De politicus en schaamte

Vervolg op : Schaamte, schaamteloosheid en hebzucht

Als men aan de politiek denkt heeft men daarbij vandaag dikwijls een wrange smaak in de mond. Het is zo ver gekomen dat vele mensen wel het ene of andere slechte nieuws voor het hoofd kunnen halen, maar als zij aan schandalen moeten denken, gaan hun gedachten meestal eerst uit naar het buitenland waarbij ze Clinton met zijn vele maîtresses wel komisch vinden, maar minder om te lachten het Watergateschandaal, de Iran-Contra-affaire, voor ogen kunnen halen. Politieke schandalen komen vaak aan het licht door de hulp van klokkenluiders of journalisten, maar brengen niet altijd gerechtigheid, noch een schaamtegevoel bij de betrokkenen.

Politicus en schaamte zijn twee woorden die geen houvast aan elkaar vinden. In vervlogen tijden is het misschien mogelijk geweest dat politici eer na streefden en nog een geweten hadden. Ook waren er vroeger politieke partijen die voor een bepaalde levenshouding stonden. Sommige er van droegen het woord Christelijk hoog in hun vaandel. Vandaag is er nog wel een partij die het C’tje in mineur draagt 700 jaar na dat het Charter van Kortenberg werd ondertekend.

Met dat Charter werd de grondslag gelegd voor de zogenaamde eerste democratie in Europa. en die zogenaamde Volkspartij wil voordoen alsof Vlaanderen vandaag alweer voorloper mag zijn. Wel moet men erkennen dat met dit Handvest Vlaanderen als  eerste deelstaat het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie als referentiekader erkent en opneemt in zijn beleidskader. “Een belangrijk politiek signaal dat partijpolitieke keuzes overstijgt,” aldus Ludwig Caluwé.

Vlak na de tweede wereldoorlog trachtte die partij met de C in haar naam toch nog gelovigen en niet gelovigen samen te brengen?

Die Christelijke Volks Partij of CVP sloeg er in bij de eerste naoorlogse verkiezingen in februari 1946 de grootste politieke formatie van het land België te worden al kon ze door de blokvorming van de linkse partijen niet onmiddellijk aan het beleid deelnemen.
Pas in maart 1947 slaagde zij er in tot de regering toe te treden. De uitdagingen tijdens de eerste naoorlogse jaren waren levensgroot: de materiële heropbouw van het land, de repressie en epuratie, en uiteraard de koningskwestie.

Het was schandalig hoe bepaalde partijen niet wensten te aanvaarden hoe de koning in de tweede wereldoorlog gewrongen zat in een onmogelijke situatie om het land van een Duitse bezetting te vrijwaren. Alsook was er het schaamtelijk ongelijk in de mogelijk vrij naar keuze op te voeden in onafhankelijke onderwijsvormen. Na vele jaren schoolstrijd kon de regering na 1958 onder leiding van Gaston Eyskens met het schoolpact de basis voor een verzoening op onderwijsgebied voorleggen. Maar de in de jaren 30 gevraagde autonomie voor het Vlaamse land bezorgt menig mens in Vlaanderen nog rood aanlopende gezichten van woede zeker als er twee broeders in het Oosten van het land als het ware het gehele land in hun handgreep kunnen houden.

Terwijl Nederland en Vlaanderen jaren in gesprek durven blijven over de Westerschelde en Premier Balkenende een snelle oplossing belooft, ook al is het na zovele jaren nog niet opgelost, blijven vele Vlamingen erg ongerust over hoe de regering schaamteloos het Vlaanderland zo maar laat negeren.

Tot op vandaag schaamt er zich nog niemand dat al sinds 1585, toen Nederland een blokkade van die zeearm instelde die twee eeuwen duurde, de situatie nog steeds niet is opgelost. Optimisten dachten dat de Scheldeverdragen uit 2005 een definitief einde aan de twist zouden maken. Maar het Nederlandse kabinet veegt de verdragen schaamteloos aan haar laars.

Plaatsnaambord aan de oostkant van Sgravenvoer...

Plaatsnaambord aan de oostkant van Sgravenvoeren, in de voerstreek in Vlaanderen (Photo credit: Wikipedia)

Nederland is niet de enige die schaamteloos het Vlaamse land uitzuigt, de Franstaligen weten dat ook zeer handig te doen. zonder schaamte weten de Franstaligen in België zich ook te onttrekken aan de normale plichtplegingen voor het Vaderland en de verscheiden entiteiten.  Op een bepaald ogenblik heeft zo de Franstalige meerderheid van Voeren het Franstalig onderwijs bij een v.z.w. ondergebracht om zich aan het toezicht van de Vlaamse overheid te onttrekken. Er werd met het nodige tromgeroffel de opening van de nieuwbouw van het Voerense schooltje gevierd, waarbij de Franstaligen in Brussel heimelijk lachend hun handen in elkaar wreven. De Voerense oud-burgemeester
Nico Droeven verklaarde dat het schooltje een antenne – een steunpunt – kon vormen voor de Franstaligen in Voeren. Hij verwees hierbij naar het Voerenakkoord van januari 1995. Nochtans was dat in tegenspraak met alles wat daarover in het verleden werd verklaard. Zonder enig blozen had men een mooie manier gevonden om vroeger aangegane overeenkomsten en uitspraken van diegenen die dat Voerenakkoord hebben opgesteld, in vraag te stellen. Dat de Franse Gemeenschap het territorialiteitsbeginsel schond door de Franstalige kleuterschool in Voeren te subsidiëren kon nu toch niet zo erg zijn om zulk een tumult te veroorzaken?!

Op het terrein werden daarenboven bepaalde initiatieven ontwikkeld die normalerwijze – vanuit juridisch oogpunt – niet zouden genomen mogen worden. Eigenlijk zou de Vlaamse Gemeenschap daartegen moeten optreden, maar dat was blijkbaar een probleem voor hen. zij die zich voor vele ander zaken zich helemaal niet schaamden, zaten nog steeds met een schaamtegevoel van verscheidene Vlamingen die in de jaren dertig een verkeerde keuze hadden gemaakt op politiek vlak, en ook met de vijand hadden mee geheuld. Zij wensten niet de vele Vlamingen te erkennen die echter niet met de bezetters hadden mee gedaan en die zich met alle macht tegen elke vorm van bezetting wilden verzetten. De naar onafhankelijkheid hunkerende Vlamingen werden trouwens voor meerdere jaren gelijkgesteld met de bruin en zwart hemden al hadden velen van hen ook een hekel aan dezen. Dat was natuurlijk een schaamteloze wijze om het Flamingantisme de diepte in te boren en niet de zuiverheid van het Vlaamse hart te willen herkennen.

Verloren-Maandagakkoorden vormden helemaal geen lege dozen en konden slechts een  aanleiding zijn om opnieuw te provoceren. En zoals dat naar goede gewoonte gebeurde, ging men na hoe ver men mocht gaan in het te ver gaan. En als men Belgische politici iets mag na geven, zijn zij daar in wel de beste meesters ter wereld. Zij hebben de grootste vaardigheid daarin verworven, door de jaren praktijkervaring.

Over al de jaren heen zijn er weinig politiekers te vinden die maar enige schaamte zouden voelen omdat zij in het verleden onvoldoende kordaat hebben opgetreden.

In dit kleine land werden meermaals de territorialiteitsprincipes effectief geschonden, en soms traden de burgers hier tegenover in het gelid, maar wist de rijkswacht hen vlugger een kopje kleiner te maken.

De bestuursleden waren ook handig genoeg om begrotingsposten te  verdoezelen zodat de Franse gemeenschap jaren kon teren op de Vlaamse gemeenschap, waarbij men in Brussel zich gelukkig achtte om zo het schip in het midden te houden.

Ook al ondertekende Louis Michel, als vice-premier en minister van buitenlandse zaken, het Europees minderhedenverdrag dat verslag geratificeerd werd door de verschillende parlementen kon de Franstalige gemeenschap in het licht van het Nabholz-verslag uitgebreide taal- en culturele rechten in heel Vlaanderen opeisen.

Schaamteloos slaagde men er in om de politieke Vlaamse macht op federaal niveau tijdens de grondwetsherziening van 1970 – 1971 ver uit te hollen: de Vlaamse meerderheid werd afgegrendeld door de regel van de twee derde meerderheid voor wetswijzigingen in communautaire thema’s, door de regel van de taalpariteit van de ministerraad en door de alarmbelprocedure. De Vlaamse politieke macht nam later nog verder af door de oprichting van het derde gewest Brussel, waarvan de bevoegdheden werden uitgebreid door het Lambermontakkoord en waarin door het Lombard-akkoord het Vlaamse vetorecht in communautaire zaken werd opgegeven.

Zonder enig blozen durfden Vlaamse ministers de Walen nog meer vrijheid in het Vlaamse landschap geven om hun territorium (het toekomstige Franstalig grondgebied) uit te breiden.

Ergerlijke voorbeelden van Vlaamse politieke toegeeflijkheid in voorgaande jaren zijn : de afbraak van de taalwetten in bestuurs- en gerechtszaken te Brussel, het taalhoffelijkheidsakkoord te Brussel, het opgeven van het Vlaams vetorecht te Brussel en de ondertekening van het minderhedenverdrag door minister Michel.

Bij al die toegeeflijkheid kan men de vraag stellen wat het eigen lijk was dat die Vlaamse politici zo schaamteloos het Vlaamse eigen opzij kon laten zetten. Was het een onbegrijpelijke pleinvrees : geringe strijdbaarheid om de eisen van het eigen Vlaamse regeerakkoord door te drukken, weinig weerwerk tegenover de offensieve strategie van de Franstalige politici en vooral bezorgdheid om het Belgisch establishment niet voor het hoofd te stoten? Dat tegen het hoofd stoten van de Franstaligen leek wel het enige dat een schaamte gevoel kon doen opwekken, al deed het hen niet blozen. Nochtans was het niet volgens de beschrijving van Charles Darwin, namelijk hun ingebouwd moreel kompas. Dat ‘merkwaardigste en menselijkste van alle emoties’, ‘blozen’ bleek hier in Vlaanderen de politici toch niet te waarschuwen wanneer zij de morele grenzen dreigden te overschrijden.

De Waalse luchtvaartindustrie en haar politieke belangenbehartigers kunnen zich niet vinden in Sikorsky, een Amerikaans bedrijf, dat een fabriek wil bouwen in Oostende om ons helikopters te leveren. Nog meer werk in Vlaanderen en vele centen die daar naar toe zouden vloeien kon toch echt niet terwijl de socialisten het nu voor het zeggen hadden.

Agusta - 109 LUH SAAF

Agusta helikopter – Foto: Vaughan Leiberum

Er waren nog de Ecureuil van het Franse Aétospatiale, en de BK 117 van het Duitse Messerschmitt-Bölkow-Blohm die hoewel de evaluatiecommissie van het leger hem de beste had genoemd en de inspectie van Financiën ‘de enige die op lange termijn voldoening geeft’ betitelde, konden die toch niet bekoren omdat zij niet voldoende geld in eigen portemonnee konden opleveren. PS-gezinde kolonels konden doordrukken dat ook al dreigde er een faillissement over het Italiaanse Agusta, van de holding EFIM die gecontroleerd werd door de Italiaanse socialisten (PSI) en vooral door hun toenmalige leider en eerste minister van 1983 tot 1987, Bettino Craxi, deze toch het contract in handen kreeg, door goedkeuring van de Belgische PS kopstukken. Cools die zich door de maffia bedrogen voelde werd dan maar snel een kopje kleiner gemaakt en zonder schaamte liet de regering er vlug veel gras over groeien. zij bleven lekker luisteren of het gras groeide, zoals zij ook deden bij de bende van Nijvel, omdat dat toch misschien heel wat meer achter stak dan eigenlijk aan het licht mocht komen en men beter zulke zaken kon laten verjaren of in alle stilte laten verdwijnen in de vergeethoek.

Vroeger mocht het blozen meer geld opgebracht hebben als er een harem moest verkocht worden, maar nu kwam het er op aan vele dingen te kunnen verkopen of aan te kopen onder de beste voorwaarden zonder juist te blozen, want enkel jonge kinderen en idioten zouden dat doen volgens Midas Dekkers. Ook wenste niemand zich kwetsbaar op te stellen, wat zou kunnen gebeuren indien men liet merken dat er iets zou zijn om zich over te moeten bedenken of om zich over te schamen. Trouwens waarom zou men zich moeten schamen om zijn zakken te vullen, dacht men toen, iedereen deed het en wie het niet deed was een stomme idioot en gaf de kans om een ander zijn zakken te vullen in zijn plaats. Als het dan toch maar voor het grijpen lag , waarom zou men het zo maar op straat laten liggen voor een ander.

De kleine ambtenaar mocht niet cumuleren, maar ministers was het toch gegeven om best zo veel mogelijk ook in bedrijven in te werken, om zoveel mogelijk de knowhow te kunnen weten en zo veel mogelijk profijt te kunnen halen. Bedrijven waren maar al te happig om ook mensen van de politiek in hun midden te kunnen vinden, want hun fysieke link met Brussel zou hen voorzeker geen windeieren leggen. Zulk een belangenvermenging en oneigenlijk gebruik van politieke macht was helemaal niets meer om het schaamrood op de lippen te krijgen, want iedereen deed het wel. Het was gewoon ‘common good’ geworden.

Dat het vlees zwak kon zijn was toch een mooi excuus om aan meerdere maatschappijen verbonden te zijn, en liefst zo groot een zo duur mogelijk en als men daarbij dan nog eens op voorhand kon weten hoe de werking en financiële situatie van de bedrijven ging was dat toch best meegenomen om deze voorkennis ten volle te benutten voor het beheer van de eigen aandelen, zodat deze toch voldoende konden zorgen voor het eigen nageslacht. Want elk vogeltje moet toch eerst voor zijn eigen nest zorgen!

Vele politici vonden het dan maar logisch in de vorige jaren zich te laten leiden door de vele miljoenen die hen in het vooruitzicht werden gesteld door hun ‘co-operatieve medewerking’ om de economie in dit land aan te zwengelen.

De partij van ‘Midden de mensen’ en ‘Samen sterk’ kon haar leden en diegenen die hun stem op die partij voor het volk gaven toch niet in de kaarten laten kijken en opmerken dat er genoeg mensen in de partij zaten die hun eigen sterkte voorop stelden en juist groot werden gemaakt door hun vele connecties en interne afspraken welke voor beide partijen geld konden opleveren. De geldkraan voor de partijen mochten hoe dan ook niet dicht gedraaid worden.

Herman de croo 675

Herman De Croo (open VLD) achter zijn bureau bij hem thuis in Michelbeke. – Foto: Michiel Hendryckx

Mits de geldmachine te veel aandacht begon te krijgen bracht men de mensen best op een ander gevoelig terrein. Zo mocht Herman De Croo in het pre-internettijdperk elke week gele briefkaarten in zijn bus krijgen zodat over hem lekker schande kon gesproken worden. Zulke beschadigingsoperaties kwam de politiek goed uit, want dan had de pers wat om de oren en kon het volk van andere dingen afgeleid worden, zonder zich al te veel op de politiek te moeten storen. De affaire Trusgnach kwam als een zegen omdat in volle Dutroux-crisis via een anonieme kliklijn Elio Di Rupo nu kon beschuldigd worden (onterecht) van seksuele contacten met minderjarigen. Hierbij mocht hij die de kat de bel aanbond in het parlement, De Croo, nog eens de kop van Jut zijn.

Zij die ernstig hun werk trachtten te doen voelden wel de enorme moeilijkheden en werden in het diepst van hun hart getroffen met zulk een opmerkingen die werden gemaakt over hun privé leven. Hierover zegt Elio Di Rupo zelf: “Ik heb altijd gezegd dat ik niet had kunnen leven met de gedachte dat de mensen zich steeds zouden blijven afvragen zijn of ik inderdaad een pedofiel was en of ik me onwaardig of onaanvaardbaar had gedragen. Ik heb geen neiging tot zelfmoord, ik heb mezelf altijd voorgehouden dat dat de allerlaatste oplossing zou zijn. Maar als mijn naam niet was gezuiverd, had ik nier meer kunnen elven.’

In stilte had men gehoopt dat door al de roddels de man die gevaarlijk wel eens naar voor zou kunnen komen in de politiek en zelfs eens een eerste minister zou kunnen worden, best zou kunnen weggewerkt worden door de media en de volksreacties. De hele politieke en mediale zet slaagde echter niet en vol gêne moesten de media er op toe zien hoe de socialistische minister uiteindelijk toch zijn strepen moest krijgen en eerste minister werd.

Het hart van Di Rupo moet wel voldoende verwond geraakt zijn, maar ook hij wist zoals menigeen politicus als een eend te zijn zoals Hugo Schiltz Bart De Wever vroeger reeds de raad had gegeven. Als men over een eend een emmer water kapt, schudt die eens goed met zijn veren en is hij weer droog.

Waarheid en verzinsel onderscheiden, om te beslissen wie niet en wie schuldig is hoort niet meer tot het gebeuren van vandaag, waarin het uitspuwen van alles en nog wat het plezier van jewelste mag wezen. Schaamteloos wordt er getwittert dat het elven een lust is. Vroeger kon men nog met kolen gooien, maar België liet deze maar sluiten om die van China in te voeren, want of er nu daar eentje meer of minder stier in mensonwaardige omstandigheden moesten wij ons toch niet druk maken, want daar zijn er toch zo veel miljoenen mensen, en op eentje meer of minder zou het toch ook niet steken.

In het buitenland mochten vroeger schandalen de reputatie van een persoon,  instituut of bedrijf grondig beschadigen. Ook viel het in het verleden veelvuldig voor dat het grote publiek zich er massaal van afkeerde en de persoon of instelling er danig voor afstrafte. President Richard Nixon mocht dit aan de lijve ondervinden. Vanwege het Watergate-schandaal stond er voor hem niets anders op dan af te treden. Maar hij kon zijn negatieve reputatie ook nooit meer van zich afschudden. De kunsten bleven ook niet gevrijwaard van schandalen. Zo kreeg de Duitse popgroep Milli Vanilli die in 1990 enorm populair was, lik op stuk toen uitlekte dat ze al hun nummers playbackten. Hun carrière stortte volledig in.

Met de jaren waren normen en waarden al zodanig verwaterd dat de Lewinsky-affaire Bill Clinton eigenlijk niet zo veel schade toebracht buiten het potsierlijk gelach van de burger die een gelijke in hem vond, want iedereen ging wel vreemd vandaag, toch?! zijn echtgenote kwam er zelfs sterker uit en heeft vandaag heel wat meer te zeggen dan haar man. Uiteindelijk  zegevierde hier wel het slachtoffer, maar dat gebeurt maar zelden.

De Franse politicus van de socialistische partij (Parti Socialiste) François Mitterrand, die nooit schaamte vertoonde om gelinkt geweest te zijn met de Volontaires nationaux (nationale vrijwilligers), een organisatie die gelieerd was de ultra rechtse liga Croix de Feu van François de la Rocque, noch om  zijn persoonlijke contacten met leden van de Cagoule, een ultrarechtse terroristische groepering in de jaren dertig, vond het ook niet zo erg dat hij zoals vele burgers in zijn land vreemd ging. Toen in 1994 het blad Paris Match het bestaan van een buitenechtelijk dochter aan het licht bracht, reageerde Mitterrand met de gevleugelde woorden “et alors?” (“nou, en?“). Dit kon hij doen omdat in de Franse politiek privé en publiek in het algemeen goed gescheiden worden. Ook is het algemeen bekend dat het nu toch als normaal mag beschouwd worden dat publieke figuren er allerlei relaties op nahouden, zonder dat dit het publieke functioneren ernstig belemmert. Waarom zou men zich daarom dan nog schamen?

Prince Bernhard 1942

Prins-gemaal van Nederland of Zijne Koninklijke Hoogheid de Prins der Nederlanden 1948 – 1980

Als een vroeger lid  van de Sturmabteilung (SA) van de NSDAP en eveneens van de Reiter-SS wel predicaat Koninklijke Hoogheid mag krijgen en vreemd mag gaan en zich niet hoeft te schamen voor het gebruik van zijn positie voor het uitvoeren van plunderingen van voor het geallieerde leger bestemde voorraden, terwijl hij nu met Oranje boven hoog verheven wordt, dan laat dat toch zien hoe vergevingsgezind de bevolking kan zijn. Of moeten wij eerder zeggen ‘hoe vergetingsgezind’ de bevolking is? Een brief van de prins zelf waarin hij om betaling verzocht deed de Lockheed-affaire hem toch geen schade brengen zelfs al beoordeelde een rapport van een driehoofdige onderzoekscommissie (Commissie Donner) een aantal handelingen van de Prins der Nederlanden Bernhard Leopold Frederik Everhard Julius Coert Karel Godfried Pieter Prins van Lippe-Biesterfeldals laakbaar.

Geen enkel land weet te ontsnappen aan affaires en schandalen, maar hoe ze er mee omgaan hangt in grote mate af hoe de algemene levensvisie en moraal van de algemene bevolking en politici is.

In 1966-68 mocht de idee van defederalisering haar ingang vinden in de Belgische politiek en had men kunnen verwachten dat er minder schaamteloos zou omgesprongen worden met ede eigenheid van een bepaald volk, maar niets is minder waar.Het deed de unitaire CVP/PSC uit elkaar vallen en bracht de openheid om bepaalde politieke partijen gewoon monddood te maken door ze gewoon in groep tegen te werken of volledig uit te sluiten door een ‘cordon sanitair’. Men wenste gewoon geen rekening meer te houden met een groot deel van de ingezeten burgers van het meer tot verdeling komende land België.

De politieke partijen zelf hadden intern al genoeg moeilijkheden betreffende verdeling van de interne machten. De jezuïet pater Luc Versteylen zijn naam is zelfs niet meer te vinden onder de grondleggers van een beweging die in deze contreien een betere levensomgeving voor mens, plant en dier moest bezorgen. Anders Gaan Leven (AGaLev) deed sinds 1977 bij wijze van “actie” mee aan de parlementsverkiezingen en haalde in 1981 tamelijk onverwacht drie parlementszetels. De partij was minder progressief dan de Kabouters, die voor sommigen wat te marxistische trekjes had. Voor hen lagen stilte, soberheid en saamhorigheid meer op de voorgrond, terwijl andersglobalisering wel even goed aan het hart lag en zij vol schaamte toezagen hoe onze maatschappij verschrikkelijk omging met het milieu. Aan die schaamte durfden zij toen nog veel ruchtbaarheid geven. De diep liggende gevoelens voor onze moeder aarde brachten vele op de been om samen naar buiten te komen en die schaamte kenbaar te maken. Groene Fietsers en Red de Voorkempen, Hoge Maey mochten naast acties tegen het Duwvaartkanaal in 1973 en de LNG-terminal te Zeebrugge, de ware volkshype Spaar Je Hectare de aandacht opeisen.

Agalev kopstukken J. Geysels en M. Vogels, noemden in hun boek “Politieke herbebossing, notities voor de 21e eeuw” (Hadewijch, Antwerpen 1993) de basisdemocratie een “waanidee” en zorgden er voor dat meerdere mensen die eerder voelden voor een respectvolle open democratie afhaakten en hun toevlucht weer moesten gaan zoeken bij andere partijen, terwijl de CVP als CD&V nog maar weinig menselijks voor ons universum te bieden had. De drang naar macht haalde het in de partij die zo gestreefd had om gelijke menswaardigheid te brengen en het oude Agalev werd opgedoekt om een nieuwe partij Groen! in het leven te roepen waarbij zoals bij alle andere politieke partijen een zogenaamde echte voorzitter of voorzitster aan het roer mocht staan, te beginnen met Vera Dua (15 november 2003). Pacifisme, sociale rechtvaardigheid en ecologie (duurzame ontwikkeling) zijn volgens Groen de drie pijlers van het programma.

Opeenvolgende crisissen in de landbouwindustrie en de voedselveiligheid (onder andere de dioxinecrisis) konden Agalev in 1999 nog een duwtje in de rug geven en in 2002 durfde Magda Aelvoet nog de verbreking van regeringsdeelname verbinden aan het regeringsbesluit tot wapenleveranties aan Nepal.

Na de voor Agalev desastreuze federale verkiezingen van 2003 ging Jef Tavernier opnieuw aan de slag, in een deeltijds statuut, als leerkracht in het Emmausinstituut en in 2004 ging hij ook aan de slag als docent aan de Universiteit Gent,voor het vakgebied “politieke besluitvorming” van de specialisatieopleiding Master in management voor Overheidsorganisaties. Hij durfde met openheid zijn schaamte toegeven voor het beleid van wat zo een mooie droom was geweest, maar toch niet politiek verwezenlijkbaar was.Hij was dan in 2010 een van de weinigen die durfde aanhalen hoe verziekt de politiek was geworden en hoe Groen! te weinig democratisch en transparant was.

Transparant kon men de Liberale Partij voor Vrijheid en Vooruitgang (PVV) ook niet noemen, want daar was eveneens een enorme machtsstrijd uitgebroken.  Omer Vanaudenhove had de niet zo goed doende  Liberale Partij  in 1961 omgevormd tot de PVV/PLP (Partij voor Vrijheid en Vooruitgang/Parti de la Liberté et du Progrès) waarbij de partij opengesteld werd voor gelovigen. In 1971 was het water te diep geworden tussen de Vlaamse en de Franstalige vleugel in de partij welk op 27 juni de splitsing teweegbracht in een Vlaamse en een Franstalige partij.

Belgian prime minister Guy Verhofstadt.jpg

Voormalig Eerste Minister Guy Verhofstadt

Voormalig vicepremier Willy De Clercq zijn beschermeling Guy Verhofstadt werd tot groot ongenoegen van verscheidene oudgedienden naar voor geschoven. Innerlijk kwam er een verscheuring tot stand, vooral toen men ook de voorkeur gaf om de partij meer open te trekken naar allerlei mensen van verschillende strekkingen. Bob Gijs van de CVPHugo Coveliers, Jaak Gabriëls van de Volksunie, oud-minister André Geens en Bart Somers, mensen van het Vlaams Blok zoals Gerolf Annemans en andere conservatieven en Vlaams-nationalisten, zoals Paul Beliën – die mee de beginselverklaring van de nieuwe partij heeft geschreven – en ex-Trends-directeur Lode Claes mochten het rijtje vervoegen. Beide laatsten werden echter nooit lid van de VLD, net als Vlaams-Blokparlementslid Gerolf Annemans. De PVV werd ontbonden om over te gaan naar een Vlaamse, progressief liberale, politieke partij  door vorming van een kartel tussen de VLD, de Nederlandstalige afdeling van Vivant, alhoewel dat vele actievelingen in deze partij er de teloorgang van inzagen voor die groepering, en het Liberaal Appèl. zoals verwacht is door het samengaan met VLD tot Open VLD Vivant een stille dood gestorven, waarvoor de in Roland Duchâtelet gelovenden zich nu wel schamen. De individuele vrijheid en een sterke sociale zekerheid in een context van vrije markteconomie kon niet gevrijwaard worden. Voor de Utopisten, zoals ik, werd het Belgisch politiek vaarwater nog moeilijker. Vooral omdat zij in de liberale middens in het gewone beroepsleven ook tegen gewerkt werden. Verscheidene vrij denkenden werden het leven moe gemaakt en door hun zogenaamde liberale mededenkers letterlijk buiten gepest. Diegenen die zich er niet voor geschaamd hadden op de jaarlijkse nieuwsjaarsvieringen hun stem te komen afsmeken, zorgden er nu voor dat die stemgevers of zij die hun gedacht durfden te zeggen, weg gewerkt konden worden, want nu waren zij niet meer nodig, omdat de macht (burgermeestersjerp of ander) behaald was geworden. Grappig is nu te merken dat het diezelfde buitenwippers zijn die nu in de pers verwonderd durven zeggen dat zij niet begrijpen hoe de Open VLD het nu zo moeilijk heeft om kiezers te vinden. Maar als ze de mensen van eigen rangen reeds buiten bonjourden, hoe willen zij dan vandaag nog stemmen krijgen. (In ieder geval zullen zij die  niet meer krijgen van hun vroegere stemmers of van dezen die geboeid naar vergaderingen kwamen of zelfs nog mee affiches gingen ophingen voor de partij.) Velen durven dit nu uit schaamte, omdat zij door eigen mensen zo in het ootje zijn genomen, niet toegeven of tot in de pers brengen. Natuurlijk schamen velen zich terecht, om ook de vuile was naar buiten te brengen.

{Persoonlijk zal ik er niet om treuren dat diegenen die zo gefleemd hebben en hun macht misbruikt hebben bij de volgende verkiezingen de weerbots zullen krijgen.}

Ook al mag het Vierde Burgermanifest van premier Guy Verhofstadt dan ook meerdere oorspronkelijk van Vivant afkomstige ideeën bevatten, zullen vele utopisten met schaamte moeten inzien dat die partij ze toch niet waar zal kunnen maken, ook al omdat binnen de partij verscheidene mensen niet zuiver op de graad zijn en voor hun eigen gewin belangrijker is dan een land met een vrij economisch-ecologisch verantwoord samenstel.

Jean-Luc Dehaene krijgt het voorrecht de ervaren gids en voorvechter te worden van het nieuwe bloed voor de CVP

Enkele jaren geleden had de CVP ook interne ruzies gekend en ook al had de tandem Tindemans-Martens de partij van overwinning naar overwinning gebracht bij de verkiezingen in de jaren zeventig, werd Martens na zijn ondankbare taak om het land uit het slop te trekken bedankt en met een kluitje in het riet naar huis gestuurd. Niettegenstaande het onpopulaire herstelbeleid kon de CVP toch nog eerst versterkt uit de verkiezingen van oktober 1985 komen om dan gevloerd te worden door het Voeren debacle (oktober 1987).Toch weet Martens weer aan de top te komen maar moet begin oktober 1991 zijn nederlaag bekennen bij de bijzonder hevige communautaire confrontatie over de uitvoer van wapens naar het Midden-Oosten. Bij de daaropvolgende parlementsverkiezingen in november lijden de regeringspartijen een zware nederlaag. en dan kwam de bewuste  ‘Zwarte Zondag’, waarbij iedereen opschrok van de winst die het Vlaams Belang had weten te boeken. Het gevolg waren bijzonder lange onderhandelingen waar Jean-Luc Dehaene de eer toe kwam om een nieuwe regering te vormen, die wel niet beschikte over een tweederde meerderheid. Het moet hem na gegeven worden dat dankzij zijn onderhandelingstalent Jean-Luc Dehaene er met Herman Van Rompuy in sloegen om eind september 1992 een globaal communautair akkoord te bereiken. Met het Sint-Michielsakkoord wordt ‘het dak op het federale huis’ geplaatst: de instellingen van de gemeenschappen en gewesten konden van dan af rechtstreeks worden verkozen.
De Vlaamse Adem in de nek en het tanend aantal kiezers voor CVP deden in 2001 voorzitter Stefaan De Clerck besluiten om het woord Vlaams toch meer in de naam naar voor te laten komen, waarop de partij een nieuwe start mocht nemen en voortaan als CD&V (christen-democratisch en Vlaams) door het leven mocht gaan.

Een nieuw politieke mastodont was aan het firmament verschenen en de oude mocht het dek ruimen. Toen naderhand Yves Leterme aan kwam kon deze maar een heel dunne schaduw lijn zijn van zijn voorganger die steeds maar bleef kraaien. Tindemans geraakte in de vergetelheid en kon enkele maanden geleden als een oud man terzijde een begrafenis van een goed politiek journalist bijwonen.

In al die partijen zou er eens grote kuis mogen gehouden worden, want nu ziet het er naar uit dat zij er allemaal in geslaagd zijn om zelfs in hun eigen rangen het vertrouwen te verliezen.

Door de interne ruzies en machtsspelletjes is ook de verstoten Vlaams-nationalistische en rechtsconservatieve politieke partij Vlaams Belang tot Vlaams Blok ook verstoten tot een alsmaar minder aanhang hebbende politiek monddood gemaakte partij. Ook al mag het Vlaams Blok als partij verkozenen hebben in het Europees Parlement, de Kamer van Volksvertegenwoordigers, de Senaat, het Vlaams Parlement, het Brussels Parlement, alle Vlaamse provincies en meer dan 150 steden, gemeenten en Antwerpse stadsdistricten, vormen zij een onaangenaam Blok aan het been voor velen. anderen zien ze wel graag komen, maar schamen zich er voor of durven hun stem er niet aan geven omdat zij denken dat het toch een verloren stem gaat zijn omdat het cordon sanitair hun zo sterk lijkt. Zij vergeten echter hoe ondemocratisch zulk een afscherming ook mag zijn, en hoe in zulk geval, dat reeds iets is waar voor democraten zich zouden moeten voor schamen.VBLogo001

Dat het Vlaams Belang na de Vlaamse parlementsverkiezingen van 2004 de grootste politieke fractie was in het Vlaams Parlement, vóór de afzonderlijke fracties van CD&V en N-VA, kan niemand meer iets schelen, en dat zij geen kans kregen om hun woorden in daden om te zetten lijkt voor niemand iets ondemocratisch waartegen elke goedgeaarde democraat zich zou moeten tegen verzetten. Dat geeft duidelijk aan hoe schaamteloos de democratie een schijn-democratie is geworden en hoe vele politici geen schaamte meer gevoelen om niet toelaatbare dingen toch ongestoord te laten gebeuren. De machtsspelletjes scheppen voor velen ook te veel genoegens om ze zo maar te laten varen.

Waar staat de burger bij deze?

De burger geraakt het noorden kwijt en verliest meer en meer het geloof in het politiek systeem. De politici hebben in ieder geval voor velen alle geloofwaardigheid verloren. Of partijen hun nog in bekoring zullen kunnen brengen zullen de volgende verkiezingen kunnen aantonen. Het erge hierbij gaat zijn dat al hoewel het gemeentelijke verkiezingen zouden moeten zijn, zal het meer uitdraaien op een landelijke verkiezing waarbij de burger eerder zijn stem zal laten horen over zijn gevoelen omtrent het Land gebeuren in plaats van het gemeentelijk gebeuren.

Wij kunnen dan enkel hopen dat de burger geen schaamte zal tonen om wel degelijk een stem, al was het een tegenstem, uit te brengen.

Er moet toch ooit iemand opstaan die terug het schaamrood op de gezichten van de politici kan brengen! Hiervoor is de tijd aangebroken, want het is al vijf na twaalf.

Er moet eerst in eigen nest schone kuis gehouden worden vooraleer men aan de opkuis in Europa kan gaan beginnen en werken naar een eenheid van Federale staten in één geheel van Europese Naties in innig samenwerkingsverband.

***

Lees meer over:

Politieke affaires

Criminele zaken

Financiële zaken

Andere

Vindt ook:

Beginselverklaring van Agalev

+++

(marcusampe.wordpress.com)

About Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".
This entry was posted in Crisis, Geschiedenis, Nieuws en politiek and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

9 Responses to De politicus en schaamte

  1. Black clubs says:

    My spouse and I absolutely love your blog and find many of your post’s to be just what I’m looking for. Do you offer guest writers to write content to suit your needs? I wouldn’t mind creating a post or elaborating on most of the subjects you write about here. Again, awesome weblog!

    Like

    • marcusampe says:

      Dear Deborah, Thank you very much for your offer. With pleasure I would welcome views from other people on this blog about poverty, injustice, human relationship, integrity and on our obligations to each other and our environment. As on my other (religious) websites I give other writers the possibility to express their views, either that they send the article to me and I place it under their name and put pictures and additional links to it, or if they would write more regularly, I provide an opening in the account so that they can place the articles under their name, and as such readers can find all the publications under that name.
      Texts or ideas from others can be placed under: Gedachten van anderen (Dutch & other languages) and Thoughts of others.

      Like

    • marcusampe says:

      In the Dutch articles I complain about the same matter of certain people in charge, who make it possible for themselves to fill their pockets with enough money while they do not have any feeling for those they put out of work or for those they take the money from (to build up their own imperium). Many investors have been taken in by CEO’s and saw their pension savings disappear in thin air, while the crooks and fiddlers got bonuses and were safeguarded for their positions in politics, so that nobody could bring charges against them in court. In many states and industrialised countries we see such things happening, and it is real time that citizens are aware of it and react to the corrupt political and financial system.

      Like

  2. Camille Rommett says:

    Hi Marcus, What an impressive site! I tried to answer your email but it bounced back. Can you send me another email address? Thank you! Camille Rommett

    Like

  3. Pingback: Economie en degradatie | Marcus' s Space

  4. Pingback: Economics and Degradation | Marcus' s Space

  5. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #2 | Broeders in Christus

  6. Pingback: Materialisme, “would be” leven en aspiraties #5 | Broeders in Christus

Feel free to react - Voel vrij om te reageren

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s