Een jongen genaamd Lou

Normaal gesproken hou ik werk en privé gescheiden. Maar in dit geval vond het raakvlak voor deze gedachte haar oorsprong op mijn werk in de Luchthaven Brussel te Zaventem.

Tijdens het controleren aan de veiligheidscontrole om naar de pier te gaan kwam ik in contact met een gehandicapte jongeling die eenen al uitstraling van een brandend vuurtje had.
Toen hij 4 jaar oud werd bij deze jonge jongen die reeds blind was vanaf de geboorte dat hij een aangeboren afwijking had waar er door hypoplasie (onderontwikkeling) van de oogzenuw en het ontbreken van het septum pellucidum (een middellijn deel van de hersenen) een blijvende stoornis zou optreden. Hij kan niet ruiken en heeft beperkte smaak. Zijn handicap bezorgt hem dan ook veel zorgen. Soms kan hij de moed niet meer vinden. Hij en zijn ouders werden gedwongen om meer dan eens de bladzijde om te slaan en hebben de opdracht gekregen maar ook het voornemen genomen om altijd verder te gaan welke nieuwe ontwikkeling ook ze in een andere ‘avontuur’ zou kunnen brengen.

Het vuur dat ik hem brande deed me denken aan andere gehandicapte mensen die de wereld veroveren met hun geest en ongelooflijke artistieke genoegens kunnen brengen aan het publiek. Vaak ondervinden zij problemen in deze wereld waar het aanraken verboden is of waar de mensen zo bang zijn voor fysiek contact. Maar ook voor hem is dat voelen oh zo belangrijk. De wind brengt voor hem de verhalen, het aandrukken in een autozetel het gebeuren.
Bij de fouille moest ik wel zo een lichamelijk contact maken met hem, ook al is dat afstandelijk en puur zakelijk. Maar ik nam ook de tijd om wat contact met hem en zijn vader te hebben. Beperkt door de tijd, daar ik liever wat langer een gesprek had gewenst en graag meer van zijn muziek en artistieke aspiraties te horen had gekregen.

In 2003 had deze jongeman reeds besloten om met een blog te starten, als catharsis, maar ook om zijn ervaring van zijn zeer zeldzame aangeboren misvorming: septo-optische dysplasie of het zogenoemde “ Syndroom van de Morsier ” met anderen te delen. > Dagboek van Lou een kleine prins als geen ander

Na zorgvuldige bestudering met zijn moeder en psychologen betreft het recht om Lou zijn prive-leven openbaar te maken, dacht de vader terecht dat dit anderen zou kunnen helpen. Ik ben er ook van overtuigd dat dit zowel Lou, zijn ouders als mensen met dezelfde problemen de kans kan geven om te groeien en om hun problemen en de problemen van anderen aan te zien en tegenover elkaar af te wegen, alsmede het geven van kansen aan ondersteuning.

De vader zegt:

Als op een dag Lou de geestelijke vermogens zou bereiken die hem in staat stellen om te lezen of te luisteren naar de verhalen over hem, zal hij de dagelijkse strijd ontdekken, als in een dagboek,  welke wij dagelijs aankijken om hem in staat te stellen om een ​​deel van de wereld om hem heen te zijn. Ik zal ook uitleggen aan hem hoeveel comfort en steun het delen van onze ervaringen heeft gebracht aan de vele lezers van deze website, zelfs als ze niet gehandicapt waren of een gehandicapt kind hadden . Ik zal hem een ​​deel van de e-mail getuigenissen die ik heb ontvangen lezen. Die geschriften, ik ben er zeker van, kunnen veel mensen inspireren .

Lou dubitatif

Lou Dubitatif

Met zijn camera brengt de vader de eerste zes levensjaren van zijn zoontje tot leven voor anderen. Als dagboek, ook al weet hij dat Lou de beelden waarschijnlijk nooit zal zien. Hij toont hoe het ganse gezin, iedere dag opnieuw, een strijd voert om Lou de wereld rond hem te leren kennen. Want hoe leg je iets uit aan iemand die niets kan zien? Toch is deze film optimistisch van toon. Hij toont dat Lou een jongetje is dat de wereld met zijn hart bekijkt in de plaats van met zijn ogen. Naast deze film bestaat er ook een website opgedragen aan Lou. Op deze site schrijft de maker, naast brieven aan zijn zoon, ook een blog over zijn en Lou’s gedachten en gevoelens.

Zijn vader, filmmaker Luc Boland  bracht twee blogs die het mogelijk maken om de evolutie van Lou te volgen.
– “Dagboek van Lou” is de vrucht van de opmerkingen van de vader. Hij dompelt de lezer in plaats van Lou onder.
– “ De Brieven aan Lou ” proberen om op het in vraag stellen van zijn auteur te antwoorden.

Als men niet kan zien is het voelen zeer belangrijk en zo geniet Lou van de wind die langs hem heen gat, maar ook van lijfelijke contacten die hij kan maken om zo het aura van anderen aan te voelen. En volgens mij kan hij dat verborgen element van (bijna uitgestorven) natuurlijke gaven voelen en weergeven naar anderen.

Lou schreef:

De wind, dat zijn de golven en de baren van de lucht. Dat is de aarde die ademt.

Hij brengt die adem verder tot leven door zijn présence en zijn talent dat zijn handicap overstijgt.

LETTRE à LOU DOCVILLE LEUVEN

Lou’s vader ziet één grote oorzaak van alle kwalen van de mensheid (buiten ongelukken en natuurrampen), namelijk de angst voor de ander, voor dat verschil dat ons doet nadenken over onszelf.  Het is die angst voor het onbekende en voor de ander waar ik ook regelmatig over schrijf en deze tracht in de aandacht te brengen. In België worden de “anderen”, waarbij men de gehandicapten heeft, in de “niet te zien” lade gestoken. Toen ik in Toronto, Canada verbleef kon ik overal op straat, in drank en eettenten en in ontspanningsruimten allerlei soorten gehandicapten gemend met validen zien optrekken. In Groot Britannië was ik ook gewend allerlei soorten “andere” mensen, geestelijk en lichamelijk gehandicapten, minder bedeelden, straatlopers, verslaafden overal aan te treffen. Terwijl hier in België men in de steden wel de bedelaars kan aantreffen maar al de gehandicapten verdoken lijken te leven. Deze maatschappij lijkt alsof zij deze mensen hun bestaan niet wil erkennen.

Lou’s vader vreest niet om het ” gehandicapte” woord te gebruiken , maar hij verkiest hem het “anders” woord op te spelden.

Het is de onaangepastheid die “de handicap” creëert. Men is geen “gehandicapte”.

Achter de piano getuigt Lou dat hij zoals elke burger een eigenwaarde heeft die creatief kan zijn. Zijn muziek kan veel naar de luisteraars toe brengen.

https://i1.wp.com/www.a-lou.com/photos/Lou-leferrailleur9.jpgIn het lied “Lou, Je m’appelle Lou” (Lou, mijn naam is Lou) laat Lou ons weten dat waar hij ook gaat, hij net is als wij, hoewel hij denkt dat hij alleen zijn piano, zijn braille en zijn piano heeft. Vreemd genoeg vermeldt hij zijn ouders niet die veel werk zullen hebben met hem. Maar ik ben er zeker van dat Lou hen niet vergeet,maar duidelijk in zijn hart draagt. Dit liet hij trouwens merken tijdens ons zeer kort gesprek, waar hij bewees een zoon te zijn waar ouders trots op mogen zijn.

Lou geeft wel toe dat hij zich vaak kan voelen als een kluizenaar. Tegenspoed schrikt hem af. Hij is echt bewust van de gekke wereld om hem en ons heen. Zijn ouders hebben hem geleerd om met alle emoties te jongleren ook al mag elke confrontatie met spanning  hem tot een egel maken .

Ook al was de ontmoeting zeer kort, heb ik het gevoel dat hij vol emoties is en met veel wijsheid, hoewel hij momenten kan hebben dat hij vindt dat het leven hem opzuigt en hem neerslaat.

Het leven kan je breken en muren bouwen.

Maar hij is ook het bewijs dat mensen met een handicap de wereld zo veel te vertellen hebben als anderen, of soms zelfs meer.

Hij en zijn ouders zullen elke dag moeten vechten terwijl bepaalde gemaakte dromen  vervagen. Maar die geschriften op het net en zijn artistieke experimenten kunnen oplossingen brengen om te strijden tegen alle ontregelingen. Ik hoop dat velen zijn artistieke gaven inspirerend genoeg vinden om hen te ondersteunen, want hij houdt van de muziek welke magie kan zijn.

    Niemand heeft het op zijn eigen manier. Liefde maakt je sterker. Tederheid nog sterker.

Ik heb grote knuffels. Ik heb hulp nodig. Een hand. Een lach en een kiff. Om positief te blijven.

Iedereen ondergaat zijn moeilijkheden of moet zijn gevaren aankijken. Iedereen heeft zijn uitdagingen. Iedereen heeft pijn, verlies en winsten. Zorgen, hoop, het breken en zegeningen, en angst voor de toekomst.

We moeten opstaan. En nooit ophouden van elkaar te houden. (Zonder op te houden elkaar de kant geven.)
Elkaar vasthouden, en knuffelen.
Lou, dat ben ik, dat ben jij.

+


+

Engelse versie: A boy named Lou

Vindt ook:

Stichting Lou

Foundation Lou

Dagboek van Lou

Brieven aan Lou

Dagboek van Lou een kleine prins als geen ander

Advertisements

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Cultuur, Dagboek = Diary, Welzijn en Gezondheid, Wereld om ons heen and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Een jongen genaamd Lou

  1. Pingback: A boy named Lou | Marcus' s Space

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s