burger zich moet houden.
Door de onevenredige hoeveelheid uitgegeven aan het leger en door het overmatig voorzien van fondsen voor de groei van multinationale organisaties, moesten de burgers toezien op de verwaarlozing door de regering van de sociale en ecologische behoeften. De hebzucht van de regeringen en multinationals plus de druk van de media en geldinstellingen brachten ‘droom grond’. In die valleien van luxe dromen konden het financieel onvermogen en verval van onze steden hun zaad vinden.

Uiteindelijk moesten regeringen er alles aan doen om voldoende geld te vinden om hun oorlogen  tegen het terrorisme te spelen en om hun bookmaker beurs spelletjes te kunnen onderhouden. Door zich toe te spitsen op dat voor hen ook voordelig rollen van het geld, brachten zij de verslechtering van vervoer, onderwijs en gezondheidszorg, en de verwoestende effecten van gebrek aan werkgelegenheid onder miljoenen huishoudens en maakten dat honderden gemeenschappen die verslechtering snel konden voelen. Ook de kleine spaarder werd gelokt naar het mogelijke geldgewin waartoe de beursmakelaars en de beurs analisten het Noorden aan verloren. Banken zoals Fortis schaamden zich er niet voor om hun klanten te doen geloven dat zij het verschil konden maken om de bank groot te maken in de wereld. Vele spaarders durfden dat geloven en hun duurverdiende centen in de handen van de bedriegers te geven. Zij kregen zelfs geen eieren voor hun geld, maar slecht riekende lucht.

Met de kapitalistische ondergang kreeg de wereld een extra prijskaartje dat fel onderschat was geworden door de politici. Verschrikkelijke sociale en psychologische kosten, de ontmoediging en het verval van de publieke moraal, de woede en het lijden van de armen en de niet-zo-armen maken nu dat mensen niet alleen het vertrouwen in de multinationals en in de banken verloren hebben, maar dat voor hen vele adviseurs en  politieke figuren ook hebben afgedaan. Erger is dat zij zagen hoe de politici niet enkel vroeger al vrij spel hadden gegeven aan die instellingen maar dat zij nu ook nog eens de vrijheid gaven aan diegenen die ons zo’n puinhoop bezorgden. Diegenen die alles moesten controleren, boekhouders, supervisoren, financiële controle organen, hoeven zich niet te verantwoorden, worden niet op het matje geroepen en worden niet afgestraft omdat zij hun opdracht om te controleren niet volbrachten, waardoor zulke risico’s konden genomen worden en zulke verliezen konden geleden worden. De politici stonden zelfs toe dat de multinationals hun managers die zo’n puinhoop hadden gemaakt en zo roekeloos gegokt hadden met het geld van hun klanten, extra bonussen kregen bovenop hun gruwelijk hoge lonen. De onhandige kornuiten werd bekroond met prijzen en kregen een vergoelijkend schouderklopje.

Capitalism

Capitalism (Photo credit: Bohman)

De sjacheraars hoefden ook niet bang te zijn, want tegelijkertijd kunnen ook de andere criminelen gewoon ongestoord hun ding doen zonder te vrezen in de gevangenis te worden gestopt, omdat ze te vol is, dus geen plaats voor hen, of slimme advocaten hen vrij krijgen wegens procedure fouten. Degenen die genoeg geld hebben kunnen ook voldoende betalen om op allerhande manieren de rechtszaak te vertragen of uit te stellen, totdat de zaak verjaard is en zij ook vrij uit kunnen gaan om te genieten van de valselijk verworven goederen.

Veel daders worden trouwens niet naar de gevangenis gestuurd. Straffen minder dan drie jaar zouden zelfs gelijk gesteld worden met het niet te hoeven uitzitten van de straf. Meerdere gestraften zouden ook gerust kunnen zijn dat zij enkel ‘op proef’ toch maar mogen rondlopen onder slechts enkel voorwaarden. Hiervoor worden zo bijvoorbeeld enkelbanden gebruikt, die zouden reageren op gps-signalen en stemmen. Goede zaak daarbij is wel dat de personen worden toegestaan om dingen te doen, zoals onbetaald werk, maar veel doen dat niet.

In België worden echter te weinig gemeenschapsstraffen gegeven. In plaats van de daders degelijk te beboeten of hen naar de gevangenis te zenden, lijkt de overheid de voorkeur te geven om hen zo maar te laten gaan. Geen wonder dat de personen die willen profiteren van anderen zich heel veilig voelen. België is zo de laatste jaren het paradijs geworden voor de Oostblokcriminelen.

In plaats van de dader alles terug te laten betalen aan de rechthebbende en aan de lokale gemeenschap – bijvoorbeeld door hem onbetaald ‘Gemeenschapsterugbetaling’ werk te laten doen, zoals het verwijderen van graffiti, het reinigen van de bestrating of parken, het verwijderen van onkruid in begroeide gebieden, het op orde brengen van woestenij, of versieren van openbare plaatsen en gebouwen – bijvoorbeeld een buurthuis, kan de Belgische bevolking de criminelen vrij zien rond lopen en zien lachen om ons juridische systeem. In plaats van het streven om hen te helpen om weg te komen van misdrijven kan het uitschot voelen hoe het wordt toegejuicht.

Veel veroordeelden die elektronische enkelbanden zouden moeten dragen breken de avondklok regels door de rechter opgelegd.

Onze wereld kan domme dingen zien gebeuren, zoals de “diep verontrustend” individuele gevallen, waar een bekend geval van huiselijk geweld geen beperking kreeg naar die plaats, maar de persoon teruggestuurd werd naar het ouderlijk huis om daar zijn paar weken avondklok te dienen, ondanks de bezwaren van zijn partner. Hij werd later beschuldigd van haar terug aangevallen te hebben.

Zoals met alle technisch materiaal kan er wel iets verkeerd gaan en gebruikt de regering zo iets als excuus voor defecte apparatuur, claims van enkelbanden die los gemaakt werden door de betrokkene. Ook neemt men het makkelijk aan dat zij zouden losgekomen zijn bij het baden of bij het verdraaien in bed. Maar ook valt het op dat die inbreukmakers onvoldoende worden opgevolgd en er makkelijk in slagen om hun paroolofficieren te misleiden. Hier zou de regering meer werk moeten maken om het uitschot onder controle te krijgen en indien zij vinden dat zij niet naar de gevangenis moeten dat zij dan wel goed moeten na gegaan hebben of dat de gemeenschap hierbij geen risico draagt en dat de daders wel goed gecontroleerd worden.

In 2000 werd de positie van de herstelrecht adviseur in het leven geroepen om een ‘herstelgerichte detentie’ te realiseren. HG-adviseurs konden binnen de muren van de gevangenis gaan werken en als medewerkers van de Federale Overheidsdienst (FOD) Justitie optreden. In hun missie om het veranderingsproces te begeleiden naar een herstelgericht gevangenis beleid, hebben ze een adviserende rol naar de gevangenis gouverneur. Vandaag zien we nog niet veel van de verrichte werkzaamheden. Hoewel de idee heel goed kan zijn. Onder de voorstellen stond “herstelgerichte detentie” waar burgerambtenaren in de gevangenissen het gevangenis personeel zouden komen begeleiden hoe een herstellende omgeving te bevorderen. Het belangrijkste doel is de  gevangenen meer te doen nadenken over de schade die zij hebben veroorzaakt en hoe ze die schade kunnen herstellen.

In België kunnen moordenaars er makkelijk vanaf komen met straffen ‘voor het leven” welke dan uiteindelijk maar een 7, 10, of 12 jaar zullen worden, waarbij het zelfs voor valt dat zware overtreders veroordeeld voor 25 jaar al na drie jaar terug op straat staan. In plaats van levenslang zonder voorwaardelijke vrijlating, wat betekent dat ze naar buiten kunnen om te recidiveren of in ieder geval zo hun slachtoffers familieleden angst te doen krijgen om hen tegen het lijf te lopen of hen nog eens in pijnlijke situaties te brengen.  De overheid heeft de burger de idee gegeven dat ze niet zo veel omzien voor de slachtoffers of hun familieleden als voor de dader.

Nordine Ben Allal, Kapllan Murat nicknamed “Getaway King” (le roi de l’évasion of ontsnappingskoning) zijn slechts een paar bekende gevangenen die er in slaagden een succesvolle gevangenis loopbaan te ontsnappen, en een dwaas van de politie te maken. De recente veelvuldige ontsnappingspogingen brengen het hele penitentiaire systeem in belachelijkheid.

Net als in de gewone samenleving waar bezuinigingen op gezondheidszorg, onderwijs en vaardigheidstraining budgetten de kwaliteit naar beneden haalden, hebben de besparingen onbedoelde gevolgen in gevangenissen.

De burgers kunnen slechts toekijken hoe het gehele rechtssysteem beheerst word door zij die het machtigst zijn, georganiseerde misdadigers, witte boord criminelen, multinationals en banken.
Constant wordt de burger geconfronteerd met de banken die  het land regeren en eigenaar zijn van de zakelijke en particuliere markt, de militarisering en het geweld van de populaire cultuur, en de toepassing van steeds meer autoritaire oplossingen voor onze maatschappelijke kwalen. Veel mensen hadden nooit gedacht dat onze beschaafde landen zo het slachtoffer konden worden van het kapitalisme dat zo veel gevallen van echte armoede kon creëren. Maar mensen worden er steeds meer van bewust dat de armoede eveneens terug te vinden is in de rijke geïndustrialiseerde landen als in de Derde Wereld. In de rijkste van allemaal, de Verenigde Staten, is het aantal mensen onder de armoedegrens in de afgelopen twaalf jaar gegroeid van vierentwintig miljoen tot bijna vijfendertig miljoen, volgens de regering haar eigen cijfers, die velen beschouwen als een onderschatting, waardoor de armen van de snelst groeiende sociale groep in de VS, wedijvert met de dramatische groei van miljonairs en miljardairs.

Terwijl de conservatieve elites minder controle van de regering willen, willen ze vaak meer staatsmacht om de egalitaire effecten van de democratie te beperken. Conservatieven, en sommigen die zichzelf liberalen noemen, willen een sterke, indringende staat actie ondernemen om de politiek-economische status quo te handhaven. Zij geven de voorkeur aan een staat die de toegang tot informatie over zijn eigen activiteiten, aftappen van telefoons, gevangenissen revolutionairen, hervormers, en op valse beschuldigingen tegensprekenden, kan beperken terwijl zij dissidenten mag  intimideren, en straffend mag optreden zoals zij het goed vindt. Zij willen een ongelimiteerde strafmaatregel die de overheid voor de veiligheid van haar burgers mag opleggen zonder wederwoord. Opvallend is daarbij wel dat de beperking niet in de richting van de misbruikers van de macht gewenst wordt maar wel in de richting van hun slachtoffers. Conservatieven steunen ook repressieve misdaad facturen; beperkingen betreft de rechten van de zwakkeren, vrouwen, minderheden, homo’s en lesbiennes, censuur van films, kunst, literatuur, en televisie.

Op vier maanden afstand van de Belgische provinciale en gemeentelijke verkiezingen van 2012 merken we al een aantal posters op de gebouwen en grote reclame muren. Normaal gesproken zou op 14 oktober alles over de lokale politiek moeten gaan, maar na de politieke chaos van de afgelopen twee jaar zal het land waarschijnlijk de hakbijl of de strop moeten aanschouwen van de burgers die echt genoeg van dit zogenaamde democratische systeem gekregen hebben, waar alle macht behoort tot de weinige rijken of de minder dan 1% en de boeven, die beloond worden met hun vrijheid en bonussen of een gouden handdruk van een paar miljoen euro, terwijl de gewone mensen hard moeten werken om maar een paar kleine duizend Euro’s te krijgen, waarop de overheid meer dan de helft neemt door het innen van belastingen.

Tijdens voorgaande chaos en periode met een overgangsregering heeft het land laten zien dat het gerust met heel wat minder politici kan doen, die de gehele gemeenschap onnodig op kosten jagen.

Kapitalisme

Kapitalisme (Photo credit: Vallø)

Sinds de vorige verkiezingen van 2006, zijn de komende gemeentelijke verkiezingen niet langer georganiseerd door de Belgische federale staat, maar in plaats daarvan door de respectieve regio’s: Brussel met 19 gemeenten, Vlaanderen met 5 provincies en 308 gemeenten, In de stad Antwerpen zullen de verkiezingen worden gehouden voor de districten. Voor Wallonië en zullen we 5 provincies en 262 gemeenten krijgen. Dit alles in het beeld van het grote deel dat nog onder de naam België wordt voorgesteld, maar als ze niet voorzichtig zijn, tegemoet zal moeten kijken naar misnoegde kiezers die niet liever zullen hebben dat er vlug komaf zal gemaakt worden met het hele kankergezwel.

Ook al zullen het in oktober Gemeenteverkiezingen zijn, vrees ik er voor dat de ‘Belg’ zich meer zal gaan uitspreken over de toestand van het land dan de toestand in zijn eigen kleine omgeving, zijn eigen wijk of dorp, dat verdrinkt in een geheel waar geen kapitein meer meester is.

Sinds de vorige verkiezingen van 2006, worden de komende gemeentelijke verkiezingen niet langer georganiseerd door de Belgische federale staat, maar in plaats daarvan door de respectieve regio’s: Brussel met 19 gemeenten, Vlaanderen met 5 provincies en 308 gemeenten. In de stad Antwerpen zullen de verkiezingen worden gehouden voor de districten. In  Wallonië zullen er 5 provincies en 262 gemeenten hun stem mogen uitbrengen. Dit alles in het beeld van het groter geheel dat nu nog onder de noemer België door het leven mag gaan, maar als men niet voorzichtig is zal het tij kunnen keren tegen de machtsgeilen en zullen de mensen meer uit het oog verliezen dat het om hun eigen wijk of dorp zou moeten gaan. Het gevaar schuilt er namelijk in dat het meer een landsafrekening zal gaan worden in oktober. diegenen die het nog de moeite zullen vinden om naar het stemlokaal te gaan, mits er velen gewoonweg niet naar toe zullen gaan, zullen gaan om hun stem uit te spreken voor of tegen dit volk en frauduleus systeem.

~~~~

Voetnoten:

{1} Against Empire,The Brutal Realities of U.S. Global Domination by Michael Parenti > Imperial Domination

{2} Intervention: Whose Gain? Whose Pain?, Strong Empire, Weak Republic, A Dreadful Success; excerpted from the book: Against Empire The Brutal Realities of U.S. Global Domination by Michael Parenti; City Lights Books, 1995, paper

{3} Volgens Parenti zijn er ongever 21,000 vervuilde sites op militaire basisen en op nucleaire wapen depots.

{} Neoliberalism: Not Just A Financial Crisis But A Crisis Of Democracy

+

Voorgaand: Hoe de rijken de wereld regeren #1 Kapitalisme, Imperialisme, Rijken en verdeling in de wereld
+ Hoe de rijken de wereld regeren #2 Hoe de rijken de wereld regeren

 

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Armoede, Crisis, Economie, Economy, Milieu, Wereld om ons heen and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

9 Responses to Democratische ondergang

  1. Pingback: Democratic downfall | Marcus' s Space

  2. Pingback: De nacht is ver gevorderd 20 Studie 4 Nu actueel: Financiële Crisis | Broeders in Christus

  3. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #1 | Broeders in Christus

  4. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #2 | Broeders in Christus

  5. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #5 | Broeders in Christus

  6. Pingback: Mogelijkheid tot wereldwijde voedselcrisis | Marcus' s Space

  7. Pingback: Met minder is… nog genoeg | From guestwriters

  8. Pingback: Wat heeft zovelen ertoe gebracht naar Duitsland te willen emigreren | Marcus Ampe's Space

  9. Pingback: Liefdevol blijven = Geen weg voor softies | From guestwriters

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s