Blog uitgestorven beestje of toch nog behorend tot nieuwe media

Lieze Asselman, masterstudent journalistiek, vindt dat de blog een uitgestorven beestje in internetland, wat het haar moeilijk maakt om hem bij de nieuwe media te plaatsen.

Toch is de blog het best daar te classificeren. Volgens Lev Manovich zijn nieuwe media vooral esthetische objecten. Onder meer Geert Lovink kijkt dan weer naar de interactieve eigenschap en het tweerichtingsverkeer van nieuwe media. {1. De blog stierf voorgoed aan wiegendood}

Photo by Leeloo Thefirst on Pexels.com

Msngroups.png

MSN Groups was een internetdienst van MSN, waarbij mensen via groepen gezamenlijke interesses konden delen en met elkaar online konden communiceren.

Enkele jaren geleden werden wij bekoord door de mogelijkheden die de persoonlijke computer met het internet ons leek te brengen. Vanaf 1995 werd ik door dat ‘moderne wonderding’ gegrepen en toen MSN Groepen begon te lanceren vond ik ook daar mijn weg om aan te sluiten bij die mensen die zin hadden om over het leven en het godsgebeuren na te denken.
Men zou dus kunnen zeggen dat die eerste groepen en blogs die ontstonden, of het nu op een Microsoft site, Yahoo, Xanga, of Multiply webplatform was, meestal mensen kon aanspreken die zich verbonden wensten te voelen en gedachten wensten te wisselen in een groep waar ze zich thuis konden voelen.

Multiply social networking service

Zoals Lieze Asselman aangeeft was bij het begin van de blogs eerder het hoofddoel een community of een on-line gemeenschap van gelijkgestemden, te willen creëren. In de latere jaren kwam het blog meer naast een eigenlijke website te staan om nieuwsvoering of nieuwsgaring te brengen over een maatschappij, vereniging, gemeenschap of om verdere teksten te poneren over het onderwerp waarover die website gaat. Dus in de meeste gevallen is het blog vandaag eerder geëvolueerd naar een nieuwsvoering of verdere uitleg kanaal.

Voorbeeld van de Multiply Christadelphian site

Vreemd genoeg ziet Asselman de bloeiperiode van het blog maar pas in 2005, met een toppunt in 2008, dit terwijl meerdere bloggers al zeer actief waren rond de eeuwwisseling en juist toen een verzwakking of vermindering van blogs zagen. Heel wat blogs zijn namelijk gesneuveld toen MSN er mee stopte. Later vielen er nog meer weg toen Multiply (2012) en Xanga (2013) het welletjes vonden, of er geen voldoende commerciële winst er meer in zagen.

Tieners, een risicogroep op een sociaalnetwerksite

Het aantrekkelijke van Multiply was, dat meerdere mensen toegang kregen op een sociale netwerkdienst die gebruikers in staat stelde media – zoals foto’s, video’s en blogberichten – te delen met hun “echte” netwerk. De website werd in maart 2004 gelanceerd en was in particuliere handen met steun van VantagePoint Venture Partners, Point Judith Capital, Transcosmos en particuliere investeerders. Het kwam vele gebruikers vreemd over toen Multiply in 2012 besloot deze dienst op te heffen terwijl het toen meer dan 11 miljoen geregistreerde gebruikers had. Het bedrijf had zijn hoofdkantoor in Boca Raton, Florida, maar verhuisde begin 2012 naar Jakarta, Indonesië, en kondigde toen aan dat het van plan was over te schakelen op e-commerce, waarbij het sociale netwerkaspect volledig werd losgelaten. dit op een ogenblik dat Quantcast schatte dat Multiply 3,5 miljoen maandelijkse unieke bezoekers had in de VS alleen, terwijl het daarbuiten ook een zeer veel gebruikte ‘tool’ was om met anderen over heel de wereld te communiceren.

File:MultiplyNewMain.jpg

Print screen of web page of Multiply (website)

Een screenshot van de BlogActive website.

Misschien zagen zij de bui al eerder hangen dan hun vele trouwe gebruikers, zoals ik er een was. Want vanaf 2010 moest het ‘blog’ plaatsmaken voor andere nieuwe media: sociale media, online platformen waar de gebruikers, zonder of met minimale tussenkomst van een professionele redactie, de inhoud kunnen verzorgen.

Onder de noemer sociale media worden onder andere weblogs, microblogs (bijvoorbeeld Twitter), social bookmarking, videosites (bijvoorbeeld YouTube, Vimeo en TikTok), fora, op samenwerking gebaseerde projecten als Wikipedia, en sociale netwerken als Facebook en Google+ geschaard. {Wikipedia over Sociale media}

Generatie Z of de pampergeneratie, een demografische generatie, volgend op Generatie Y (de Millennials) die als beeldschermgeneratie totaal ingenomen is door sociale media- en smartphone.

Van de sociale netwerken kwam Google+ vorig jaar ook aan zijn einde, terwijl Facebook ook wel aan populariteit verloor, maar nog stand houdt. TikTok lijkt de laatste jaren met haar beeldboodschappen YouTube te overtreffen en bij de jongeren aan populariteit te winnen. Opvallend bij de meer populaire media wordt er niet echt een aanbod van nieuwsvoering of nieuwsgaring aangeboden.  De jongeren komen wel de koppen of sloganeske teksten op Facebook te lezen, maar als er linken in staan naar diepergaande onderwerpen geven de jongeren verstek.

LogoEen groot deel van het verlies van ‘Blogger‘ of ‘Blogspot‘ had meer te maken met de gebruikers die kloegen dat het systeem veel te traag werkte, en er stilaan genoeg van kregen om telkens te moeten wachten eer teksten uitgevoerd geraakten. Eer dat er een connectie gemaakt wordt of bij het doorsturen naar een link, de pagina vertoond wordt gaat er veel te veel tijd over. Na bijna drie jaar heeft Google het probleem nog steeds niet kunnen oplossen. Zowel voor het schrijven als voor het lezen heeft Firefox moeilijkheden om tekst en beeld op het Bloggersplatform snel te laten doorvoeren. Wegens die ongemakken heb ook ik blogger vaarwel gezegd en heb “Our World” naar het veel makkelijker te editeren WordPress over gebracht.

In 2010 schreef de Canadese blogger en journalist Cory Doctorow nog voor ‘De Standaard’ dat de blog

‘helemaal niet ten dode opgeschreven is’.

Zo mocht het wel lijken als wij de vele blogs van het netwerk zagen verdwijnen, maar andere zagen voortbestaan en zelfs actiever worden.

Sociale media zouden naast de blog bestaan en hem niet vervangen, omdat niet alle blogcontent over te brengen is naar snelle, behapbare sociale mediacontent.

Daar had Doctorow het volgens mij toch fout. {1. De blog stierf voorgoed aan wiegendood}

schrijft Asselman, alhoewel ze dan verder gaat met

2010 betekende voor de blog wel degelijk het begin van een wiegendood. {1. De blog stierf voorgoed aan wiegendood}

LogoZij kon niet anders vaststellen dan wat wij ook over de hele wereld zagen gebeuren. Er greep vooral bij de jongeren een grote verschuiving plaats. Op hun zeggen dat zij niet meer de ‘ouderen’ of ‘bejaarden’ op ‘hun platform’ wensten te zien.

De meidenbloggers verhuisden massaal naar YouTube en Instagram om er influencer te worden. {1. De blog stierf voorgoed aan wiegendood}

Vooral jongeren die er geld in zagen om anderen te beïnvloeden grepen hun kans in veel vlottere of ‘modernere’ middelen, waarbij TikTok toch de kroon mocht spannen.

Die media zijn voor hun content dan ook vast een beter medium. {1. De blog stierf voorgoed aan wiegendood}

Logo Politiekers zagen er wat in om de ‘influencers‘ achterna te lopen en hun populariteit te vergroten door ook sloganeske verkondigen op het net af te sturen.

Maar de maatschappijbewuste politieke bloggers van weleer verkondigen hun mening nu vooral op Twitter. Dat is jammer. Twitter is namelijk een vorm van ‘microblogging’. De blogpostjes en reacties bevatten maximaal 280 tekens. {1. De blog stierf voorgoed aan wiegendood}

Twitter boodschappen

Dat is uiteindelijk het grootste verlies dat wij sinds enkele jaren moeten vaststellen. Zelfs politici achten het niet meer nodig om echt relevante informatie naar de burger door te sturen. Zij beseffen maar al te goed dat de jongere generatie niet meer geïnteresseerd is in uitvoerige betogen of artikels.

Vaarwel genuanceerde en respectvolle discussies, want hoe kan je een ander motiveren om zich in je standpunt te vinden met de schamele hulp van twee zinnen?

Al in 2012 bewees Twitter hoe hij de rol van blogs overnam.

Volgens een artikel van de Britse krant ‘The Guardian’ maakten de Amerikaanse presidentsverkiezingen van dat jaar duidelijk dat het korte tijdperk van politieke blogs voorbij was, ten voordele van het Twittertijdperk. Vanaf dan speelde Twitter de grote rol in het bepalen van de winnaar en de verliezer van de presidentiële debatten. {1. De blog stierf voorgoed aan wiegendood}

Na van het MSN profiel overgestapt te zijn naar Multiply volgde na die beëindiging de overstap naar WordPress waar op 6 december 2010 het 1ste artikel geplaatst werd.

Al jaren ben ik iemand die tegen de stroom blijft oproeien. Ik ben er van overtuigd dat er platformen moeten blijven bestaan en zullen blijven bestaan waar men zal proberen zuivere berichtgeving te voeren.

Joan Mancuso en Karen Stuth gaven al in 2011 aan dat zij zich ook zorgen maakten dat het blog een dood tegemoet ging, maar waren overtuigd dat een blog het uitgelezen medium is om op een geloofwaardige manier je uitvoerige mening te delen in de publieke sfeer.

Ze betwijfelen of een korte, snelle, impulsieve tweet hetzelfde communicatieve gewicht kan hebben als de formelere en extensievere blogpost. (Opvallend: in ‘Svevo, Blogging and the Future of Literature’ probeert Giuliana Minghelli de twintigste-eeuwse inzichten van de Italiaanse schrijver Italo Svevo te projecteren op het fenomeen blogging. Daaruit zou blijken dat een blogpost al een te ongevormde, te subliteraire, kortom, te snelle vorm van schrijven is.) {1. De blog stierf voorgoed aan wiegendood}

Die schrijvers gaan ervan uit dat elk blog een snelle beoordeling van iets is, maar er zijn ook meerdere personen die wel ernstiger en dieper willen ingaan op een gebeurtenis, dan in een Tweet kan verwoord worden, en bij het schrijven van hun blog er de tijd voor nemen. Asselman is het ermee eens dat microblogging tekortdoet om een maatschappelijk potentieel te hebben, omdat de gebruikers zo snel zo een korte boodschap kunnen posten waardoor ze niet genoeg reflecteren over hun eigen en andermans standpunten. Volgens haar investeren ze te weinig moeite en tijd in de uitdaging om elkaar te begrijpen.

Bovendien kan een tweet anoniemer zijn dan een blogpost en dat wekt minder snel vertrouwen, respect en geloofwaardigheid op en versterkt individualisering. Microblogging is dus niet hetzelfde als blogging. Mancuso en Stuth dachten dan ook dat de blog niet zou uitsterven zolang er geen alternatief ontstond dat dezelfde behoeften kon vervullen, maar dat idee is volgens mij te utopisch.  {1. De blog stierf voorgoed aan wiegendood}

Pequeña Sudamérica, or “Little South America”, website

Men moet er niet van blijven uitgaan dat een blog noodzakelijk een forumelement moet zijn. Niet elk blog wordt geschreven vanuit het oogpunt om er reacties op te krijgen welke een discussie op gang moet brengen. Blogs zouden een mooie plek kunnen zijn waar individuen kunnen samenkomen om te debatteren over de organisatie van de samenleving, maar dat is niet het essentiële van vele blogs.

Meerdere blogs vandaag zijn een aanhangsel van een al of niet commerciële website geworden. Bij de webshop dient het blog dan gewoon om (nieuwe) artikelen in het voetlicht te brengen of om belangstelling op te roepen voor bepaalde producten. Voor nieuwssites vormen de blogs dan eerder een mogelijkheid om updates te brengen of om feiten van de dag naar voren te brengen. Met de mogelijkheid om op die artikelen te reageren, blijft er dan nog wel een opening voor en naar dialoog, maar het is niet meer het hoofddoel, zoals het vroeger bij de MSN Groepen was.

Men mag stellen dat na Bol.com, Zalando, Coolblue en andere grote spelers op de webwinkel markt, de mensen tijdens de coronaperiode wat meer zijn gaan verwachten van webwinkels. Niet enkel willen zij een snelle service, maar ze willen ook meer productinformatie vinden, waarbij naast de pagina’s van het winkelaanbod, bijkomende artikelen of blogs gewaardeerd worden. Ook aanvullende video’s worden gesmaakt.

Volgens mij is het internet de uitgelezen plek om verschillende geesten op een eenvoudige manier samen te brengen en kan een blog de mogelijkheid geven om meerdere schrijvers hun betoog te laten doen op één en dezelfde plek, zodat de lezer, of internetbezoeker met gemak een overzicht kan vinden van datgene waarin hij geïnteresseerd is.

Bloggen heeft het potentieel om de online polarisatie tegen te gaan en alternatieve visies genuanceerd voor te stellen. Door blogs te lezen met een andere mening of perspectief kunnen mensen voorkomen dat ze vast komen te zitten in hun eenzijdige filterbubbel, die polarisatie en het onvermogen tot discussie in de hand werkt. Als alternatieve visies meer in het licht komen, zouden meer mensen gaan accepteren dat er zulke visies kunnen bestaan zonder het met die visie eens te moeten zijn, want dat is ook niet het doel van een discussie. Een discussie heeft meestal geen einddoel, nee, ze bestaat om elkaar wijzer te maken. {1. De blog stierf voorgoed aan wiegendood}

Journalistiek en geschiedenis zijn met elkaar vervlochten en zeer belangrijk om mensen een inzicht te geven van het gebeurde en van wat er nog mogelijk zal gebeuren. Met een blog kan men dadelijk inspelen op gebeurtenissen van de dag maar ook even terugblikken naar voorbijgegane gebeurtenissen. Hierbij kan het blog inspelen op de gebeurtenissen van de dag terwijl er gereflecteerd wordt naar het vroeger gebeuren.

Geschiedenis gaat over het proberen uit te zoeken wat waar of nauwkeurig is of zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid van het verleden komt. Op het net kunnen wij gelukkig meerdere blogs vinden die op onderzoek willen gaan en de schijnwerpers willen lichten op voorgaande gebeurtenissen. Eveneens zijn er dan die blogs die de moeite nemen om die vroegere gebeurtenissen te analyseren en in het voetlicht van de gebeurtenissen van vandaag te plaatsen. De bloggers die dan mogen doorgaan als geschiedschrijvers willen dan niet simpelweg een mooi verhaal selecteren, en zijn er niet om begaan om met sloganeske tittels mensen op sociale media om likes te smeken. Waar het hen om gaat is dat mensen hun artikelen lezen en er over na denken. Voor hen hoeft het debat niet echt door te gaan op hun blog, als het maar ergens gebeurd.

Voor die bloggers is geschiedenis ook geen vorm van therapie om zoals wij vele andere blogs kunnen vinden, een afschrijven van eigen gevoelens of aandachttrekkerij naar het eigen ik. Hun blog met de verschillende geschiedkundige, ethische, milieu e.a. artikelen moet geen vorm van therapie zijn voor allerlei ontevreden groepen om sommige activisten een plezier te doen.

Blogs zoals “Some View on the World” en “From Guestwriters” geloven er in dat het belangrijk is diversiteit aan te bieden welke in de meeste kranten niet wordt aangeboden omdat deze dikwijls aan een politieke en/of godsdienstige denkrichting zijn verbonden. Zulke blogs als de bovengenoemde gaan er van uit dat men open moet staan naar en voor allerlei meningen en deze ook moet durven kenbaar maken. Hiertoe wordt dan ook op toe gezien dat schrijfsels van andere auteurs en andere blogs kunnen worden voorgesteld aan het lezerspubliek, waarvan verwacht wordt dat die zelf een eigen mening kunnen vormen. Maar die blogs stellen wel als doel mensen van allerlei denkrichtingen, gemeenschappen, rassen en landen proberen te bereiken, om hen, zoals alle kinderen zouden moeten opgroeien met een sterk gevoel erbij te horen, hen dat gevoelen te geven dat ook naar hen wordt geluisterd en dat zij ook een plaats in onze maatschapij verdienen. Die blogs trachten dan ook te bereiken dat elke lezer zichzelf zal komen te zien als integrerend deel van het rijke, diverse mozaïek van tradities, geloofsovertuigingen en etnische groepen waaruit onze wereld vandaag bestaat.

Ik geloof er in dat nieuws en geschiedkundige blogs nog een leven op het net kunnen blijven genieten. Ook al mag het een inspanning van tijd en geld vergen van de oprichter van zulk een blog. (Laat dat een voldoende reden zijn om u als volger ter ondersteuning van zo een blog in te schrijven, of om zelfs een donatie te doen, om zo mee te helpen de kosten te dekken.)

Alternatieve visies via blogs zullen in de komende jaren volgens mij dus nog zichtbaar op de kaart gezet kunnen  worden. Met andere woorden, zullen zulke bloggers het volgens sommigen “jonggestorven blog” doen “herrijzen om mediahegemonie en online polarisatie de kop in te drukken”, ook al vreest mevrouw Asselman

dat de blog zijn maatschappelijk potentieel nooit nog kan bereiken. De techreuzen van de sociale media zijn te groot geworden, hun filterbubbel te beperkend en hun monopolie te definitief. En de doorzettende politieke blogger van vandaag, die is te alleen en te klein. Nieuwe media worden niet per se oud. {1. De blog stierf voorgoed aan wiegendood}

Mevrouw Asselman is zoals ik ook meer van het optimistische, utopische type, al twijfelt zij er de laatste tijd aan of die houding niet gewoon een copingmechanisme is tegen al het negatieve nieuws over de toekomst. Zij schrijft

Michaël Opgenhaffen en Harald Scheerlinck besloten na een studie bij Vlaamse journalisten dat sociale media enorm interessant zijn voor nieuwsgaring, nieuwsverspreiding en communicatie met de lezer. Maar utopisten leggen vooral graag de nadruk op het feit dat lezers ook journalisten kunnen zijn en zo elkaars horizon kunnen verbreden in een gedecentraliseerde netwerkmaatschappij. (Mark Zuckerberg, jij weer?) Socioloog Zygmunt Bauman zou het overigens niet eens geweest zijn met die stelling. Volgens hem zijn sociale media slechts een comfortzone, omdat mensen kiezen wie ze in hun netwerk toelaten.

Toch kan ik zeggen dat ik op Instagram, TikTok of Twitter veel meningen tegenkom die ik aanvankelijk niet deel, maar me wel helpen om aan introspectie te doen en wat ‘woker’ te worden. {2. Sociale media kunnen de weg plaveien naar ‘civic journalism’}

Ook al hebben sociale media wel degelijk een negatieve impact op de journalistiek hoeft dat zeker niet de teloorgang er van of de dood van het blog teweeg te brengen.

Haatdragende reacties en het risico op fake news kennen we, maar een even verontrustend gevolg is dat zowel vorm als inhoud van kwaliteitsmedia online sensationeler en oppervlakkiger worden. {2. Sociale media kunnen de weg plaveien naar ‘civic journalism’}

De Blogger van vandaag wil juist niet zo oppervlakkig zijn.

In de veronderstelling dat er geen ontkomen is aan technologie, is burgerjournalistiek in theorie de meest democratische oplossing: de invloed van de techreuzen neemt af, algoritmes worden transparant en privacybescherming ligt meer in eigen handen.

Het probleem van zo’n ‘wisdom of the crowd’-systeem is dat een basisvertrouwen in de maatschappij verloren dreigt te gaan. Bovendien kan iedereen nieuws maken, maar een lezer heeft ook diepgang, context en analyse nodig, zoals socialemediaspecialist Kwinten Rummens beweert. Dat zijn dingen die enkel kwaliteitsvolle journalistiek kan bieden. Ook Bart Van Belle, ex-online redacteur bij De Standaard, verdedigt de blijvende nood aan professionele journalisten “om onze blik op de wereldgebeurtenissen zo breed mogelijk te maken en om een selectie te maken uit die enorme hoeveelheid informatie die de wereld rondgaat via sociale media, persagentschappen en nieuwsmedia”. {2. Sociale media kunnen de weg plaveien naar ‘civic journalism’}

Zij blijven er van uitgaan dat de historicus of journalist moet werken bij een betalende organisatie, krant of uitgever. Vrijblijvend werken lijkt niet in hun mogelijkheden te bestaan. Zij moeten beseffen dat er voldoende gemotiveerde burgers zijn die wel van wanten weten en zich voldoende verdiept hebben in bepaalde gebieden. Die bloggers zijn burgers die weldegelijk geëngageerde journalistiek met aandacht voor alternatieve en kritische perspectieven kunnen brengen, ook al mogen meerdere professionele journalisten (die dan ook een perskaart hebben) neerkijken op hen die geen perskaart hebben.

Het burgerjournalisme of ‘civic journalism’ kan de negatieve impact van sociale media tenietdoen: doordat ze niet meer focust op een zo groot mogelijk publiek willen tevredenstellen, maarzich richt naar bepaalde doelgroepen en dat publiek juist al betrekt in de inhoud, waardoor er minder behoefte is om de inhoud sensationeler en oppervlakkiger te maken.

Ook kan meer aandacht voor de burger in het nieuws zorgen voor minder gefrustreerde, haatdragende reacties. {2. Sociale media kunnen de weg plaveien naar ‘civic journalism’}

Voor al die vrije bloggers, journalisten, predikers, komt het er vreemd genoeg op aan dat zij meestal bij het bloggen artikelen gratis ter beschikking stellen van iedereen die het blog wil lezen. Bij de commerciële kranten en tijdschriften ligt dat anders. ZIj hebben betaalmuren opgezet.

Haast stevigere fundamenten dan de Berlijnse, heeft die betaalmuur. {3. Communiceer, journalisten, en de betaalmuur valt vanzelf}

Naarmate muziekstreamingplatforms in de VS meer ingang hebben gevonden, zijn de muziekpiraterijcijfers gedaald. De piraterijcijfers zijn berekend als functie van de totale bevolking van de VS.

schrijft Asselman, die er zich van bewust is dat het een algemeen fenomeen is dat toch vragen oproept warom er zo weinig mensen geld willen betalen om informatie te ontvangen terwijl er hen niets op tegen houdt om voor allerlei streamingdiensten en muziekproviders te betalen.

Maar waarom verwachten we eigenlijk dat online journalistiek gratis is, terwijl we bovendien gretig betalen voor muziek- en tv-abonnementen?

De journalistiek heeft de lezer fout ingeschat en zal nu met handen en voeten moeten uitleggen dat aan online nieuws ook een prijskaartje hangt. {3. Communiceer, journalisten, en de betaalmuur valt vanzelf}

Dat is iets wat heel wat mensen vergeten. Velen zijn er niet bewust van dat het voorzien van een blog heel wat kosten met zich mee kunnen brengen, vooral als de blogger het ernstig wil doen. Er zijn het materiaal om het onderzoekswerk te doen, kranten en tijdschriften waarvoor abonnementskosten moeten betaald worden, auteursrechten, verwarmingskosten voor de ruimte waaruit het blog moeet vertrekken, aansluitingskosten voor het internet alsook de kosten voor de server waarop het blog de weg naar het algemeen publiek vindt. Al vlug lopen die samengevoegde kosten op en kunnen bij wijze van spreken soms een aardige streep door de rekening van de auteur zijn huishoudbudget zijn.

Luxebeestjes

Mensen betalen niet graag voor nieuws, want het voelt als een recht om alles te weten.

We zijn de luxe gewoon dat het internet een antwoord kan bieden op al onze vragen en hersenleemtes. Betalen voor print voelt logisch, want we krijgen er fysiek iets voor terug. Bij online abonnementen ligt dat anders. Het gekochte product verschijnt gewoon op een scherm, wat minder meerwaarde lijkt te bieden. Hoe dan ook: de media, ook zij die nog een printoplage achter de hand hebben, staan onder druk, want online journalistiek kost meer dan het oplevert. Het is continu zoeken naar de schat die op het internet te rapen valt en die zoektocht verloopt niet zonder vergissingen. {3. Communiceer, journalisten, en de betaalmuur valt vanzelf}

Een decennium al wordt de reguliere pers met het internetfenomeen geconfronteerd.

Vanaf 2011 zijn media minder gaan investeren in de printsector, omdat ze hun lezers en vervolgens adverteerders zagen verhuizen naar de online wereld. {3. Communiceer, journalisten, en de betaalmuur valt vanzelf}

Voor velen is het heel wat gemakkelijk op elk tijdstip van de dag, overal waar het maar kan, vlug even de gebeurtenissen van de dag te overlopen. Hierbij zijn de smartphones voor velen het handigste gebruiksmiddel geworden om gedurende de gehele dag geïnformeerd te blijven.

Dag- en weekbladen die dara zijn gaan op ingaan en hun diensten bereikbaar hebben gemaakt via het internet , kunnen dan wel heel wat mensen bereiken, maar blijken daar wel inkomsten wegens gebrek aan reklame vergoedingen te missen. Wel valt op dat bij de sociale media het juist anderen zijn die met de reklame koek gaan lopen.

Het probleem dat daar minder gemakkelijk inkomsten te rapen vallen, aangezien vooral platformen als Facebook geniet hebben van advertentie- en data-inkomsten. De lezer denkt dat hij gratis leest, maar beseft niet dat hij betaalt met data en persoonsgegevens. Als iets gratis is, bent u zelf het product: een onheilspellende uitspraak die hier wel van toepassing is. {3. Communiceer, journalisten, en de betaalmuur valt vanzelf}

Bij het blog valt dat wel iets anders, zeker als de schrijver nog eens extra betaalt voor een reklame vrij blog te hebben. Voor andere blogs is in de browser dan weer de ad-blogger een handig tool om niet met advertyenties geconfronteerd te worden.

borderSommige uitgevers merken nu wel dat een betaalmuur beter rendeert dan een gedrukte krant met advertenties er in.

In haar rapport van 2020 meldde ‘The New York Times’ dat lezers sinds 2011 meer opbrengen dan adverteerders. Het is dus niet verbazingwekkend dat de nieuwe verdienmodellen vooral inkomsten willen halen bij lezers.

Eric Smit bij een presentatie van Follow the Money (2012)

Het probleem is dat die inmiddels onterecht verwachten dat nieuws gratis is. Media hadden meer moeite moeten doen om die misvatting van de lezer om te zetten. Bij het bepalen van een nieuw verdienmodel zijn media te vlug gaan denken dat online alles snel en gratis moest zijn. Ze zijn zomaar meer kwaliteit gratis gaan aanbieden, zoals Eric Smit, oprichter van de Nederlandse nieuwssite ‘Follow The Money’ stelt. {3. Communiceer, journalisten, en de betaalmuur valt vanzelf}

Als blogger kan ik mij er in vinden dat vele van mijn medebloggers gelijkaardig als ik denken dat wij ten dienste kunnen (of moeten) staan voor het volk. Het is onze plich om de burger te informerren. En dat plichtsbesef noodzaakt ons om de nodige inspanningen te doen op alerlei vlakken. Op een of andere manier moet er wel voor een inkomen gezorgd worden om de huishoudkosten en de kosten voor het blog te betalen. Daarvoor, al ben ik al enkele jarren gepensioneerd, blijf ik nog altijd naast mijn schrijf en predikingswerk nog een job doen die wat extra centen binnen brengt. Zo ken ik ook enkel amerikaanse bloggers die zich in die mate met hart en ziel inzetten voor dat ‘goede doel’.

Er zijn wel bloggers die gesponserde artikelen plaatsen, mar anderen, zoals ik, zijn daar volledig tegen en brengen dan ook geen artikelen waarin wij op misleidende wijze mensen willen lokken nar deze of gene company die daar dan ook een inkomen kan uit verschaffen, en de blogger een percentage afstaat voor de geleverde ‘advertentie tekst’.

Natuurlijk is er iets te zeggen voor betaalmuren.

Online abonnementen en betaalmuren hebben dan wel te weinig succes, in theorie zijn het handige inkomstbronnen. {3. Communiceer, journalisten, en de betaalmuur valt vanzelf}

schrijft Lieze Asselman die erin gelooft dat hun beste tijd nog moet komen, en wel aan de hand van een analogie met YouTube en Spotify.

Playlist queue.

Spotify Desktop Client op Arch Linux

Ruim 10 jaar geleden was YouTube (bij jongeren) hét muziekplatform, maar toen in 2015 advertenties steeds vaker video’s onderbraken, werd muziek luisteren via YouTube minder aantrekkelijk. Dat leek ook Spotify Premium begrepen te hebben: voor 10 euro per maand schonken ze onbeperkte toegang tot alle muziek, rechtstreeks downloadbaar, zonder advertentie-onderbrekingen en – in tegenstelling tot LogoiTunes – op Apple én Android. Spotify heeft die handigheid en meerwaarde uitgebreid benadrukt en mensen zijn dat gaan geloven, hebben de kwaliteit ervan ingezien en zijn blijven betalen: vanaf 2015 kan Spotify elk jaar op meer abonnees rekenen. {3. Communiceer, journalisten, en de betaalmuur valt vanzelf}

Ook de grote toeloop naar film streamingsdiensten, zoals Netflix, getuigen er van dat heel wat mensen toch bereid zijn om te betalen voor een zekere content.

Volgens Deckmyn kan een Spotifyformule waarbij de lezer maandelijks een schappelijke 10 euro betaalt voor het volledige digitale aanbod zelfs beter werken dan een betaalmuur voor individuele artikels. {3. Communiceer, journalisten, en de betaalmuur valt vanzelf}

Er zijn bovendien tekenen dat de Vlaamse lezer al meer uitbesteedt aan online nieuwsmedia. Volgens het mediaconcentratierapport van 2021 ging het aantal verkochte digitale krantenabonnementen de hoogte in, al stimuleerde de coronacrisis die verkoop ongetwijfeld. Opvallend is ook dat de gratis pers de grote verliezer was met 60 procent minder inkomsten. Dat bewijst dat het onhoudbaar is om enkel inkomsten te halen uit reclame en daar biedt de portemonnee van de lezer een oplossing toe. {3. Communiceer, journalisten, en de betaalmuur valt vanzelf}

Vraag hierbij is wel of dat die lezer in zijn of haar portemonnee wil grijpen om bepaalde blogs te ondersteunen, zodat deze kunnen blijven verder berichten op het internet kunnen plaatsen. Wel kunnen wij opmerken dat bepaalde bloggers ook hun toevlucht hebben genomen om hun blogs ‘privaat’ te houden en de lezers er van te alten betalen om die ‘private’ berichten te lezen.Hierbij weet ik niet of het daar om winstbejach gaat en of dat er daar dan nog eens influencers gebruik van maken om van twee walletjes te eten. (Van sommige gevallen heb ik wel al gehoord.)

De bereidheid om te betalen voor online content is er dus wel. De muur kan vallen, mits goede communicatie (waar Spotify zo goed in was) als stimulans. Online abonnementen en betaalmuren zouden vaker verkocht worden als media er transparanter en minder overhaast over communiceerden.

Media moeten duidelijk maken dat online journalistiek ook moeite en dus geld kost. Al zullen ze dat nu, zo plots in een tijd van gratis online artikels, met handen en voeten moeten gaan uitleggen, want de betaalmuur is ondertussen een muur geworden die de verstandhouding tussen journalist en lezer in de weg staat. {3. Communiceer, journalisten, en de betaalmuur valt vanzelf}

Ik kan alleen maar hopen dat zowel lezers als auteurs inzien dat ‘niets gratis is’ en dat er van ergens geld zal moeten binnenstromen om ernstige, journalistieke en geschiedkundige onderwerpen aan de man te brengen.

Op dat vlak kunnen wij, als bloggers, enkel op de gulheid van mensen die met ons in die noodzak van vrije menigsuiting geloven.

Enkele professionele schrijvers en journalisten wijzen er ons wel op dat wij als bloggers daar openlijk moeten over durven praten en de mensen duidelijk moeten maken waar onze beperkingen liggen.

Ook het Nederlandse online magazine ‘OneWorld’ heeft het over die transparantie als eerste stap richting het leefbaarder maken van online nieuws.

“Als we mensen niet constant wijzen op het belang van betalen, doen ze het gewoon niet”,

zegt hoofdredacteur Seada Nourhussen.

De Standaard’ komt wel eens met zulke transparante campagnes:

“De waarheid is dat u op ons rekent om de waarheid zo goed mogelijk bloot te leggen, en dat wij op u rekenen om uw tijd en geld in ons te investeren.” {3. Communiceer, journalisten, en de betaalmuur valt vanzelf}

Ik, met vele andere bloggers, hopen dat er voldoende lezers zullen zijn die ook voor ons die noodzaak zien, om ons werk verder te ondersteunen. Het aantikken van de ‘Like’ knop is al één manier om ons een schouderklopje te geven en aan te moedigen om op deze weg verder te gaan. Een financiële bijdrage is dan nog een verdere bijdrage die mee kan helpen om onze kosten te verlichten.

Met dank voor het lezen van dit en andere artikelen.

+

Voorgaand

Bloggen in het Nederlands de moeite waard voor 9 landen?

Historical Ziegfeld and other Multiply Groups

Journal for and from bothered citizens

Looking for Free Blogs and blogging

De journalist, een bedreigde soort?

++

Aanvullend

  1. Gratis kan dat wel of is Crowdfunding een oplossing voor ernstige journalistiek of nieuwsverspreiding
  2. Al of niet gratis nieuwsvoorziening
  3. Einde van achtjarige Multiply relatie
  4. Openingswoord voor Nederlandstaligen
  5. Neergeschreven gedachten
  6. Samen delen van informatie en gedachten
  7. Bijbelvorsers uitkijkend om meerdere lezers te bereiken
  8. Plaatsing van oudere artikelen
  9. Burgerjournalistiek
  10. Transfer website geopend op Blogger
  11. Vlaamse Broeders Googlesite opgepoetst
  12. Vernieuwde Christadelphian Wereld
  13. Bloggers Voor Vrede
  14. Vlaamse Broeders Googlesite opgepoetst
  15. Totaal verse kijk in het Nederlands op de Broeders in Christus
  16. “Enige Kijk op de wereld” om kerk te doen groeien door getuigenis
  17. Het eerste half jaar van een Kijk op de wereld op WordPress
  18. Stilstaan of uitvliegen
  19. Goede journalistiek hoeft niet te verdwijnen of opzij geduwd te worden door sociale media
  20. Is er wel belang voor persoverzichten – of Krijgt frustratie mij klein
  21. The New York Times en de journalistiek: de waarheid is …
  22. Onafhankelijke onderzoeksjournalistiek is nodig. En mogelijk
  23. Aan Ab Gietelink: Er is geen censuur op sociale media en internet, maar terughoudendheid om journalistieke taak ernstig te nemen
  24. De toekomst van de journalistiek
  25. Mak’s Epiloog
  26. When you think you have nothing to say or to show
  27. Do you have a writer or presenter in you?
  28. Readers, likes and comments
  29. Transfer site opened to the public
  30. New Name a fact
  31. Blogger seems too slow to be practical
  32. Our World on Blogger coming to its end
  33. “Our World” Moving from Blogspot to WordPress
  34. Ending Multiply relationship
  35. 2013 insecurity
  36. 2013 Lifestyle, religiously and spiritualy
  37. Belgian Christadelphians 2013 & 2014 in review
  38. Notification and news feed for Facebook users
  39. Flemish Brethren site cleaned up
  40. The untiring response of some Christadelphians
  41. Fresh new WordPress site in Dutch about the Brothers and sisters in Christ
  42. Entering 2022 still Aiming for a society without exploitation or oppression
  43. Don’t Just Log Out. Deactivate Facebook

+++

Gerelateerd

  1. The End of Multiply as We Know It
  2. Multiply closing Shutting Down! There Goes All The Other Buffalohair Story Archives! Yikes!
  3. The last ride for Multiply

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Cultuur, Dagboek = Diary, Geschiedenis, Nieuws en politiek, Onderwijs en Opvoeding, Religie, Welzijn en Gezondheid, Wereld om ons heen and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Blog uitgestorven beestje of toch nog behorend tot nieuwe media

  1. Pingback: ‘Journalistiek gaat niet over waarheid. Schaf die term liever af’ (Trouw, 13/08/2022) | Marcus Ampe's Space

  2. Pingback: Uitnodiging tot onze nieuwssite die een Kijk brengt Op De Wereld | Broeders in Christus

  3. Pingback: Was het een jaar om niet op de tenen te trappen? | Stepping Toes

  4. Pingback: Overspoeld door gestuurde informatie – Een lichtpunt in donkere dagen | From guestwriters

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.