Onvoldoende beschermde cultuurwerkers hebben waardig statuut nodig

Zij die werkzaam zijn in de culturele sector behoren al eeuwen tot de minst beschermde mensen.

Toen ik in de sector begon te werken was er zelfs geen pensioenvoorziening en moesten wij daar zelf voor instaan. Dit deden velen van ons dan ook door goed te sparen, levensverzekeringen aan te gaan, kasbons en aandelen te kopen. In 2008 is voor velen van ons dat laatste fataal geworden waardoor ons appeltje voor de dorst verdween onder de zon, en de bedriegers ongestraft verder de wereld konden in gaan.

Als kunstenaar behoren wij to de insolvabele beroepen waardoor wij dus nooit een lening kunnen krijgen en altijd afhankelijk zijn van de huurmarkt.

Toen in België Corona van zich laat weten deed de regering naar de buitenstaanders toe het lijken alsof niemand hoefde te vrezen voor zijn inkomen.  Zij zouden het waarborgen, maar hiervoor moest de persoon contracten voorleggen. Hierbij vergat men wel te vertellen dat artiesten indien er geen werk in de sector is of kan zijn ook geen contract kan verkregen worden en dus niet voorgelegd kan worden, en daardoor ook geen gewaarborgd inkomen van de staat kon verkregen worden.

Onder druk van de cultuurwerkers verbond de regering er zich toe het statuut van kunstenaars te hervormen. De meerderheidspartijen bereikten daarover begin mei een akkoord. De hervorming zet stappen vooruit op het gebied van de sociale bescherming, maar ze is een gemiste kans om de kwaliteit van de werkgelegenheid te verbeteren in een sector die er nochtans grote behoefte aan heeft, zegt Brussels volksvertegenwoordiger Jan Busselen (PVDA).

De cultuurwerkers vragen al tientallen jaren een statuut die naam waardig.

“Dankzij de recente acties van de cultuurwerkers lijkt er nu toch enige vooruitgang te zijn geboekt. Ik denk bijvoorbeeld aan het vergemakkelijken van de toegang tot het statuut, met name voor jongeren, en aan het verhogen van de werkloosheidsuitkeringen”,

zegt Jan Busselen.

Toch blijven de kwaliteit van het werk en de lage lonen problematisch. De regering veegde die twee essentiële punten van tafel.

“De regering had de kans om de huidige logica om te keren en het cultuurwerk echt te valoriseren, maar er lijkt in niets voorzien te zijn, ondanks de mooie beloften. Zo had men het kader van de Kleine Vergoedingsregeling (KVR), een vergoedingsregeling die buiten elke vorm van sociale bescherming valt, moeten aanpakken”,

betreurt Jan Busselen.

De vragen en de vrees blijven, omdat de definitieve teksten van de hervorming niet toegankelijk zijn.

“Hoe zal de nieuwe Kunstwerkcommissie in de praktijk functioneren? Volgens welke criteria? Met welke beroepsmogelijkheden? En wie zal echt voor dat statuut in aanmerking komen? Welke beroepen? Hoe zit het met technici? Wij hebben op deze punten nog geen precieze antwoorden gekregen en de verklaringen van de verschillende ministers lopen uiteen”,

zegt Jan Busselen.

Het staat als een paal boven water dat daarover zeker nog verduidelijking nodig is. Maar weinig regeringspartijen zijn daar werkelijk in geïnteresseerd. Voor hen zijn er daar namelijk ook geen punten te scoren, want die bevolkingsgroep is zeer klein en wordt door de meesten aanschouwd als te lastige criticasters. Want meestal zijn het die kunstenaars die met hun werk het reilen en zeilen van de maatschappij bekritiseren en zich er niet van weerhouden om de politiek aan de kaak te stellen.

Een van de weinige partijen die het durft op te nemen voor de kleine man in de straat beseft maar al te goed hoe die cultuurwerker in de kou is gelaten tijdens de Corona crisis, maar ook daar voor al. De PvdA roept de regering op om nieuwe maatregelen te nemen om het cultuurwerk naar waarde te schatten. Zij zijn er tenminste van bewust dat dit een onontbeerlijke voorwaarde is om tot een waardig statuut te komen. Voor hen  betekent dat, dat de barema’s moeten worden nageleefd en dat onzekere contracten moeten worden bestreden, met name de KVR.

Het betekent ook dat er een gratis openbaar sociaal bureau moet worden opgericht om oproepcontracten te beheren waar cultuurwerkers hun broek niet aan scheuren.

De cultuursector moet grondig worden geherfinancierd, en dat is onmogelijk zonder de bijdragen van de grote spelers, waaronder de GAFAM (de internetgiganten Google, Amazon, Meta, Apple en Microsoft, n.v.d.r.). Zonder waardig werk kan er geen sprake zijn van een waardig statuut”,

besluit Jan Busselen.

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Ballet + Dance/Dans, Cultuur, Dagboek = Diary, Economie, Financiën, Nieuws en politiek, Welzijn en Gezondheid and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.